Waterlandtocht niet naar Marken

Afgelopen zondag heb ik eindelijk weer eens een fietstocht meegereden. Raketfiets uit Weesp heeft zowel de sociale vaardigheden voor de organisatie voor zo'n tocht als een fietsenbestand dat steeds meer lijkt op het mijne :-)

Omdat het weer tijdens de tochten van "VLA" niet altijd mee zit heeft A. gelukkig ook een aardig improvisatievermogen ontwikkeld. Nauwelijks vertrokken vanaf het verzamelpunt stak er bij het treinstation van Weesp namelijk nogal een akelig en aanhoudend regentje op.
Niet echt bijster storend voor mij op de roets 222 met Eigenbouw roestvrijstalen boegspriet en dyneema. Maar Freddy O. had bovendien te maken met een knieblessure waardoor hij op het kleine voorblad van zijn 26" Nazca Pioneer moest blijven rijden.
Voor André B. met zijn fraaie Flevobike Alleweder was de regen veel minder een punt want zijn zeiltje met rits werkt in feite onovertroffen (zo kan ik uit ervaring berichten). En ook A. (Raketfiets) deed met zijn Questxs mee want zijn 209 was thuisgebleven vanwege een probleem met de schijfrem.
Het viel me op dat de oppervlakte van de achterkant van deze FAW eigenlijk niet groter is dan van de XS! Zeker kleiner dus dan die van de Strada en de Mango...
Omdat ik de hele week (4 dagen vanwege koningsdag) al had geforensd met de DF liet ik de kans om wat te roetsen ondanks de regen niet door mijn handen glippen!
We reden via Schellingwoude en Ransdorp naar de Uitdammerdijk . Daar waren we uitkijkend over het Ijsselmeer natuurlijk niet de enige fietsers maar mede gezien ons vrij lage tempo gaf dit eigenlijk nergens problemen.
Ik kan zelfs niet anders dan toegeven dat het lage tempo me eigenlijk buitengewoon goed uitkwam. Onder het viaduct van de A10 waar Raketfiets stil hield had ik mijn regenjas al aangetrokken. Maar ook het zelfstandig stoppen om de gehoorbeschermer te vervangen voor de Eigenbouw (inklapbare) spiegelbril of de regenbroek in te schieten gaf geen problemen. Door even daarna middels explosief roetsen de jongens weer te achterhalen...
Zo kwamen we over de Zeedijk bij de de afslag naar Marken aan waar A. de Quest met de neus vanaf draaide (landinwaarts dus): consternatie alom, in mijn verbeelding dan toch.
Na een kort overleg werd besloten om Marken te schrappen, uit te gummen maar niet te vergeten tot een mooiere dag.
Daarvoor in de plaats zijn we naar Theetuin en theeschenkerij 't Einde gereden op de drempel van Zuiderwoude.
Anders dan de naam en de foto doen vermoeden kon ik daar ook koffie krijgen en was het er afgeladen met rijpe vrouwen. Die zich echter niet waarlijk voor de gescandeerde technische ontboezemingen (ik ben wat hardhorend) van mij aan de andere ligfietsers leken te interesseren.
Appeltaart stond sowieso niet op het menu dus at ik er zelf maar worteltaart bij die (boven de 5€) 'Carrot Pie' blijkt te heten. Wat ik mijn cavia's te eten geef is echt wat minder luxe maar als gezegd bezoek ik zo'n gelegenheid ook niet dagelijks.
Aan tafel bleek bovendien de helft van de deelnemers géén lid van de NVHPV, dat schept een band natuurlijk ;-) 
Even leek het toen we de Theetantes verlieten of het droog zou blijven maar dat was ijdele hoop dus te vroeg gejuicht. Bovendien verdeelde bij Schellingwoude de opstaande brug ons groepje in twee gelijke delen; twee vóór en twee achter de brug...
Ik verzocht dus vriendelijk ons opperhoofd uit Weesp of ik vast naar huis kon rijden (in Zeeburg) in verband met mijn door het stilstaand wachten tot de brug weer zou zakken wel naar koud geworden vingers.

Maar het was een leuk en inspirerend ritje!

ambulance, brandweer of politie

Zoals andere jaren in de winter kon ik vrijdag met de roeifiets het schakelmechanisme niet meer bedienen. Als gevolg van een bevroren slotkabel naar het revolversysteem. Dat heb ik al eerder opgelost maar waarom bel ik niet 112?
Omdat ik graag zelf begrijpen wil wat er aan de hand is. Hoewel in principe een kopie van mijn eerdere oplossingen natuurlijk volstaat :-)

Een collega op het werk (maar er na) wees me op de mogelijkheid van vocht in de betreffende kabel van meet af aan. Maar die mogelijkheid kan ik nagenoeg uitsluiten. De fiets staat bij mij in de woning en niet buiten in de regen.
In een verwarmde woning kan de luchtvochtigheid al snel oplopen tot een hoger bestanddeel van de lucht dan in de koudere buitenlucht. En zou zo als condensvocht in de kabel afgezet kunnen zijn.
Maar ook dat acht ik uitgesloten omdat de roets niet tegen een koude muur of zo gestaan heeft.

