dinsdag 25 juli 2017

De laminaat truc(s)

De uiterlijke schade aan mijn velomobiel moge u een doorn in het oog zijn, ik heb wel belangrijker zaken aan het getergde hoofd.
Zo was daar de verzwakking ontstaan door de confrontatie met de stoeprand tegen de onderkant van de wielkast rechts. Een elementaire plek lijkt me want dat is ook dicht bij de aanhechtingsplek van de M8 Mac Pherson laterale ophangingsstang. Deze brengt de remkrachten over op het chassis!

Versterkt en wel
Het is ook een specifiek deel van de DF wielkastafsluiting die de stroomlijn verbetert i.v.t. hoger op hun wielen staande oudere velomobielen. Zoals die gevoerd door VM.nl, Flevobike en Alligt. Een enigszins lastige plaats om te lamineren. Maar gelukkig heb ik wel het bovenluik!


Ook meer naar voren zat nog een verzwakking wat ik met het repareren middels lamineren aan dezelfde stroken verbonden heb.
De dunste plaats is één laag, de dikste vier weefsels dik. Door overlappingen heb ik ook een soort versterkingsribben gemaakt. Lucht eruit gedrukt met paclanfolie (b.w.v. peel skin).






So good so far. Ik had de afgelopen maanden echter nogal last van mijn linker heup, mijn eigen, waar ik (nog) geen prothese in heb.
Dat leek te zijn gekomen nadat ik intensief met de 155 mm cranks in de DF begon te rijden. Ik vermoedde echter dat dat toeval zou zijn omdat ik deze cranklengte eerder gebruikt heb in o.a. de FAW.
Toen had ik zeker nog geen last van steken in de heup hoewel ik die FAW bijvoorbeeld niet zo vaak als de DF (dagelijks) gebruikte. Maar ik heb juist zoveel plannen gemaakt m.b.t. deze kleinere draaicirkel voor de schoenen!

Na de schuiver twee weken geleden heb ik de DF even verruild voor de aloude Cheetah. En wat schetst de verbazing. De als irreversibel veronderstelde 'heupslijtage' verdween.
Met de dag had ik minder last van het niet pijnloos kunnen liggen op links of pijnscheuten bij verdraaiingen van mijn lichaam of opstaan!
Een positief gegeven en grote opluchting  maar kennelijk moest ik dus de oorzaak toch echt in de DF zoeken...
Long story short, ik mag van IntercityBike (Ymte) gratis mijn 'oude' cranklengte 165 mm weer terugkrijgen, (leve de service van IC-Bike dus!) maar kreeg, nog beter, een hele goede suggestie..."Probeer het stoeltje eens wat hoger te zetten om te kijken of dat helpt".
Eigenlijk wil ik ook niet echt van de korte cranks af dus vol verwachting ben ik aan de slag gegaan.
Om het effect maximaal te kunnen erleben heb ik met stukjes laminaat zelfs lagere draaipunten gecreëerd nog net onder het stoeltje zelf.


Bijna 5 centimeter er onder waar ik op kwam na proefzitten met een balk onder het carbon (zoals op de foto).
Die heb ik daarvoor tijdelijk door het ontwateringsgaatje met een parker en een vulring vastgeschroefd. (zit er dus nu niet meer onder).

De binnenste 'houtjes' vallen tegen de rechte kanten van het stoeltje om wegdraaien te voorkomen. De buitenste vervangen eigenlijk de nylon ringen die moeten kunnen scharnieren t.o.v. de wielkast (zou ik daarom zo makkelijk met mijn sokken over een laminaatvloer glijden? -Precies!).

In de onderste gaten heb ik in die buitenste deeltjes bovendien M6 draad getapt zodat de deeltjes als klemmen tegen de stoelrand werken maar geen druk ontstaat tussen de fiets en het stoeltje dat het scharnieren zou beletten.
Gelukkig werkt het goed. De heupproblemen zijn na 80 kilometer nog helemaal weg. En verruild voor een gevoel van kracht in mijn bovenbenen en de knieën waar ik dan wel weer pap van lust ;-) !


dinsdag 18 juli 2017

Fortenroute afgebroken


Nu ik net op het NOS-journaal zie dat de afgelopen dagen een aantal  racefietsers dodelijk verongelukt is valt mijn blogbericht eigenlijk best mee maar toch heb ik me anderhalve week moeten vermannen. Om over een vervelend voorval tijdens de Fortenroute en een eenzijdige valpartij nog geen drie dagen erna te berichten. Waarbij zich gelukkig GEEN persoonlijke ongelukken hebben voorgedaan.
 Ik heb vorig jaar de Fortenroute van Mark-Jan overgeslagen maar had toen ook de Limit nog niet. Ik zal het te druk gehad hebben. Dat heb ik het feitelijk ook nu wel met de bouw van een hek in de tuin.
Maar ik waardeer het initiatief voor deze jaarlijkse toertocht van 190 k.m. erg dus wilde er ondanks de late aankondiging op Ligfiets.net dit keer toch erg graag bij zijn 2 Juli.
Bijvoorbeeld voor de tocht in Almere met de roeifietsen zag je dat wel het merendeel van de deelnemers zich niet zichtbaar had aangemeld en er zijn meer ligfietsgerelateerde fora die ik niet lees dan wel dus ik verwachtte meer deelnemers dan ik en Mark-J. Maar die waren er niet ;-)
Ook ik zag de aankondiging te laat om bijvoorbeeld een vrije maandag af te kunnen spreken op het werk. En dat was voor menigeen waarschijnlijk ook de reden om niet te verschijnen. Maar het was een mooie dag en ik heb nooit een snellere ligfiets bezeten dan de DF dus vertrokken we eenvoudig met alleen z'n tweeën vanaf de pontjes van het Centraal Station...
Ik ken Mark-Jan als een ligfietser die er behoorlijk de gang in kan zetten en dat gecombineerd met het prachtige weer die zondag leek toch een zo fijne afwisseling van het zware timmerwerk in de tuin dat ik de tocht niet voorbij wou laten gaan!

Dit keer kostte het me geen enkele moeite zijn tempo bij te houden, alleen de verkeersdrempels moest ik hier en daar beslist zig-zaggend nemen. We pauzeerden op het terras waar ook veel racefietsers gebruik van maakten en ik nog ken van jaren terug.
Toen we onze weg vervolgden en ik weer kort achter mijn reisleider hing met het doel hem daarmee mogelijk wat aerodynamisch voordeel te geven twijfelde ik af en toe wat of zijn roodbruine Challenge nu achtervering had of niet? Volgens mij niet maar het achterwiel leek af en toe toch wel wat te deinen...
We kwamen nu in het laatste deel van de Stelling van Amsterdam waar zich het domme ongeluk voort deed.


Mark nam een bocht naar rechts en door rood-witte latten aan de kant verdween hij vanuit mijn lage positie even uit het zicht. Als automatisch hield ik de rechter remhendel met een hand vast om met het meest gunstige wiel (dat in de binnenbocht) wat bij te remmen.
Maar Mark-Jan bleek vol in de remmen te zijn gegaan voor zowel rechts als links aanrijdende fietsers!
Dat zag ik te laat om nog naar de tweede rempook te grijpen en ik had nu te weinig remvermogen om een frontale botsing tegen Marks achterwiel te vermijden.
Dat had behalve een geschrokken duo ook een ontzet wiel tot gevolg dat nu tegen de remblokjes aan liep.
Ik kon dat met een spakenspannertje dat M.-Jan bij zich had wat rechten tot het wiel weer los kwam. Maar fijn rijden deed het nu bepaald niet meer voor hem. Zeker niet toen bleek dat door de klap ook zijn balhoofdslagercup onder gebroken was waardoor het stuur speling kreeg.
De luchtinlaat van de DF die de band raakte was slechts wat lak kwijt. Maar dat is door de witte laag eronder nauwelijks zichtbaar.
Ter hoogte ongeveer van Hoofddorp zijn we terug richting Amsterdam gereden en hebben de tocht naar ongeveer 150 km afgelast.
Ik heb nog wel geprobeerd zijn achterwiel te rechten thuis. De velg is echter zwaar versleten door het invreten van de velgremblokjes door de jaren heen. Hij zou dan ook achter een nieuwe velg aan gaan want een maat groter dan de standaard 559 heb ik niet liggen. Een nieuwe lagercup voor zijn balhoofd kon ik hem wel mee geven (hij kwam met alleen het wiel)...
Twee dagen na de tocht zou ik op de terugweg van werk crashen met de velomobiel DF. Door aangeplakte regen onvoldoende zicht en in de binnenbocht een stoep geraakt en omgeslagen. Met een flinke snelheid want ik voelde me opgejaagd door een bestelbusje achter me. 
Waarvan de bestuurder trouwens netjes stopte en uitstapte om te vragen of ik niets mankeerde. IK niet nee...