De kabel is wel opgehangen evenwel aan het aluminium traphuis dat heen en weer over de roestvaste boegspriet wordt gesleurd door mijn voeten. Te midden nog eens van de frontale rijwind.
Het metaal van die eerste is, i.t.t. tot het tweede, een sterke warmtegeleider, zelfs ondanks de dunne blauwe laklaag.
En omdat de kabel daar door middel van een kabelbinder strak tegen aan gegord is...
Denk ik dat de binnenkabel in de vroege ochtend als condensatiekern is gaan functioneren. Om daarna het water al te laten bevriezen nog voor ik de Berlagebrug van Amsterdam Zuid kon bereiken...
De expanderende ijskristallen deden zo spoedig hun pretbedervende werk. Terwijl de lagers door lichte interne frictie op een wat hogere temperatuur blijven.

Vanmorgen was dit de situatie (aan de grond):

En vandaag dinsdag ging het wél goed. Ik had dan ook al een slangetje van schuimmateriaal klaarliggen. Dat in de lengterichting open geknipt en er omheen geslagen.
Voor de afdichting een wat bredere (grijze) siliconenrubber-slang over de naad van de schuimen en toen alleen nog maar enkele tiewraps.

De ronde flap aan de linkerkant van het stuur is een hoes om de hand(schoenen) warm te houden.
De rechterhand kan ik dan nog bedekken met zo'n zelfde flap. Ze komen uit de kringloopwinkel.
Maar geen idee waarvoor ze gediend hebben.

Voor het afdekken van de laatste hand moet ik alleen wel mijn tanden erbij gebruiken voor ik weg rij (-:

Over snacks en sneks

Het ontbijt en de werkochtend draait bij mij hoofdzakelijk op brood. Zelfs tijdens het werk duurt de pauze me vaak net even te lang (8:45u) en stop ik vast een hap in mijn mond op de verdeeltrekker.
Na de laatste fietsrit huiswaarts lust ik vaak wel iets hartigs in de vorm van frites. Maar ik vind het eigenlijk zonde van de tijd en het geld om daar voor te stoppen bij een snackbar. Bovendien strooien ze er vaak veel te veel zout op!

Ik was dan ook een avond blij verrast toen ik bij een uitzending van Kassa een test op de Albert Cuypmarkt zag worden uitgevoerd tussen 'culinair ervaren' proevers. Die bleken niet eens een bord patat uit de z.g.n. 'airfryer' van een gefrituurd portie te kunnen onderscheiden!

Dus ik bestudeerde er wat  recensies over op de laptop, bekeek wat presentaties op Youtube en las wat testen van die dingen door de Consumentenbond. Gerechten kunnen zo met wel 80% minder vet worden bereid!
Ik kocht een 2dehands Phillips die heel makkelijk te reinigen is voor de helft van de nieuwwaarde en ben daar heel tevreden over! In tien minuten heb ik zonder het toevoegen van frituurvet of olie patat met snacks als vissticks of bitterballen. Gewoon thuis!

Omdat het toestel bij mij op groene energie gevoed wordt bespaar ik zo niet alleen geld (kosten +/- € 1,00 p. kg) maar eet ik nog ten bate van de planeet ook ;-)


Gelukkig houdt ThysID zelf niet zo dogmatisch vast aan een bestaand product als de kopers van de fietsen dit doen.
Dat zie je bijvoorbeeld aan het steeds wat anders uitvoeren van de nylon snek.
Zaten er in de bergsnek van de 222 die ik kocht van Jacques Chopinet nog sleuven en schroefdraad voor de bevestiging, deze zijn bij de tegenwoordige uitvoering vervangen voor een strak op maat van het sperlager gedraaide passing en zelftappende schroeven



De snek moet nu echt met de nodige kracht aangebracht worden maar is daarna door de gewicht uitsparende boringen met een priem of kleine schroevendraaier als hefboom nog voor de schroefgaten te draaien. Bovendien is er voorzien in vijf reserve schroefgaten.

Ik had al gezien dat er tegenwoordig door Derk een druppelvormige uitsparing gebruikt wordt voor het
inhangen van een dyneema-knoop. Maar voor gasten als Raketfiets en ik met kortere benen heeft hij aan de tegenoverliggende kant wat mij betreft nog iets veel mooiers gemaakt!

Eén van de 5 bevestigingsgaten van het blokkeertandwieltje heeft schroefdraad gekregen. Daar huist nu een 'koploos' m4 inbusboutje in. Met de uitsparing in de snek hierachter kun je een lus in het koord (d.m.v. een paalsteek) kwijt wat voorkomt dat je ooit het nylon beschadigen kunt. Ook al breng je wat langer elastiek aan om tot de laatste centimeter af te wikkelen (superhoog verzet).
Dit voorkomt wat me eerder gebeurde bij hard rijden met de bergsnek.

De kracht wordt zo via het tandwiel en de vier schroeven nu over het hele snekuiteinde verdeeld.