Wat Marks fiets betreft heb ik gelukkig een aansprakelijkheidsverzekering  (met eigen risico van €100,-).
Maar the money is no good, just get a grip on yourself !



vrijdag 14 juli 2017

10 liter RUIM voldoende!

Ligfietsers zijn veelal dermatologen van lik-me-vestje. Een toertocht is nog niet uitgereden of er schijnt hen kennelijk niets wetenswaardigers aan te kondigen dat "zij nu weldra zullen gaan douchen!".
Saai en voorspelbaar natuurlijk maar ook helemaal niet verstandig dat gelijk na het fietsen te doen. Juist vlak na het fietsen transpireert je lichaam nog even na. En juist dringend in de rij om allemaal de eerste te zijn wordt dat zo opgehokt staande nasaal waarneembaar ;-)
Slimmer is het even te wachten.
Lang douchen met een zeepproduct ontvet de huid te veel dat juist tot jeuk en irritatie leidt (bron),
Schoon drinkwater en fossiele brandstoffen worden verspild aan een ritueel meestal alleen maar met het werkelijke doel om wat op te warmen.
Dat veel beter met een elektrische deken op duurzaam opgewekte stroom zou kunnen gebeuren (of een wintertrui).
Ook het risico op een schimmelinfectie wordt groter als de huid van je voeten sterk ontvet is (waardoor beschermende vetzuren op de huid worden verwijderd -bron).. Dit 'zwemmerseczeem' kan zich daarna verspreiden naar de liezen (bron).





Vannacht heb ik mij nog even snel gedoucht met water uit mijn Eigenhandig geïnstalleerde 'close-in' boilertje op groene stroom in de keuken. Met toch werkelijk een inhoud van niet groter dan 10 liter!













Shampo aanbrengen doe je het best zonder het water door te laten stromen. Daarbij is ook prettig om snel de ingestelde temperatuur terug te krijgen. Ik bereikte dit door eenvoudigweg een half duims kogelkraan onder de mengkraan aan te brengen.

 Daardoor  hoeft geen dure thermostatische mengkraan aangeschaft te worden maar kan de (oude) mengkraan gewoon op zijn plaats blijven zitten.
Aanbrengen van de balofix kan zonder het water af te sluiten. Door het handvat van de kogelkraan te halen en die zonder problemen voor de tegels rond op de mengkraan te schroeven.
Met teflontape of hennep wordt een lekvrije verbinding verkregen.
Wil men toch graag minder handvatten dan is ook een eengreeps mengkraan een optie.
Zo kan men op eenvoudige en goedkope wijze de ecologische voetafdruk verkleinen zonder eczeem!


maandag 3 juli 2017

Roeifietsfeest in Almere


Na aanschaf van de velomobiel DF is een behoorlijke bres geslagen in het gebruik van mijn overige tweewielige ligfietsen. Met uitzondering van de Revolver met RVS-Eigenbouw spriet.
Alle reden dus om het treffen in Almere der Thys roetsers bij te wonen, georganiseerd door Theo en Annemiek Holman.
 En dat was dan ook erg geslaagd. Theo heeft kennelijk contacten met de plaatselijke roeifietsvereniging. En de sporten lijken fysiologisch gezien natuurlijk erg op elkaar. Een prachtige locatie zo vlak aan het water!

koffiepauze toertochten


Ook de douches, sanitaire voorzieningen en de kantine boven met de bar van het verenigingsgebouwtje met balkon boden een aangename ambiance voor het nu ik meen derde jaarlijkse treffen na de WK's op Neeltje Jans bij Middelburg.



Qua toertochten waren er twee afstanden waaruit je kiezen kon, de 50 of honderd kilometer. Maar tijdens de koffiebreak kon je nog wisselen van groep. Dat was erg goed getimed, de koffie gratis en van beide heb ik gebruik gemaakt.
Het tempo in de laatste en grootste ploeg (totaal ongeveer zestig deelnemers) lag ook beduidend hoger.
Precies mijn bedoeling en zo heb ik 10 kilometer extra kunnen roetsen (totaal die zaterdag dus ongeveer 95 kilometer, waarvan ruim 30 met kampeeruitrusting) om goed te kunnen slapen in mijn bescheiden trekkerstentje.
Op een paar valpartijen na op sommige wat moeilijke stukken fietspad na (wildroosters, modder van de regenbuien kort daarvoor, ontbrekende fietstegels of betonelementen) een goedlopende machine die toertochten Waarbij in de laatst vertrekkende ploeg de twee tandems meereden als kop en staartrijders. Derk met zijn ega als reparatiedeskundige, Bep zijn zus met een opvallende zelfbeklede geelovertrokken toptas die mijn aandacht trok.



Maar ook was daar de zelfbouw roeifiets van Theo van G. uit den beginne (met kunststof geleidewielen maar helaas een behoorlijk gebutste spriet). "De mensen hebben geen gevoel voor historie meer" bromde hij ;-)
Hij kwam natuurlijk met Marloes die dapper strijdt om de gevolgen van een ernstige aanrijding van achteren tegen haar roets door een oudere automobilist  te overkomen...


Lopend buffet die avond waarbij ook de vegetarisch etende roetsers zich bedienen konden en Bartel en Reinier Theo en Annemiek bijsprongen achter de barbecue..
Een zijstandaard (met verlengde poot) zoals weer een andere deelnemer gemonteerd had wil ik toch ook eens gaan beproeven, i.v.m. mijn frame zonder balhoofdrubber...

Cor bleek de lange tocht verreden te hebben met een gebroken schakelringkabel aan zijn in Santiago de Compostella toch al zo zwaar beproefde 222. Zelfs Derk leek even niet goed te weten aan welk versleten deel hij beginnen moest...
Uiteindelijk schakelde alles weer maar het verloren v-brake overgangsbuisje was vervangen door een stukje ductape bij gebrek aan beter. Ook het stuurrubber lag er af en werd er weer op gezet om een of andere reden...Bartel assisteerde.
Ook wel grappig vond ik om te zien hoe iemand tijdens de appeltaartpauze zijn spannerkabel terug aanbracht. Met het elastiek zowel aan de ring als aan de snek.richting geleidewiel boeg trekkend
En ik maar proberen te voorkomen dat de fiets naar voren zou wegrijden! ;-)

Het was allemaal heel gezellig en vrolijk maar het socialiseren houd ik nooit lang vol en de alcohol maakte me moe al vroeg in de avond. Ik ging dus al ver voor donker het tentje in en had zelfs geen zin meer om er nog uit te komen om het luchtbed elektrisch op te pompen. Dat werd dus ook nog een zelf opgelegde blaastest. Maar eenmaal in de slaapzak had ik het aanvankelijk koud.
Het reflecterende folie waar ik Ingmar mee bezig zag zondag ochtend was ik dan ook vergeten mee te nemen. En het bier / rode wijn hadden me kennelijk de haarvaten nogal verwijd...Want later in de nacht toen mijn lever met het uithalen daarvan uit m'n bloed klaar was kreeg ik het zelfs warm met mijn (extra) regenjas aan!

Een groep grazende spierwitte ganzen (zoals hier de stoelen) deden me beseffen dat mijn eigen cavia's een gazon toch veel zachtzinniger snoeien met hun gebitselementen dan er maar een beetje aan staan te trekken met veel geweld...










Maar als volgende stoppunt van mijn roetsweekend stond eerst nog Bilthoven (bij Utrecht) op het programma voor de verjaardag van mijn neefje (9). Dus met een laatste glas melk van T. Holman groette ik de groets-groet met losse gebaren zondagochtend en toog af naar het Zuiden.



Net toen ik op het punt stond van 'bijna een brug te ver' bij het Gooimeer (ik hoefde nu immers NIET naar Gelderland ;-) stond (b)aardige Hans naast me met een duidelijk duidelijker af te lezen GPS (smartphone geloof ik). Om mijn gerede twijfel te onderschrijven zo gezegd :-)
Ik heb dus de bovenstaande driehoek afgelegd waarmee ik op ongeveer 180 geroetste kilometers kom afgelopen weekend. Waarvan ruim honderd met bepakking. Erg geslaagd!

woensdag 28 juni 2017

energie zuiniger velomobiel-alarm


Ik heb nu sinds enige weken een goedkoop Chinees fietsalarm met afstandbediening in gebruik.
Het toestelletje werkt niet onverdienstelijk maar het negen volts blokbatterijtje houdt het nog geen twee weken vol!
Nu had ik me al voor aanschaf wat ingelezen over de materie en wist dus af bij dit soort systeempjes van het gebruik van de blokbatterijtjes. Toen ik bij de Lidl een oplaadbare zag liggen van dit type schafte ik deze op voorhand aan.
Het verhoudingsgewijs hoge voltage gaat bij deze types jammer genoeg ten koste van de stroom die ze leveren, maar 0,8 ampère voor de oplaadbare versie. Maar zelfs een weggooi batterij is bij gebruik geen lang leven toe beschoren.
Terwijl de veel kleinere afstandbedienings-batterij die nog veel kleiner is en wel twaalf volt levert, toch veel langer mee gaat (nog niet leeg geweest is). Hoe kan dat?
Het sleutelhanger zendertje spreekt de voeding alleen aan als er op een knopje wordt gedrukt. Terwijl het grote bewakingsdeel met de bewegingssensor en het luidsprekertje continu als een radio-ontvanger aan blijft staan, dag en nacht!
Maar dat is in mijn geval althans volkomen overbodig want alleen in de fietsenstalling op het werk of voor een winkel gebruik ik hem bedacht ik me.

Als je het stickertje met het blauwe symbooltje voor draadloze ontvangst wegtrekt komt daar een heel bruikbare uitsparing onder te voorschijn.
Die heb ik benut om een schakelaartje in te bouwen dat in serie staat met de batterij aansluiting.
Na gebruik kan ik de stroom dus nu volledig uitschakelen (na het 'slotje open knopje' op de a.b. geactiveerd te hebben natuurlijk).
En hoef daardoor geen ongewenste kunstgrepen uit te voeren zoals de claxon / verlichtingsbatterij van de velomobiel DF voor dat doel te misbruiken.


Die laatste zijn namelijk wel wat belangrijker dan die van het lang geen 120 decibel producerende sirenetje dat bovendien met iedere andere afstandbediening van dit type fietsalarm te bedienen is. Dus waarbij ik altijd de fiets ook nog op slot moet zetten... 




donderdag 22 juni 2017

De Hoop heeft vleugels

Toen ik tevreden met mijn nieuwe tweedehands boiler op de bagagedrager van de 222 terug naar Amsterdam Oost liep had ik toch ook mijn zorgen. Een gebroken flensplaat, hoe moest ik dit nu weer oplossen? En dat met twee weken van de jaarlijkse roeifietstocht (dit keer in Almere) in zicht...
De plaat dikker kiezen dan zelfs Thys ID zelf fabriceert? Van roestvrij staal fabriceren net als mijn boegspriet zodat de materialen dezelfde eigenschappen zouden gaan krijgen? Voor mijn gevoel is dat beter, maar iets als elektrisch potentiaalverschil (zoals tussen koper en zink bijvoorbeeld) bestaat er niet tussen de staalsoorten bij mijn weten.
Komt bij dat het boren in RVS nog moeilijker is dan in 'gewoon' staal het al is. Terwijl bijvoorbeeld messen van Inox minder hard zijn dan die van messenstaal. Dus wie zegt dat roestvast staal als flensplaat sterker zal wezen?
Het is algemeen bekend dat door de ingebrachte hitte bij het lassen in een metaal een verstoring in het molecuulrooster ontstaat wat tot zwakke plekken leidt. Dat zorgt bijvoorbeeld voor het breken van de  aluminium 'kapstok' gelaste stoelophangingen en andere buisverbindingen in de velomobielen van met name Velomobiel.nl.

Daarom was ik na het afnemen van wat er nog vast zat aan boegspriet van mijn roeifiets dan ook (blij) verrast dat het niet de bovenlas was geweest. Maar met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid éen van de 22 mm Thys boringen in de flensplaat die ik -om tijd te besparen- van een versleten boegspriet af geslepen had en te dicht op de las terecht was gekomen.
Waarschijnlijk is dat het er een geweest afkomstig van een ovalen buis met een hoogte van 60 i.p.v. mijn 50x30x2 mm gebruikte RVS profiel.
Of de plaats is door firma de Hoop niet helemaal 'lekker' gekozen.
Maar door de kwaliteit van hun lassen of verzwakking van de verbindingsplaat daardoor was het in elk geval niet gekomen bleek zondag. Reden tot gematigd optimisme.

Maar er moest nog een hoop gebeuren.
Omdat de RVS spriet ook na bijna 10.000 kilometer roetsen nog geen merkbare speling vertoont heb ik de gebroken plaat met een kleine handslijper op de lassen losgesneden (foto) en de spriet voor hergebruik gereed gemaakt.
Evenals een gebruikte flensplaat uit materiaal van een werkplaatsopruiming (voor versleten ovalen staal heb ook ik geen betere bestemming meer). In deze zaten bij uitzondering geen centrale uitsparingsgaten.


Uit angst voor een herhaling van een breuk om dezelfde reden heb ik die 15 mm proberen te boren i.p.v. 22. Maar dit bleek nog te ambitieus voor mijn handboormachine en de boor. Dus zijn het drie gaten van 12 geworden. Die ik met een decoupeerzaag, handijzerzaag en zelfs de haakse slijper op hun beurt weer te lijf ben gegaan tot een onooglijke sleuf.
Zoals te zien ziet het er NIET uit :-)

Maar belangrijker is dat het een eind van de laskanten is af gebleven omdat het straks toch volledig aan het zicht onttrokken zal zijn.


Ten slotte en anders dan de andere keer heb ik zelf de plaat kunnen hechten aan de boeg op iedere hoek van de rechthoekige buis. Met de Nichroma elektroden van oud-metaalwerker / collega Ed.
Die zijn aan de dikke kant voor wat ik kan lassen met mijn lichte inverter maar over de boeg spetteren deed het niet. Wat met de lastrafo zeker gebeurd zou zijn en de lagers bepaald niet prettig zouden vinden!
Het hechten deed ik op woensdag, mijn vrije dag, waarna ik bij firma de Hoop kon wachten op het aflassen met TIG-apparatuur.
Wat er weer gelikt uitziet zoals ik dat van hen gewend ben en door mijn voorbereiding met zwei- en winkelhaak binnen een kwartier uitgevoerd kon worden. Voor €12,10 geweldig!
De roeifiets is weer pico bello!

zaterdag 17 juni 2017

Nu met extra veel schade

Donderdag zijn de onheilspellende woorden van Derk bewaarheid. Er is een breuk ontstaan in de RVS-boegspriet. Maar ook weer niet. De (Thys) flensplaat is op de bovenste las aan het inox na 8740 km doormidden gebroken!

Ik was bij een particulier langs geweest die me een Inventum close-in boiler van 10 liter verkocht (via Marktplaats) vlak na het werk.
Omdat dit toestel dezelfde hoogte heeft als de 5 liter uitvoering die me lek gebleken is (doorgeroest geëmailleerd staal) dat ik eerder kocht in de recyclewinkel maar twee keer zo breed heb ik dit koperen toestel (met schuimbekleding voor de isolatie) niet in de DF proberen te krijgen!

De Revolver heeft met zijn vaste achtervork de sterkste bagagedrager en door de toptas in een banaantas te wurmen kon ik zo de praktisch vierkante warmwaterbereider op elektra aan de drager vastsnoeren.
Nog rijdend met uitzicht op de veilinghallen viel me het op dat het leek of de armslagkabel te kort(!) stond afgesteld.
"Vreemd" dacht ik nog, je zou eerder verwachten dat die te lang wordt door aan het stuur te trekken...!
Toen zag ik pas de werkelijke veel ernstiger reden voor de kennelijk te 'korte' kabel. De boegspriet zit alleen nog maar aan de onderkant vast want de verbindingsplaat is doorgescheurd.
Toch wil ik eerst de boiler afmaken dit weekend.


Ook de DF moet binnenkort verstevigd worden. Er zit een scheur in de linker 'voetenbak'. Die zit in de lengterichting en moet veroorzaakt zijn door het raken van de straat op een verkeersdrempel of kuilrand.
Ik kan de velomobiel nog wel gebruiken voor woon werk trouwens maar er moet iets aan gebeuren en ik denk dan ook niet dat men mij flirtend op CycleVision gaat zien aantreffen.