Omdat ik nog steeds (bij gebrek aan profiel-arme brede 26" band) met een 32 mm band rond rij is die bevestiging bij een snelle afdaling van de Amsterdamse brug en tijdens wedstrijdjes met wielrenners al mijn beperking geweest. Maar ook mijn redding van materiaalschade natuurlijk. 

Nieuwe snek en achterwiel

De door mij al geruime tijd in gebruik zijnde aluminium CVT-snek met dyneema doet het op zich nog prima. En het dyneema loopt er nooit zomaar van af. Maar het sperlager heeft al verscheidene keren vast gezeten. Met WD-40 kreeg ik het wel weer los maar bij het terughalen komt er een irritant geluid uit. Ik heb nog een tijdje gedacht dat dat door het geluid-doorgevende metaal eenvoudigweg versterkt werd en met een kunststof snek gedempt. Maar ik weet inmiddels dat het echt het freewiel met het sperlager zelf is.

Nu zou ik aan Derk kunnen vragen die snek voor mij op een ander wiel te zetten (dat lukt mij namelijk niet zelf) want een ander wiel daarvoor heb ik wel. Maar door de wat kleinere kunststof snek (de 175 mm) eens te proberen los ik een aantal nadelen van de alu uitvoering misschien in één keer op: een langere levensduur van het dyneema, een lichtere snek en een reserve wiel (die met CVT-snek) om naar terug te keren, om welke reden dan ook. Dus heb ik die besteld bij hem.

Bij de zaken waar ik minder tevreden over was aan de 222 hoort de smalle aerovelg.


Waar ik niet dan met bandenlichters en zonder beschadigingen aan de hieldraad een buitenband op- of af kreeg. Daar heb ik dan ook de slijptol in gezet (zie foto).
Als nieuwe velg heb ik weer een 25 mm exemplaar van Theo gebruikt. Vooral gelet op het makkelijk kunnen wisselen van de achterband en het feit dat ik met een bredere band wil gaan rijden. Voor het comfort en het bereiken van een hoger verzet.




De spaken aan de kant van het sperlager kon ik niet uitnemen omdat ik dat niet weet te verwijderen. Ik heb ze daarom herbruikt in de goed bij de snek kleurende velg. Maar dan met een aangepast spaakpatroon, kruis over 1. Die heb ik dan op dat kruis om elkaar heen gedraaid wat er tamelijk bijzonder uit ziet. Maar daar schrik ik als bekend ook niet van terug :-)
Aan de linkerkant berekende ik de lengte voor (langere) x over 3 spaken. Ringetjes waren niet nodig dit keer, wat natuurlijk een lichter wiel oplevert.
Wel moest ik een richtstandaard uitdenken. Die maakte ik van Flamco-rail die ooit door mijn bovenbuurman (gepensioneerd CV-monteur) in de menie is gezet. Daar zitten sleuven in waardoor ik met een lange m8 bout en moeren de hoogte- en zijslagen er uit kon spaken.
Op de montage van het wiel in de roeier wil ik nog even wachten tot ik een mooi nieuw stukje dyneema gekocht heb.

Maar dit excentrische wiel is VEEL steviger geworden dan het centrische voor de Cheetah. Omdat de velg netjes in het midden van de naafflenzen staat!

Gleistein beter ?

De vraag doet zich voor "Wat heeft Eigenfiets.nl opgeleverd dat ome Mick af en toe zo hoog van de toren blaast?".
Daar kun je natuurlijk over redentwisten maar laat ik me hier in elk geval tot de Thys roeifietsen beperken. Ik rijd met een eigen uitvoering rvs-boegspriet rond die na ruim 6000 kilometer gebruik nog steeds de spelingsvrije loopeigenschappen met de voetenslee heeft van een carbon Thys 209 model.

Oud nieuws natuurlijk voor de volgers van dit blog maar daarvoor toonde ik en passant al aan dat het gebruik van dyneema ook mogelijk is op een zeer duurzame aluminium CVT-snek. Met als retourkabel gewoon elastiek zoals op het moderne Revolver systeem. Staaldraad met een CVT-spaninrichting is daardoor niet meer nodig wat een gewichtsbesparing oplevert terwijl het dyneema wel 12-1300 km mee kan gaan (zonder omdraaien), zeer vergelijkbaar met een nylon snek. Bovendien spaart het de snek!
Maar ik moet daar wel bij zetten KAN gaan helaas. Want afgelopen dinsdag brak onderweg naar m'n werk al een in Haarlem aangeschafte kabel met nog geen 300 kilometer op de teller! Wat neerkwam op nauwelijks een maand roetsen.
Dit leverde -als altijd- geen gevaarlijke situatie op maar ik vind wel dat ik daar eerlijk verslag van moet doen.
Driehonderd kilometer vind ik onacceptabel kort maar ik wil het voorval wel rationeel blijven benaderen.
Eerder toen ik de trekkerhelling van het veilinggebouw op reed liep de aandrijfkabel er ook al een keer van af en mogelijk is hij daarbij beschadigd geraakt. Hoewel ik dat niet heb kunnen constateren, de breuk kwam dus als een donderslag bij heldere hemel (ondanks de donkerte nog 's ochtends).
Zelf denk ik eigenlijk dat het dyneema van de prijsvechter (€1,25 p.m.) van een wat slappere kwaliteit klos is. Mogelijk verweven met nylonvezel.
De eenvoudigste en goedkoopste oplossing is dus om het koord weer bij een bekende leverancier aan te gaan schaffen. In de hoop dat deze nog dezelfde kwaliteit in huis heeft :)