Daar krijg ik het gewoon te druk voor!

woensdag 7 juni 2017

Pinksteren in Zutphen

Doesburg (Ruud DF-xl

Een gezellige groep ligfietsers (niet te groot en niet te klein) van diverse pluimage heb ik eerder in Zutphen ontmoet. Ook houden Wim de roetsende / Qxs en Paul van Roekel me aardig op de hoogte van hun belevenissen als bloggers. Feitelijk organisator van de LOL route is (dit keer) echter Casper.
De eerste keer ging ik daarheen met de Limit maar ik wilde er nu geen race van maken dus koos ik voor de 222 met Eigenbouw boegspriet.
Ook kamperen wou ik liever niet omdat je dan meestal om 's morgens al je boeltje weer mee moet zeulen terwijl de tocht dan nog verreden moet worden. Omdat Wim H. en ik elkaar al wat langer kennen zo langzamerhand besloot ik hem schriftelijk te vragen of ik niet een nacht bij hem op de boerderij kon doorbrengen. Daar reageerde hij gelukkig bevestigend op.
Wim en zijn vrouw hebben tal van dieren maar sinds kort heb ik daar -voor een Amsterdammer- ook een slag van mee gekregen. Naast twee cavia's die de hele tuin afgrazen (met schuil- / voederplaats in de aanbouw van mijn schuur) kreeg ik vrijdag ook de zorg over een vleugellamme halsbandparkiet...
Waardoor een werkelijk uitgebreide voorbereiding van de tocht naar Gelderland er wat bij in schoot.

Ondanks het prachtige weer zaterdag was ik dan ook niet zo content dat de revolver-schakelkabel brak. Want ik had geen reserve bij me. En ik zat nog in Flevoland langs het water, even voorbij Almere-Haven.
Door handmatig te ontgrendelen kon ik toch een acceptabel verzet vinden om de honderd kilometer Voorst voort te zetten.





Dat maakt het optrekken vanuit stilstand wel zwaar en dus kocht ik in een supermarkt in Nijkerk haring met uitjes en volkorenbroodjes voor de eiwitten (voor de stikstofbalans) en Fairtrade chocolade voor de snelle koolhydraten.

Een nieuwe schakelkabel vond ik op de fietsenafdeling van de Karwij van het stadje. De kabel inzetten deed
ik pas in Voorst bij Wim. Die ook wat olie voor me had voor het invetten ervan.

 Ik word hartelijk ontvangen door zowel de menselijke als dierlijke bewoners van de uit meerdere delen bestaande historische boerderij. En slaap goed op de stretcher en in mijn meegebrachte slaapzak.

De volgende ochtend kwam Ed Wim en mij afhalen voor de tocht. Ook hij reed de tocht met een open tweewieler, een hoge Gaucho.
We kwamen aan bij het Volkshuis in het centrum van Zuthpen toen het al redelijk vol stond met velomobielen en ligfietsen. Van die laatste zie je natuurlijk minder op de foto's maar het waren er toch nog wel zes tegen tien velomobielen. Een goed overzicht van de fietsen geeft Wim H. in zijn bericht.


Het klimmend vermogen van vooral de nieuwe Quatro Velo's van Jules en Elly werd op de Posbank goed op de proef gesteld. Elly zag er wat verhit uit na een van de beklimmingen maar beiden  haalden me in de afdaling natuurlijk met een flinke gang in!

Mijn stalen 222 met de rechthoekige RVS spriet weegt aanmerkelijk meer dan een Thys 209 dus ik moest behoorlijk terugschakelen met het koord terug de snek op bij de beklimmingen (hoewel ik de banaantassen natuurlijk fijn nog even in Voorst had ondergebracht ;-)

Omdat ik gewend ben te roeien in een zwaar verzet ging het bij een afdaling fout en trok ik de lus los die om het speciaal door Derk voor mij gemaakt m4 inbusboutje zat. En moest ik dus als derde niet reguliere LOL-rijder de ploeg even laten wachten...
Maar goed, kun je voorstellen hoe dit met een tocht van 40 mannen en vrouwen toe moet gaan!





Ik heb hier (daarvoor) Ruud nog even gekiekt die zijn Go One voorband lek reed. Maar hij heeft dan weer wel al het vak rechts onder boven de ketting afgesloten met een afneembaar materiaal (op klittenband basis), erg netjes!
 Aan een inwendige kettingkast voor de DF ben ik nog niet eens begonnen...



 
In het prachtige antieke centrum van Doesburg (bovenste foto) gesmuld van de heerlijke appeltaart met koffie die direct weer energie gaf. 
Maar na de honderdtachtig kilometer die ik binnen een etmaal verreden had voelde ik nu toch echt wel een serieuze vermoeidheid en licht opspelende rechterknie. Dat deed me besluiten goed de aanwijzingen te onthouden van Wim om het opvallend dicht bij zijn woning gelegen treinstation te bereiken.
Vanuit Amersfoort reden er door werkzaamheden geen treinen door richting Amsterdam. Waardoor ik over Utrecht terug moest.
Maar het is toch een prachtige tocht geworden!




maandag 29 mei 2017

Cheetah ramt raam


Het had zo'n optimistisch stukje kunnen worden. Hoe ik dankzij de smalte van de nieuwe velomobiel DF mijn roestvrijstalen Cheetah met aluminium neuspijp op zijn achterwiel in het voorportaal kan parkeren. Op zijn achterwiel met gebruikmaking van het freewheel op soortgelijke wijze als dat met een roeifiets mogelijk is. 
Alleen daar blokkeert de voetenslede tegen het balhoofd terwijl je bij een ketting-aangedreven tweewieler een griptang op een der pedalen moet zetten. Die voorkomt dan dat de op z'n achterwiel gekantelde ligfiets naar achteren wegrijdt als je hem zo positioneert dat hij tegen de derailleurbuis komt.

Dat ging maandenlang prima en zorgde gisteren op zondag nog dat ik snel wat boodschappen kon doen (te midden van de vastende geloofsgemeenschap die druk inkopen deed) zonder de DF voor een winkel te hoeven laten staan.
Na het werk enkele uren geleden ging het helaas toch helemaal mis!
Toen ik de DF achterwaarts door de voordeur naar binnen trok raakte ik het kunststof Zéval pompje. Dat leek niet het ergste maar nog voor ik de groene velomobiel de centrale hal goed en wel binnengeloodst had weerklonk de klap gevolgd door glasgerinkel...


De griptang bleek van het pedaal verdwenen en de trapper moet met een soort karateklap het sierglas van de entree gebroken hebben!


zondag 21 mei 2017

Van het gas af



Hoever kan een mens gaan voor het behoud van de planeet waarop hij geboren is?
Het lijkt alsof je daarvoor eerst in welstand leven moet. Hoe anders kun je bepalen dat je wilt koken en je huis verwarmen op groene elektra?
Toch wil deze kleine Amsterdammer die is aangewezen op een sociale huurwoning zich niet gewonnen geven!
Warm water tap ik tegenwoordig niet meer uit de CV met tapwaterspiraal, want die werkt op Gronings gas. Tot voor kort met water uit m'n expresso machine maar nu met de waterkoker (omdat ik bang ben voor voortijdige slijtage van het compressortje).
In de kamer verschaft de groene stroom me zelfs een grotere luxe dan de CV-ketel me leveren kon: vloerverwarming! Middels een eenvoudige elektrische deken op de grond.
Een probleem vormt wel mijn huisgenote die niet aan elektrisch koken wil meewerken en veel te lang doucht. 
Zoals de meeste 'gewone' mensen dus (onlangs werd ik op het werk als "extremist!" betiteld)..




Wat helaas betekent dat ik alleen mijn maaltijden zuiver uit mijn airfryer (heteluchtoven)  en van mijn onlangs bij de Lidl aangeschafte inductiekookplaat (op 220 v.) kan eten als zij uithuizig is.




Maar dan is er een nieuwe ontwikkeling!
Ik kocht bij de Dorcas kringloopwinkel in Aalsmeer voor 15€ een z.g.n. close-in boilertje met een inhoud van 5 liter, samen met de inlaatcombinatie.
Deze wil ik niet, zoals de naam doet vermoeden, onder in het keukenkastje bouwen. Want dan moet ik een nieuwe mengkraan en leidingen door het aanrecht boren waar de bijzonder oncoöperatieve woningbouwvereniging Eigen Haard zeker weer niet mee akkoord zal gaan. Ik kan het 'nieuwe' toestelletje net boven de keukenkastjes kwijt!

Even de milieuvoordelen op een rijtje:

-Door hergebruik is geen nieuw elektrisch apparaat nodig geweest te produceren en de totale uitgave van mijn 18,50€ gaat naar de derde wereld.
-Ik heb de boiler met de Cheetah opgehaald in de banaantas dus daar is geen fossiele brandstof voor verstookt.
-Als ik de koudwater-toestelkraan van de CV dichtdraai zal de elektrische boiler het automatisch overnemen waarbij ik de leiding naar beneden richting mengkraan van 15 mm in 12 mm zal omzetten waardoor ik sneller heet water heb boven het aanrecht.
-Mijn huisgenote zal niet lang misbruik van het hete water kunnen maken want na hooguit 3 minuten zal dat op zijn.
-Als ik besluit dat ik zelf nu ook te weinig tijd heb onder de douche zal ik nog een (5 of 10 L.) boiler bij plaatsen in de badcel. Daardoor zal de aanvoer korter worden waardoor minder drinkwater en warmte verloren gaat.






dinsdag 16 mei 2017

Thys 406 (mm)

De voordelen van trommelremmen zijn legio maar het is ook makkelijk om eens van wielmaat te wisselen.
Ik heb eerder een Sram (Sachs) naaf in een smalle 406 velg gespaakt,  de kromming in de spaken heb ik bij de naaf versterkt met cabon-prutje.
Eigenlijk om een snelle Durano band onder de Cheetah te kunnen rijden zonder snakebites.
Maar de Cheetah gebruik ik eigenlijk niet meer voor ritjes buiten de stad sinds ik de DF heb. De Revolver 222 in (minstens) dezelfde mate als voorheen!
Wel is de snelheid waarmee ik 's ochtends langs een digitale snelheidspaal roets beduidend lager dan met de nieuwe velomobiel van Intercity, 26 km/u tegen 40....
Ook kost het me uiteindelijk meer energie,  reden waarom ik dat vaak op de vrijdag plan. Maar ik sta die werkdag wel moreel zeer stevig in mijn schoenen!
Ik wou de Durano 'Double Performance' met tekst in het rood (draadband 406)  met de bijzonder flexibele wangen wel eens vergelijken met de Raceguard Dual Compond met witte opdruk. Eveneens een Durano draadband.


Maar die laatste is uiteraard een 451 originele wielmaat.
Als ik nog de op de velg inslijtende V-brakes gebruikte zou dat verlies van bijna het gehele remvermogen betekenen.
Een Sturmey Archer naaf vervangen voor een Sachs (Sram) is echter geen enkel probleem!






Opmerkelijke bijvangst van de nieuwe opstelling is dat de meer horizontale stand van de boegspriet op deze manier me prettiger snelle roeislagen laat maken. Waarvan ik weet dat ze in principe ook de hoogste snelheid genereren.
Van een verlaagde rolweerstand ten opzichte van de onlangs bestelde 451 Durano's kan ik niet echt veel merken maar ik roets gewoon prettiger met de op deze manier wat verlaagde voortrein!
Misschien wordt het met dit kleinere wiel wel mogelijk ook nog vering in te bouwen (?) Maar daarvoor mis ik momenteel de tijd.
De remwerking vind ik eerlijk gezegd niet beter dan dat van de Sturmey Archer naaf, maar wel ongeveer even goed.Van snakebites is nog geen sprake meer geweest.
En jammer genoeg heb ik nog niet echt een super goed passend spatbordje om het frame en de spriet te beschermen. Niets beters dan het plaatstalen dingetje afkomstig van een vouwfietsje. Dat ik tegen het roesten in de grondverf en de zwarte lak heb gespoten.
Maar toch een leuke bijvangst vind ik van een simpel uit te voeren wielwissel!

maandag 24 april 2017

polyethyleen spatbord

Het bezit van de nu feilloos werkende DF heeft de rolverdeling binnen mijn fietsgebruik best op zijn kop gezet. Het is gelijk mijn meestgebruikte ligfiets geworden en hij heeft de Cheetah bijna helemaal verdrongen!
De roeifiets heb ik wel op vrijdag nog even gebruikt maar de Cheetah alleen nog maar voor ritjes binnen de stad. Waar ik de DF niet voor op de stoep wil laten staan.
Dat heeft mijn snelheden flink opgeschroefd maar merkwaardig genoeg heb ik het nu wel in de keel / neus en oren streek te pakken....
Op zaterdag ben ik de 'March for Science' even wezen bezoeken op het Museumplein.Om de verzamelde wetenschappers het principe van de lineaire aandrijving uit de doeken te doen. Maar ik kwam natuurlijk tusssen het publiek terecht en sprak daar met Rob Hebbes.
Die toen ik over dat principe begon uiteraard verontwaardigd reageerde dat hij "er zelf een in de schuur heeft staan" (-:  Maar die blauwe machines zijn er om te GEBRUIKEN Rob!
Veel gebruiken of niet het SKS spatbord der Cheetah was weer eens gebroken en aan de zwakte van die (achter) spatborden irriteer ik me al langer....
Er is sinds kort een speciale carbon uitvoering voor ligfietsen te koop maar die kost rond de honderd euro geloof ik en dat is ongeveer de halve waarde van de complete oldtimer zo'n beetje!
Toch dacht ik aanvankelijk zelf ook in die richting. Maar dan bijvoobeeld door een compleet nieuw SKS spatbord aan twee kanten te bekleden met koolstofband.
Zou een leuke vingeroefening composietverwerking geweest zijn natuurlijk maar het is iets onbreekbaars geworden Dat meer uit de Australische Rotovelo-hoek lijkt te komen. Veel sneller te maken, eentje van polyethyleen (PE).
Deze zijn namelijk -zelfs op zondag- te koop bij de Decathlon voor 7€!
Hij komt qua omtrek en breedte heel goed overheen met de 40 mm brede Continental Sportcontact 2 die ik (met wieldoeken) in de Cheetah gebruik.


Ze komen per set voor- en achter-.Maar dan weer voor een totaal andere MTB achtige fiets. Dus maakte ik er van twee één d.m.v. popnagels.












In plaats van de zware bijgeleverde montagematerialen gebruikte ik de stangetjes van mijn oude SKS spatbord.












Toch kwamen ook die montagematerialen als geroepen. Sinds de laatste CycleVision had ik om de ankerplaat van het achterwiel vast te maken al een stuk geel dyneema koord in gebruik dat ik daar kreeg van Wim de roetsende (H.) Om mijn gebroken achtervorkklem mee te vervangen.



Nu dient daar door eigen laswerk een deeltje van het Decathlonspul voor (-:

Na afloop spoot ik de vork natuurlijk nog even zwart voor de egaliteit...




De uitvoering van de Btwin spatborden zijn een opvolger van degeen die nog op hun website staat. De uitsparing in de achterkant dient om een achterlampje in te klikken.
Leuk voor cash & carry  fietsers maar ik houd mijn achterlampje liever aan de toptas. Dat is een veel hoger dus beter zichtbaar punt!