Een duurdere oplossing maar wel een lichtere is een nieuwe kunststof snek bij Derk te bestellen. Maar onlangs is me een zelfde type bergsnek onder ogen gekomen als die bij mij onbruikbaar is geworden met sterke slijtagesporen op dezelfde plaats!
Terwijl die 222 altijd door Rowingbike in onderhoud is geweest, dus ook altijd de 'goede'  soort dyneema gezien moet hebben...
Komt bij dat ik met mijn aluminium snek hoger op kan schakelen omdat het aluminium een sterker verbindingspunt biedt. Zodat ik tot feitelijk de laatste centimeter af kan wikkelen i.t.t. tot een kunststof exemplaar...Prettig als je kortere benen hebt!

Ik heb dus op een oud adres voor bijna de dubbele prijs volgens hen "Merk-dyneema" gekocht (voor €2,25 p.m). Van het merk dat op de klos vermeld stond: Gleistein.

Aduaderzijl (2/2)

Voorheen stopte ik in de Alleweder allerhande kookgereedschap als ik kamperen ging. En zelfs een antieke Italiaanse percolator om koffie in te zetten :-) Maar dat maakte de velomobiel loodzwaar.
Daarom tegenwoordig alleen wat vitamine- en energiedrank (cafeïne) bruis-pillen van de Action voor in het bidon. Een chinees restaurant voorziet me dan wel ergens van een avondmaaltijd en als de bakker al gesloten is neem ik dan een extra pizza mee de tent in. Om de volgende dag te laten dienen als ontbijt.
Zo niet in gezelschap van Cor en Ingmar.

Het werd routine dat we onze wensen bespraken t.a.v. de levensmiddelen zij de inkopen deden en ik de opgetuigde fietsen  bewaakte. Vooral de 209 van I. Sondervan vertegenwoordigt toch een flinke waarde...
De kosten deelden we na afloop in drieën. Zo hebben we nasi maar zelfs groenten (rauwkost) gegeten!
Wel verdween op camping het Kaatsgat het pakje stroopwafels (?!).



Het was in Oldenhove waarbij ik aanvankelijk niets beters wist te doen dan de mij toevertrouwde fietsen fotograferen:

Tot ik in de gaten had dat de kerels na het shoppen stonden te praten met de eigenaar van deze oldtimer. De sympathieke man vertelde honderduit over de zelfgebouwde kaarthouder (van een schemerlampstandaard), voordrager en stok om het stuur te geleiden. Om de fiets lopend een helling op te duwen als het hem te gortig wordt.









Ten slotte de bijzondere koren-/ pelmolen Aeolus met zijn luxaflex / Alleweder- wiekenkruis.










Maar niet alles was koek en ei en ik ontkom er niet aan daarvoor eens bij mezelf te rade te gaan. Het tempo raakte er bij mij de tweede dag uit en ik bleek met een leeglopende achterband te maken te hebben. Om gewicht te besparen en op advies van Cor had ik geen grote voetpomp meegenomen maar een (flink lange) handpomp.
Het leek me handig na het vastzetten van het elastiek en het uitnemen van het wiel om het oppompen van de reserve-binnenband tegen een muurtje te doen. Zo heb ik dat immers Derk ooit op een instructievideo van ThysID zien demonstreren. Er kwam echter meermalen een landbouwtrekker rakelings langsrijden met een vervaarlijke nóg bredere machine er achter.
Daar kan ik terugdenkend om lachen verwijzend naar mijn vorige post "Vandaar mijn voorliefde voor paarden in de landbouw". Maar op dat moment kwam het mijn humeur echt niet ten goede.
En dat verslechterde nog meer toen bleek dat de 'nieuwe' (eerder geplakte) band even later óók begon leeg te lopen )-: Ondanks dat ik de band geïnspecteerd had op glas, spijkers of splinters...
Zelfs op de camping in Aduarderzijl is het me niet gelukt een lek in een der binnenbanden te vinden. En ook de derde binnenband bleek op een lange rit leeg te gaan lopen.
Sterker nog, hij staat volledig plat op moment van schrijven. Maar ja, ome Mick moet zo nodig bloggen...