woensdag 12 april 2017

Achteruitrijden / omslaan

In de Limit heb ik lange tijd op een smalle Durano gereden. Daarom kan ik het weggedrag goed vergelijken met de DF en 28 mm Grand Prix (Continental) als achterband.
Als ik naar het Noorden rij kom ik via de rotonde van de Schellingwoudebrug na de A10 onderdoor te rijden op een fietspad terecht. De hoek om op dat fietspad te komen is bezaaid met los grind.
Ik kan merken dat de DF daar wat eerder neigt uit te breken van achteren dan de Limit dat deed. Waarschijnlijk deels omdat ik harder rijd en krachtiger kan aanzetten maar ik heb toch ook het idee dat ik minder wieldruk heb. Misschien omdat het grotere wiel verder naar achteren staat waardoor het gewicht (nog) verder op de voorwielen komt te rusten. 
Ik begrijp nu beter waarom Daniël ook een vierwieler ontwikkeld heeft, het is dus niet zomaar een imitatie van Allert Jacobs en Miles Kingsburry!
Toch zie ik ook een positief punt voor de DF op dát gebied want door het verbeterde uitzicht van de DF vlak voor de fiets en vanaf laag op de weg is zo'n risicogebied makkelijker te herkennen. Plus dat die laagte er voor zorgt dat de fiets echt niet snel omgaat. Wat dan ook nog nooit gebeurd is tot nog toe., Hij rolt als een magneet over de weg!
Achteruitrijden met rolstoelaandrijving vanwege het ontbreken van voetensleuven begint ook al wat te wennen. Ik begon zelfs wel een zeker plezier in te krijgen daarin omdat het dus zeker een training van de torso is :-)
Daar ik met dit weer al schaars gekleed achter het minivizier zit laat ik meekijkende aanwezigen in het straatbeeld graag de kopjes van mijn armspiertjes zien!
Toch was ik daar op de terugweg vanuit Katwijk maandag (waar ik een afspraak had voor een velo-alarmsysteempje) net even te vaak mee doende. 
Waarschijnlijk omdat ik de Garmin liet routeren met de optie 'kortste weg' in plaats van 'makkelijk doorrijden' terug naar de Hoofdstad.
Dat bezorgde me dezelfde dag nog een niet zo prettige (brandende) pijn in de schouderstreek. Ik verkoos daar zelfs paracetamol voor te slikken bij thuiskomst. Waar ik dinsdag dan weer last van had bij het opstaan.
Het verschil bij het draaien in de DF achterwiel over een (lage) stoep achterwaarts opsteken of (zelfs maar) één voorwiel is echt enorm!
Mogelijk als ik de gladde Kojaks vervang door een Shredda achtige buitenband dat ik wat meer grip krijg met mijn handen. Maar dan zal de spierpijn alleen nog maar erger worden vermoed ik want regelmatig straatjeskeer-sessies doen zou zelfs met mijn ijdelheid wat uit de klauw gaan lopen...

vrijdag 7 april 2017

modificatie kettingloop DF

Waarschuwing vooraf: Dit bericht bevat enkele donkere en minder scherpe beelden. Mensen met aangeboren somberheid en twijfel aan het eigen kunnen doen er misschien beter aan de mooiweers-verhalen op andere blogsites te blijven bezoeken.
Voor wie toch verder leest maar nooit in het vooronder van de DF gekeken heeft zal ik de foto en film opnamen voorzien van begeleidende teksten. Voor de opnamen is mijn Nikon Coolpix niet echt geschikt omdat hij vreselijke flitsfoto's maakt. Ik gebruikte de dashcam met infrarood-nachtopname instelling. Zowel de belichting tussen het zwarte carbon als de posities in het vooronder zouden anders een haast ondoenlijke operatie worden naast het uitvoeren van de werkzaamheden an sich. Door ook te filmen hoop ik u een ruimtelijke voorstelling van de bestaande kettingloop van de DF voor ogen te kunnen toveren.



Natuurlijk zal de kettingbuis rechts van de rol in de meeste gevallen geen kwaad kunnen. De vraag is echter "Wil ik met mijn rappe DF iedere keer behoedzaam en met samengeknepen billen over een vluchtheuvel rijden?".  
Mijn antwoord is dus "nee". Ik vind dat mijn full carbon bike mijn bescheiden gewicht (67 kg) en bepaald geen paardenkrachten in de benen aan zou moet kunnen en enige bravoure in de rijstijl daarbij vergeven moet.. Zelfs als dat ten koste gaat van de bij aankoop geleverde uitvoering.
Vergeet namelijk ook niet dat de fiets aanvankelijk ontworpen is voor gebruik van een bredere 'standaard' Shimano trapas. De kettingsleuf zou toen nog ruimte geboden hebben voor plaatsing van de kettingbuis ter LINKER zijde. Dus richting het kleine voorblad waarbij aflopen van de ketting gemakkelijker gecorrigeerd kan worden dan er helemaal via de crank vanaf en daarna vast komen te zitten, met alle mogelijke schade van dien (bekijk mijn eerste 165 mm cranks maar eens!)..
Wel heeft ook mijn oplossing, het retourdeel van de ketting ONDER de aandrijfrol door geleiden consequenties.



'Baby be good' dus.
De rol heb ik met 5 stukjes geperforeerd montageband 2 centimeter omhoog moeten brengen. Voor de sterkte gewoon enkele strippen meer, 3 rechts en 2 links.
Om de kettingbuis van de retour onder de rol te houden heb ik een aluminium geval verbonden hieraan. Naar het oorspronkelijke m6 gat van de asophanging van de geleiderol. Waar de lagers van met loctite door ICB op een as (precies op de goed plaats voor het grote blad) zijn vastgezet.
U verkiest waarschijnlijk de fiets origineel te laten i.v.m. de verkoopwaarde aan de volgende koper. Ik ben zo tevreden verder over de fiets dat ik gewoon nooit meer een andere wil!
 Wel wil ik natuurlijk graag voorkomen dat ik door inslijping met de dremel op de plaats van de gleuf voor de ketting in het bovendeksel (de 'voetenbalk') een zwakke plek creëer praktisch midden in de bodem.
Daarom heb ik daar zaterdag eerst 3 laagjes koolstofband overheen gelamineerd.
De twee dicht bij elkaar gelegen moertjes zijn die der boutjes van het balhoofd. Daarvan zaten de sluitringen enigszins in de weg van mijn epoxy verrichtingen. Vandaar dat ik ze tijdelijk vervangen heb door verlengmoeren.
Om geen hars aan de schroefdraden te kleven en te voorkomen dat ik ze er per ongeluk uit zou duwen. Op deze zelfs ondanks het afneembare deksel nog wat lastige plek om te filmen!
Maar zonder dit montageluik had ik er helemaal niet aan moeten denken!.



Om eventuele lucht tussen de carbonlaagjes te elimineren heb ik er handmatig een weinig Paclanfolie tegenaan gedrukt. Het kartonnetje dat ik gebruikte om geen hars aan de ketting of in de goot te krijgen was eigenlijk minder goed gekozen.
Het heeft dat gedaan maar ik moest het er wel met een vijl af schrapen (-:



Feitelijk is de kettinggoot wel diep genoeg om de kettingbuisjes boven elkaar te laten lopen. Daarom heb ik met het doel het aflopen van het achterste geleidewiel de retourbuis te voorkomen op zijn plaats gezet met twee rolletjes van een verfroller (foto).


Alleen de goot van de DF eindigt aan de voorkant te vroeg om hetzelfde zonder de gemaakte aanpassingen te bereiken!.



Tenzij met een kleinere geleiderol natuurlijk maar dat komt het rendement niet ten goede.



Dus aanvoer netjes boven de retour immer gerade aus, precies zoals ik dat geleerd heb destijds bij de installatietechniek GaWaLo!
Maar kijk naar de kilometerstand zonder afgelopen ketting die ik sinds dinsdag bij houd en overtuig u zelf (op moment van schrijven 160 km). En dat is dan stuiterend over verkeersheuvels en hevig trappend tegen trekkerhellingen op mijn werk,  zonder me een moment in te houden!


zaterdag 1 april 2017

Beschouwing velomobiel(en)

Eigenlijk is het grote acceleratievermogen van de DF best vreemd. In de regel zijn namelijk ketting-geleidebuizen en geleidewielen te vermijden dingen, zeker in het voorwaarts bewegende 'bovenste' deel van de ketting. Net als de WAW heeft de DF dit beide, zelfs nog een geleidewiel meer dan de Quest en Strada en toch het sterk optrekkende vermogen. Dat moet wel komen van de grotere rompintegriteit van het ontwerp van Daniël Fenn. En het verschijnsel dat geleidewielen de ketting in bedwang houden (de krachten richten) en zo de weerstand door de kettingbuizen verminderen.
Een andere mogelijkheid dan het gebruik van kettingbuizen in een stroomlijn (die past als een handschoen) zie ik ook niet. Want de stalen schakels aangedreven door de benen hebben een vernietigingskracht waar niet tegenop te lamineren is. Feitelijk is de aandrijflijn daarmee wel nog steeds dezelfde als die van de allereerste Alleweder van Bart Verhees!
Ik rijd heerlijk in de DF achter het minivizier. Dat scheelt ook heel veel aan windgeruis en de door Wim Schermer waargenomen snelheidsvoordelen bij de Quest moeten dan ook minstens gelden voor de DF !
Omdat de vorm van het koetswerk de luchtstroom aan de voorkant na de sleuf voor het verbeterde uitzicht op de weg vlak voor je al opwaarts beweegt in dezelfde richting als het minivizier.
Het kortere instapgat moet de luchtstroom ook nog beter buiten de fiets kunnen houden is mijn indruk. Het huidige persoonlijk snelheidsrecord op de Amsterdamse weg in Amstelveen (waar ik 's morgens de weg deel met het autoverkeer) ligt dan ook op 51 km per uur momenteel.