De organisatie van de camping en de fietstochten was prima geregeld door Miriam en Wilbert. Hun kinderen  schoten te hulp bij het pannenkoeken bakken buiten en in de keuken binnen. Miriam toonde zich een voortreffelijke naturel spreekster in het openbaar (22 mannen en vrouwen). Nog nooit heb ik bij een treffen de keuze gehad uit vegetarisch, biologisch of / én een gewone schotel (-:

Er waren niet minder dan vier gezellige tochten uitgezet die onderbroken werden door een interessant kerkbezoek (namelijk mét lezing maar zonder mis), dat aan een eeuwenoude herberg en éen die op de oversteek met een veerpont kon bogen.
Behalve roeifietsers en de bouwer van de roeifiets Derk Thijs waren ook Theo.en Elly per Quest gekomen, respectievelijk met- en zonder partner. Toch erg leuk en ten minste op eigen kracht naar Groningen afgereisd!




Op de zondagochtend van vertrek kwam ik als eerste de (kleinste) tent uit, dus natuurlijk niet Bartel al wakker gemaakt!







Na in m'n eentje koffie en ontbijt te hebben genoten in het kantinegebouwtje heb ik een toenaderingspoging tot een der grote lama's gedaan. Die bleek daar echter geen enkele behoefte aan te vertonen!
Behield zeker een afstand van 3 meter en draaide me de rug toe. Zo kon hij het speeksel in de bek houden natuurlijk (-:
Voor de zonnepanelen op het dak trouwens wel prettiger i.v.m. de stroomopbrengst...    


Mijn bewondering is groot voor  hoe de bij Schiphol als vliegtuigmotor-monteur werkende Bartel Lamers mij zijn zelf uitgezette route voor reed. Haast zonder zich een enkele keer te vergissen over een traject van ruim tweehonderd kilometer!
Wat snelheid betreft merkte ik dat zowel Ingmar als Bartel op de Thys 209's wat sneller waren. Maar dit was vaak ook wel terug te leiden op mijn ultra smalle IRC-voorbandje.
Deze zijn eigenlijk te dun en hard om de schokken goed te incasseren die de route van vooral Bartel in de Noordelijke provincies vaak kenmerkte. Daardoor sloeg het stuur soms bijna uit mijn handen. Op vlak asfalt moest ik de opgelopen afstand dan weer inhalen.
Ik was dan ook niet "voor Sesamstraat thuis" zoals ik de lachers aan tafel die ochtend mee deelde hoopte te zullen zijn. Maar toch ruimschoots voor het donker! Bartel reed vanaf Muiden door richting Hoofddorp.

Hoewel de nadruk zeker op het roetsen lag hebben Bartel en ik toch nog heel persoonlijke informatie uitgewisseld. Ik zie een zekere symmetrie in ons verleden maar ga daar nu natuurlijk niet te veel op in.

Ik denk i.e.g. niet dat er veel beenlengte verschil tussen ons is  (-:

Roeifiets-backpacking

Roeifietsen vind ik een hogere vorm van de ligfietssport. Je legt er niet je halve lichaam mee lam (behalve je benen). Bereikt een sportschool-achtige workout van ook je bovenlichaam. En voelt je merkbaar beter.
Omdat ik daarbij graag de werkroutine even onderbreek voor wat kamperen met anderen die deze vorm van exercitie weten te waarderen verplaats ik me dit jaar naar Groningen. 

Een wervende email van Cor Zwaag heeft me over de streep getrokken. De reis van 191 km zelfs te verlengen tot over de tweehonderd door in zijn (en Ingmar's?) gezelschap over Noord-Holland te gaan en de Afsluitdijk te gaan beroetsen :-)

Mijn laatste kamperen was geen prettige. En dat lag ook aan het kamperen zelf want al de eerste nacht die ik doorbracht in Venray bleek de dure Northface tent die ik van mijn jongste broertje geleend had door te lekken! De sealing van het tentdak kwam er dan ook bij alle naden in verpulverde vorm afvallen!
Voor mij dus wel weer het bewijs dat je, in dit geval mijn broertje, niet altijd waar voor je geld krijgt!
Hoewel de tent prachtig van ontwerp is met heel lichte aluminium stokken lig ik toch liever droog als het regent buiten!
Zoals in mijn oude betrouwbare Nomad Bantoe. Die helaas bijna drie en halve kilo weegt.

Ik heb daarom in Purmerend de Yellowstone Matterhorn 1 gekocht met een gewicht van 1560 gram voor 4 tientjes. Daarvan heb ik de stalen haringen vervangen door aluminium zodat daar nog wat van af gaat. Om de bagagedrager (en mezelf) te ontlasten.
Het grondzeil heeft geen extra onderzeil nodig en hij
heeft een binnen- zowel als een buitendoek.
Dat voorkomt condensatie zoals je met enkeldoeks tenten nogal eens ziet.

Een lichte uitrusting van de fiets lijkt me belangrijk, Cor is een getrainde roeifietser met lange benen (hoewel ik daar verder niet op let). Mijn roets met de rvs boegspriet is zwaarder en als ik hem in Anna Paulowna ga ontmoeten heb ik er immers al 70 km op zitten!
We willen dan in Friesland ook al ergens gaan kamperen, een "natuurcamping" om Cor te citeren.
Daar wil (en kan?) ik niet van stroom afhankelijk zijn. Dus bestelde ik bij Kifra een Gelert luchtbed met ingebouwde voetpomp die toch maar 900 gram weegt (blijkt zelfs maar 800 gram!).
Dat vind ik prettiger slapen dan van die matjes. Het is wat minder isolerend maar daar heb ik warmte-reflecterend materiaal voor bij me.Zoals op autoruiten gelegd wordt in de winter. En een slaapzak natuurlijk (1210 gram).
Niet meer die zware canvas van het Paastreffen dus meer hoor Joyce (-: Ik zal nu immers niet met de C-Alleweder van huis gaan.

Alles met wat extra kleding moet wel in de banaan- en fietstassen passen dunkt me. En op de stevige bagagedrager een plaats kunnen vinden.

Ook geen overbodige luxe lijkt me om de Primo Racer van de Cheetah over (eigenlijk terug) te zetten op de roets. Hoewel het verzet daarvan door zijn geringe dikte wat beperkt is (32 mm) is het gewoon verreweg de best rollende band die ik heb op ligfietsgebied. Jammer dat ze niet meer gemaakt worden (b.m.w.).

Want mijn langzame en vermoeiende tocht naar Anna Paulowna vorig jaar
met een slecht sporend fietskarretje staat me nog na bij. Dat moet beter kunnen!

opvouwbare brilspiegel

Aan reflectie  doe ik niet zelden al in de vroege ochtenduren. Hoe mijn kritiek op de vereniging en Cyclevision te verwoorden bijvoorbeeld. Als 'product' van de punkgeneratie liggen mij cynisch bedoelde woorden als 'Mein Kampf' voor in de mond. Maar die worden verkeerd begrepen en nog slechter uitgelegd. Leuk als dan je botanische kennis van pas komt :-)

Het is op dat moment niet leuk om ruw in je gedachten verstoord te worden door een inhalende hard rijdende racefietser. Daarvoor moet ik dan niet alleen mijn gedachten opzij zetten, zoals maandag. Maar zo'n gast heeft ook nog voordelen bij de oversteekplaatsen met het autoverkeer (in Bovenkerk in dit geval).
Vanwege sneller uitzicht links en rechts en met zijn gekromde houding meer druk op zijn voorwiel...
Stukken makkelijker is het hem al in een achteruitkijkspiegel te zien aankomen en simpelweg de afstand tussen ons i.e.g. niet te laten afnemen. Het eerder gemonteerde spiegeltje op de Cheetah heeft helaas nogal een flinke dode hoek waar de bukker in verscholen kan blijven.
Mijn roets heeft zelfs helemaal nog geen achteruitkijkspiegeltje. Wat door het heen en weer gaande stuur het best universeel aan een bril 'vast' kan zitten.
Die heb ik dan ook al eerder gemaakt van een stofbril met een spaak er aan. Maar zo'n ding moet na gebruik een brillenkoker in (gemaakt van pvc hemelwaterafvoerpijp) die de flinke lengte van  21 cm had.
Wat zonde van de ruimte in mijn van de éen naar de andere ligfiets ophangbare toptas dus.

Daarom heb ik de stofbril dit keer uitgerust met een derde verdraaibaar
pootje. Eveneens van een korte spaak maar met een spatbordklemmetje en kleine tie-wraps bevestigd aan de bril door de helft van een textiel-slotje.


 Zoals ik die nog heb liggen van het zeildoek dekje van de FAW. Van de opbergkoker kan nu gemakkelijk 5 hele centimeters af!




Behalve dat heb ik er een gebruikt  in plaats van de bovenste klittenbandsluiting van mijn reflectiehemd.
Die vaak los plachtte te wapperen op de open ligfietsen. En daarna ook nog eens over mijn linkerschouder weg gleed.
Voor de streakende rolschaatser van Amstelveen vormt dat wellicht een erotische aanblik (want ik kom hem iedere keer opnieuw tegen langs het museum tramrailtje in het 'pikkkedonker') maar was voor mij alleen maar hinderlijk...

Overigens vind ik het belangrijk dat er afwijkende figuren hun gang moeten kunnen blijven gaan. Om voor de hand liggende redenen ;-)

Billy Idol (van Generation X):

Wordt er nog Noomad gezwenkt?

De afgelopen weken heb ik in verband met de nachtvorst en winterse neerslag 's ochtends de Limit voor mijn gevoel een pietsje te vaak moeten aanspreken.
De eerste dagen gaat dat nog wel met een soort overwinningsroes van "de elementen krijgen mij niet klein :-)". Maar na een dag of drie slaat -ondanks de behaalde snelheden- de verveling toe. Het is leuk 3 kwartier voor mijn eigenlijke begintijd in Aalsmeer te zijn maar geluk is een ander ding...Ik raak geprikkeld en zit dan niet meer goed in mijn vel, wil weer wat met de handen doen. En niet alleen voor de baas ;-)

Overwogen heb ik opnieuw om een 2dehands Flevobike-produkt aan te schaffen. Maar dit keer dan ivm het slipgevaar een FlevoTRIKE.
Als geboren twijfelaar (wat de verstandigste mensen zijn) heb ik mijn bod op Marktplaats echter weer verwijderd na het bekijken van wat clipjes op Youtube. De Trike mag dan. -evenals de Cruzbike- wel een vorm van kantelknik besturing hebben, het klopt wat ik gelezen heb over het rijden er op. Je hebt er je handen eigenlijk helemaal niet bij nodig !
Daardoor zal je ongetwijfeld nog wel een rijker spiergebruik van schuine buik en binnenkant benen genieten (zoals ik ook op mijn Crysbike ervaar) maar verder weinig bovenlichaam gebruiken. Ongeschikt dus.