Op het werk stal ik de fiets in een fietsenkooi onder een schuin dakdeel van het veilinggebouw. Aluminium luchtbehandelingspijpen die daar aan hangen zorgen nog voor een extra natuurlijke barrière tegen ongewenste instappers tijdens mijn afwezigheid (-:








Toch stel ik mijn voorgenomen bezoek aan de LOL-fietstocht in Zutphen nog even uit. Er zijn namelijk behalve deze beschouwing ook aan de DF nog wel wat punten die ik eigenlijk verbeteren wil.
Soms loopt de ketting van het grootste voorblad af richting pedaal. Wat erg onaangenaam te verhelpen is onderweg. Zelfs ondanks de aanwezigheid van het montagedeksel voor.
Omdat de ketting daarbij in de (on)mogelijkste hoeken komt klem te zitten tussen crank en tandwielen.
En soms als ik lekker rauw rij zelfs van het achterste geleidewiel. Waarbij de ketting een slag kan maken en daardoor helemaal getordeerd kan komen te staan.
Met andere woorden Mick mag weer aan de slag als hij de door hemzelf beoogde bedrijfszekerheid werkelijk wil halen.
Toegegeven, ik ben ook nogal ambitieus op dat gebied. Maar wil daar ook over berichten met het doel om anderen te inspireren tot verbetering. Want de fiets verdient dat zeker!  


dinsdag 21 maart 2017

Flapperding

De DF is nu verreweg de makkelijkste manier om op de werkplek te geraken. In regenachtig weer zoals maandag heb ik dat ook gedaan maar vandaag wilde ik direct daarna nog even langs de loonadministratie.
Om het nummer van mijn Triodos rekening door te geven. Want zoals bekend investeert de ING in Trumps oliepijplijn in Dakota door Indianengebied,. naast talloze andere kwalijke zaken.
Die loonadministratie is vlak bij de toeristeningang van het veilinggebouw en het wekken van de belangstelling van toeristen kan ik natuurlijk missen als kiespijn ::-)

Hoewel de kans op neerslag niet groot was heb ik altijd wel een compact regenpak achter op de fiets. En steevast een opvallend hesje aan.
Omdat de standaard hesjes van voren sluiten met klittenband zijn die minder geschikt want ze waaien met de frontale luchtconfrontatie open. Daarom probeer ik hesjes te verzamelen die niet de voorkant open hebben maar juist de zijkanten.
Regenjassen hebben een andere onhebbelijkheid voor ligfietsers namelijk een ritssluiting aan de voorkant.
Die waait weliswaar niet open maar laat daar regenwater door. Je moet dan eigenlijk 'aan de poncho'.
Maar dat zijn meestal net rokjes zo lang en veel te ruim om er nog uit te kunnen komen, "flapperdingen". Dus ook te vermijden vanwege de windvang.
Tot nog toe had ik daar geen gepaster antwoord op dan een regenjas verkeerd om aan te trekken, met de ritssluiting op mijn rug. 
Geen pretje want zo kom ik dan weer bij de schouders in het gedrang en de capuchon hangt dan ook op een rare plek...

Tot ik onlangs de hand kon leggen op een bijzonder geschikt 'pech onderweg' hesje bij de kringloopwinkel waarschijnlijk afkomstig uit een oude 'Renault' automobiel. Deze is van waterdicht plastic en sluit daarmee de naden van de ritssluiting voorop de regenjas af bij pleur van boven, ideaal!


Het ding heeft lang in de vouw gezeten en is niet bepaald duurzaam uitgevoerd. De scheuren die daardoor ontstonden op de vouwen heb k echter op eenvoudige wijze gerepareerd met duct tape. 










Dat heeft niet veel geld gekost allemaal nee.
Sorry hoor!














zaterdag 18 maart 2017

Verbijsterend bezoek ICB

Ik kom net terug van InterCityBike waar Frank snel en deskundig kortere cranks (155 i.p.v. 165mm) in mijn fiets gezet heeft. Gelijk ook wat (kleinere) kettingbladen terug gegeven en een zelfontwikkeld gereedschapje overhandigd en toegelicht.
Dat in de DF extreem veel carbon is te bewonderen (inclusief de monovork achter bijvoorbeeld) heb ik eerder opgemerkt. Maar zelfs de trapas is modern en maar bepaald niet standaard!
Ik reed met de 165mm cranks al harder dan ik in enig andere velomobiel ooit gedaan heb. Maar ik zat daarbij met een beetje wind in de rug al gauw te trappen in het hoogste verzet van de fiets, 61 tanden voor, 11 achter. En dat is minder profijtelijk voor de transmissie en de stap van de voorlaatste krans naar de kleinste vond ik ook net even te groot.
Dat is met de nieuwe cranks als verwacht helemaal opgelost. Wel is het 'opsteigerende gevoel' bij het wegrijden iets afgevlakt. Maar met snel op- en afschschakelen is dat best te compenseren. Kwestie van gewenning natuurlijk. Dat is ook de gezonde spiervermoeiing  in knieën en bilstreek die ik nu voel vermoed ik. Van de eerste 80 kilometer er mee huiswaarts.
De laatste keer dat ik met korte cranks in een velomobiel reed was in de FAW, omdat ik anders met mijn knieën de voorrand steeds raakte. Ik reed toen met een 65 tands blad en 20"achterwiel terwijl ik nu met een 26"achterwiel op 61 tanden zit. En dan nog niet eens met minder dan 13 tanden achter. Puur door het sneller roteren van de benen met kortere cranks. Maar da's dus wel weer ff wennen ;-)
Maar nu over die verbijstering.
De moderne holle assen met sterpassing zoals ook door Velomobiel.nl worden gevoerd zag ik nu voor het eerst met speciaal gereedschap gemonteerd door Frank. En ik keek mijn ogen natuurlijk uit want een compleet ander systeem!
Maar ik meende ook iets te herkennen (wat ik nogal eens zelf gedaan heb namelijk) een las midden in de buis-assen!
Ze worden namelijk speciaal voor gebruik in de DF verkort voor het maken van een smaller traphuis!
Omdat anders mensen soms tegen de welvingen in de bovenkant kwamen.
Die las wordt daarna afgeslepen tot hij past door de lagers aan weerskanten. Daarbij moet de as natuurlijk geheel recht blijven maar ook moet de spiebaan (de niet-conische ster) precies de op te schuiven crank in één lijn zetten met de tegenover liggende.
Als je weet wat metaal normaal neigt uit te halen aan apenstreken bij het lassen krijg je wel buitengewoon veel respect voor de vaklui in Roemenië die dit Huzarenstukje klaarspelen!


maandag 6 maart 2017

Daarom DF

Zaterdag heb ik de Limit verruild voor de DF en het verschil is immens!
De fiets trekt zo snel op dat hij volgens mij moet kunnen concurreren tegen racefietsers die dat gekromd doen trekkend aan hun stuur!
Door als achterband de slechts 28 mm smalle Continental Grand Prix te laten monteren en voor de 35 mm brede Kojaks kan ik probleemloos over alle obstakels rijden zonder dat de bodem iets raakt als drempels of opritten. 
Met het grootst leverbare 61 tands voorblad  kom ik op 47 km/u voor de wind op het vlakke, voor mij een record. Maar ook tegen de  wind houd ik de heerlijk rijdende fiets met gemak boven de dertig.
Keren met achteruitrijden is wat lastiger maar omdat de fiets aanmerkelijk smaller is kan ik met beide handen de banden bereiken en zelfs de wielen in de goede hoek manoeuvreren :-)
De fiets rammelt minder op klinkers en stoeptegels door het grotere achterwiel en ik begrijp dan ook werkelijk niet welk comfort iemand missen kan hierin. Mij krijgt men niet meer in een grotere en zwaardere bak!
Wel heb ik kortsluiting gehad in de Lupine accu lader die mijn halve woning even in het donker zette. Ymte zal me echter een nieuwe sturen.

foto Y. Sijbrandij
De 90 mm remtrommels werken goed maar niet intelligent. Je moet al voor je de bocht inzet vaart minderen omdat remmen in de bochten je op een tegenslag van het stuur trakteert en de invering naar de buitenbocht verergert. Precies dus als met de modellen van Velomobiel.nl gebeurt omdat hetzelfde aluminium stuurtje en gekoppelde rem wordt gebruikt.