Er bestaat wel degelijk een trike die dezelfde aandrijving heeft als de Cruzbike, de Jetrike.  Ik vond zelfs een vrij te downloaden bouwbeschrijving van de bouwer Henry Thomas uit 2007  !
Deze lijkt in veel opzichten op de Velotilt zonder stroomlijnkap. Alleen de ketting is korter en loopt direct
naar het voorwiel. Op de clip van de bouwer kun je dezelfde iewat zwenkende tred van de Cruzbike ontwaren.
Geen twijfel mogelijk dus, je gebruikt er je bovenlichaam bij :-)



Maar het bouwen ervan brengt tamelijk veel werk met zich mee. Een fiets er bij  voor alleen de wintermaanden betekent een niet bijster gewenste uitbreiding van m'n huidige fietsenpark...
Makkelijker en compacter is het de monovork met Noomad zwenkwielen weer te monteren in de Thys 222 Revolver.
Die heb ik dan als extra versterking van de home-made carbonverbinding nog een maleable overschuifverbinding meegegeven. Met klassieke verbindingsboutjes m4 & 5.
Helaas werken de hydraulische schijfremmen niet meer. waarschijnlijk is de olie er uitgeraakt (?).
Terwijl deze week de vorst uit de lucht is zodat ik gemakkelijk weer roetsen kan in de huidige en snelste configuratie, met enkel 451 voorwiel en een trommelrem.

Bagagerek aan frame Revolver

Ik had natuurlijk niet zo'n beste start naar Anna Paulowna met de roets toen ik m'n spullen op een fietskar bond. Waarvan achteraf bleek dat de wielen naspoor vertoonden. Dat heb ik inmiddels verholpen met mijn wielrichtapparaat en wat sleutelen. Maar ook dichter bij huis kom ik vaak niet uit als ik bijvoorbeeld vanaf het werk een plant mag, maar niet kán meenemen...

Door veel vooruitplannen kan ik de banaantassen mee nemen. Maar het bovenste bandje daarvan drukt de toptas lelijk ineen en richting achterwiel. Bovendien denk ik dat als de tassen niet horizontaal hangen dat slecht is voor de stroomlijn. Reden om eens bij mijn adresje in de van Ostade straat te kijken voor een (gebruikte) bagagedrager.

Ik vond een licht beschadigd exemplaar (van achter een stukje afgebroken) maar van lichtmetaal en bijzonder veelzijdig aan te passen. Type / merk "Max 25 kg" (-:
De Revolver heeft, net als de CVT een excentrische achtervork en maar geen achtervering. Het eerste kon ik oplossen door de klemmen in een tegengestelde richting bovenop de drager te bevestigen. Bovenop om ooit nog eens een dikkere achterband te kunnen gaan gebruiken of een achterspatbord te monteren.

Maar in mijn geval zitten in de achterpatten ook nog eens sleuven (voor montage van een 28" wiel) ipv de gebruikelijke getapte gaten m5 !
Dat loste ik op door 2,5 mm aluminium strip te bevestigen op de vorkuiteinden, bedoeld voor bevestiging van een bidon (geloof ik). Die strips heb ik met een combinatietang getordeerd voor de stand van de drager waarbij de leuke eigenschap optreedt dat een gedraaid stuk metaal minder snel zal doorbuigen (-;
Meestal zie ik dat de bagagedrager (die niet standaard bij de Thys geleverd wordt) aan het stoeltje vast gebout wordt. Dat lijkt te kunnen omdat de vork immers toch niet inveert.
Maar dat lijkt me geen degelijke bevestiging en niet bevorderlijk voor de levensduur van het nog geen 1000 gram lichte stoeltje. Omdat deze middels rubber ringen tegen het frame bevestigd is tegen scheuren van het carbon rond de m6 bevestingspunten.
Bij mijn 2-de-hands stoeltje heb ik zelfs allerlei onduidelijke extra gaten meegekregen aan weerszijden die al tot breuk geleid hebben. Die heb ik

gisteren met de 4 uitgesleten ophangpunten eerst versterkt aan beide zijden.
In plaats van bevestiging aan het stoeltje koos ik voor het boren van twee extra 4,2 mm gaatjes om daar m5 draad in te tappen.
Door het plakken van een stukje duct tape tussen de delen probeer ik beschadiging van de laklaag te voorkomen. Het frame is nu eenmaal niet roestvrij, zoals dat van de Cheetah (en de Eigenbouw spriet)...