Bij de oorspronkelijke Evo K's en andere modellen van Daniël Fenn hadden de remmen  ieder een eigen remgreep. Door gebruik te maken van stuurknuppels aan weerszijden.
Het huidige aluminium stuurtje is nagenoeg nog het enige niet carbon onderdeel van de fiets en heeft als voordeel dat aan weerszijden van de wegklapbare stoel meer ruimte overblijft dan bij gebruik van de joysticks.
Om -net als ik met de Limit heb gedaan- weer te voelen dat ik met de remmen volledige controle heb over het stuurgedrag heb ik ze ontkoppeld. Zo kan ik de bochten met flinke snelheid nemen zoals ik gewend was En bovendien spaar ik zo de voorbanden doordat als ik het zwaartepunt voel verschuiven pas in de bocht zélf met het binnenste wiel minimaal bij rem.
Het losmaken van de remmen deed ik door de horizontale (axiale) dwarsverbinding door te zagen. Klinkt makkelijk en dat is het ook.

effect van de ontkoppeling
Wel even de greepjes loshalen en iets af- en rondvijlen zodat de delen elkaar niet meer raken. Een iets langer m6 boutje gebruiken om 4 ringetjes toe te kunnen voegen. Dat laat alles wat makkelijker bewegen ten opzichte van elkaar.
Ook de parkeerrem is nu veel makkelijker te plaatsen omdat nog maar één trommel aangetrokken hoeft te worden (foto 2). Tevens komt de afstellingsverhouding minder nauw meer links / rechts. Alleen maar voordelen eigenlijk.
De fiets is nu hiermee feitelijk al helemaal naar mijn zin!
De mogelijkheid om vanuit stilstand te kunnen terug schakelen heb ik eigenlijk helemaal nog niet gemist om de waarheid te schrijven. De Sram derailleur schakelt namelijk razendsnel de 10 versnellingen terug naar het 36 tands grote pignontandwiel achter.
De stijfheid in het koetswerk en de kettinglijn zorgen dat ik flink snel terug op pad ben.



Een DF gaat door uw hele huis!


dinsdag 28 februari 2017

Velodrome tijdrijden




Toen ik Ymte sprak bij de Afsluitrace vertelde hij dat er vaak nog maar weinig wedstrijddeelnemers aan evenementen mee doen. Die informatie bleef hangen en toen ik zag dat de z.g.n. 'Wintertraining' in het Hoofdstedelijke Velodrome van Sloten georganiseerd was met maar 7 deelnemers begon zich een idee te vormen.
Ik plachtte daar nog wel eens te gaan kijken in de tijd dat collega blogger Pjotr daar zijn rondjes zoefde. Ook heb ik daar de gevaren van gezien toen ik tijdens een Cyclevision van het Slotencircuit weer naar binnen liep.
Waar een ravage van mensenlichamen vermengd met fietsen zich pijnlijk uit elkaar probeerde te ontwarren. Als gevolg van een valpartij!
Dat zou ik met mijn vervangen heup dus alleen met de bescherming van de C-Alleweder nog eens durven te gaan doen op mijn vierenvijftigste!


Komt bij dat ik ook geen NVHPV-lid meer ben dus heb ik eerst speciale toestemming gevraagd aan de organisatie en -bij uitzondering- gehad van de tijdwaarnemer.
Zo gezegd zo ingeschreven en uiteindelijk kwamen er wel 17 deelnemers!
Ik had de Limit voorbereid door de snelste banden te monteren die ik heb, Durano achter en de Trykers voor. Ook de voetengaten heb ik dichtgemaakt door er PVC-lamellen (van de vuilnis) in te leggen en van de onderkant met brede tape vast te plakken tegen de bodem. Verder dubbele wieldoekjes op de voorwielen.

Mijn route naar het circuit liep, ondanks de gevaren met hardlopers en ander (voet)volk, door het Vondelpark. Waar ik me voor een tegenslag gesteld zag. De kettingspanner van de achterste ketting kwam toch nog (weer eens) los omdat het kunststof haakje voor de verbinding met het elastiek dat ik gekozen had uiteindelijk te zwak bleek.
Ik repareerde het provisorisch met een vuilniszakkensluiter en haastte me daarna.
Om op het binnencircuit te geraken deed ik een beroep op medewerkers van het Velodrome, me welbewust van mijn gastrol bij de NVHPV. Zij openden de zijdeur en bedienden de hydraulische lift en elektrische takel waarmee een deel van de tribune omhoog gescharnierd kan worden. Dat had ik eerder gezien (-;

Dat gold ook voor de aanwezige ligfietsers en tijdwaarnemer Geert, Arnold Ligtvoet van Raptobike en niemand minder dan Ellen van Vugt! Naamgenoot Jochem Leemans op een Raptobike (:

Ellen reed met Hans Wessels op een rug aan rug tandem, dezelfde waarvan de foto nog wel eens op Ligfiets.net prijkt. Ze gaven me tijdens de eerste tijdmetingsronden nog even de indruk dat ik ze kon bijhouden. Maar dat bleek puur strategie.
Waarschijnlijk reden ze expres langzamer om in de langzaamste ploeg terecht te komen, de 'Runners-up'.
Waarna ze me er daarna alsnog met gemak uitreden :-) Net als iedereen trouwens behalve de kinderen onder de tien...Maar daarvan zou ik waarschijnlijk weer verliezen met een tekenwedstrijd.

Mijn snelste ronde was dan ook maar 39 km/u tegen bijvoorbeeld Arnold wel 49 ONGESTROOMLIJND!



Ymte Sijbrandij kwam pas later binnen met de kids en behaalde natuurlijk weer de cup met zijn DFxl. Wat een prachtig ding toch en hij vertelde dat de mijne ook klaar staat (een DF). Die ga ik zaterdag ophalen.
Maar ook zijn kinderen deden mee en tienerzoon Pieter reed zelfs bij de Hazen!







Het was voor mij best een intense ervaring dit baanrijden met de oplopende houten vloeren.
Het vroeg veel stuurkracht dit door de mij veranderde stuurverhoudingen te beheersen. In de bochten maar ook om mijn baan onder de rode lijn aan te houden rechtuit want een velomobiel staat het liefst op een vlak oppervlak.
Ik kon geen snelheid genoeg maken om de jongste deelnemers volgens de regels rechts boven in de baan in te halen. De Limit dreigde daarbij  te kantelen wat Arnold al voor de wedstrijd door had en er op aandrong dat ik een helm zou dragen. Die had ik gelukkig meegenomen.
Wat ik dus deed was links inhalen over de vlakke vloer om niet het risico te nemen over een rijdend kind heen te kantelen. Liever diskwalificatie dan een valpartij veroorzaken!
Door de ontkoppelde remmen kon ik op het vlakke met alleen remmen van het binnenste wiel zelfs daar de midpuntvliedende kracht onderdrukken. Omdat alles op deze manier wél goed ging bleef de stemming gelukkig gemoedelijk. Ondanks het feitelijk overtreden van de regels.
Het enige alternatief met gekoppelde 'standaard' remmen zou geweest zijn achter de kinderen te blijven hangen. Terwijl ik juist gekomen was om in mijn korte zeemleren broek en singlet me een droge keel te trappen...en dat lukte nu goed (-:
 Goed ook dat ik niet meer verzet had want het was allemaal al spannend genoeg. Vooral toen aan het eind van de race een meter of vijf voor mij een jochie ten val kwam in de bocht. Ik zag zijn voorwiel naar beneden wegglijden waarschijnlijk vanwege onvoldoende snelheid.
Om de mensen bij de tijdwaarneming te alarmeren stopte ik links en gebaarde. Daarop begonnen mensen hard te lopen zijn richting op.

Hij kwam er met schaafwonden van af en liep enige tijd beroerd en pijnlijk. De spuitbus met ontsmettingsmiddel van zijn vader op de schaafplek deed hem in huilen uitbarsten. Ik probeerde hem af te leiden met complimenteren dat ik hem nauwelijks bij had kunnen houden!
Het was verder allemaal erg gezellig en het bleek ook nog dat Geert Arends in een elektrische auto was gekomen. Net als Theo van VM.nl en Wim Schermer dus weer iemand bij de Ligfietsvereniging waarvan ik weet dat hij de planeet een warm hart toe draagt.
Deze zou, als ik hem er aan herinnerde, proberen mij weer volledig NVHPV-lid te maken waarbij ik de 'volle mep' contributie betaal maar dan wel Ligfiets& krijg toegemaild als PDF bestand !