Het resultaat mag gezien worden vind ik:

Voorwiel Revolver hersteld

Omdat ik binnen vier werkdagen na het lezen van de aankondiging ervan besloot tot deelname aan de roeifietstocht heb ik er weer het originele voorwiel in gezet. Het lager daarvan liep niet helemaal lekker meer. Maar zodra daar, door enig transplantatiewerk met een andere naaf, sterk verbetering in kwam was de teerling geworpen. 

Hoewel ik met de brede 438 velg (die waarin ik een trommelrem bouwde) zoals nog wel eens gebruikt op Sinner fietsen banden kon vinden met een goed volume, hebben ze helaas allemaal nogal wat rubberprofiel. Wat ze goed grip geeft (zoals de Vredestein 37 mm San Marino) maar waardoor ze ook minder lekker rollen. En dat is een heel belangrijke faktor bij een fiets met intervaltransmissie.
Niet erg voor woon-werk vond ik steeds. Maar uit angst voor te rijden afstanden,  twee keer 70  km plus een tochtje van km 50. En die van mogelijk achter te blijven in de groep deden me voor de gladde 451 mm IRC Road Lite Ex kiezen.
Die bulpen op geen enkele manier naast de smalle Thys holkamer aerovelg. Wat in een goed bochtengedrag resulteert ondanks het smalle wegraakvlak.
Het probleem dat daarmee terugkeerde was dat van de heel snel aanlopende V-brake.
Dat heb ik opgelost door een setje Spaanse Vuelta's in te korten.
Het aanlopen wordt veroorzaakt door de korte slag remgrepen (die standaard op de Revolver 222 gemonteerd worden). Maar is hiermee verholpen.

En dit rijdt idd wat makkelijker. Ook woon-werk zoals ik vandaag kon vergelijken. Maar om eerlijk te zijn neemt ook de remwerking met de kortere remarmen wel af. Net wat minder dan het zelfgespaakte voorwiel met trommelrem....

Misschien slaag ik er in tzt de hydraulische velgremmen van de oude Thys 220 te herstellen voor de 222 ?

republikein in Hollands Kroon

Lokaal actief zijn in een federaal Europa is iets wat republikeinen als muziek in de oren klinkt. Daar aan mee doen helpt in één klap mee aan het terugdringen van het autogebruik :-)

Zelf aandrijvende Noordhollanders lieten eerder van zich spreken vanuit Heerhugowaard. Waar Kees van Hattum regelmatig velomobieltochten organiseerde. De aangrenzende gemeente is Hollands Kroon, waarvan het gemeentehuis staat in Anna Paulowna.

Dat is voor mij vanuit Amsterdam natuurlijk nog redelijk te beroetsen, 70 kilometer! Vooral ook omdat er een mogelijkheid bestond tot kamperen op het sportveldencomplex Kleine Sluis.

Nu heeft mijn Revolver ivm de gebruikelijke ww- ritjes helaas (nog) geen bagagedrager. Daar leek mijn 'Burley met verlaagd dak' (een tip van Pjotr) fietskarretje uitkomst te bieden. 

Die heeft het ook tot aan de finish in 'Zuidelijk' Amsterdam volgehouden met de home-made kogelkopbevestiging. Maar vraag niet hoeveel energie dit kostte!
De snelheid lag vaak maar op 18/19 km p.u. )-: met moeite 20. De wind die normaal betrekkelijk moeiteloos onder het stoeltje door kan werd nu op die laagte door het karretje afgevangen.
Maar, zoals we in Anna Paulowna al aan het speculeren waren is er nog iets anders mis. Bij thuiskomst blijkt door controle met de Magnificent 5 geleidewielrichter dat de 20" wieltjes uitspoor vertonen van ruim een centimeter.
Omdat ik eigenlijk pas laat met de voorbereiding van de recreatieve tocht begon is een test eenvoudig niet bij me op gekomen van het machinaal gemaakte ding (?) op sporing. Dat heeft me niet alleen het goede humeur gekost op vooral de heenweg. Op vrijdag vertrok ik na eerst met de Cheetah nog naar het werk te zijn geweest 's morgens. Maar ook een stel versleten banden!

Het voordeel van het late aankomen op het campingveld was wel dat ik mijn tent (onderaan, rechts) zo ver mogelijk weg  kon zetten van enige (jonge) mensen die het kennelijk nodig vonden met de auto te komen. De ziekte van deze tijd zeg maar. En zo betrekkelijk weinig van het portierrammen heb hoeven mee te pikken.

Oudere mannen nog dan ik kwamen op de fiets en Marloes zelfs 125 km met haar -bescheiden- kampeeruitrusting in de banaantas maatje small. Respect!
In totaal waren er bijna vijfentwintig deelnemers en deelneemsters. Het groepje dat voor de kortste route opteerde was in de minderheid. We startten slechts met z'n vieren onder leiding van Ingmar.
Daar kwam echter één heuse (van de 3) Thys tandems bij zodat we aangroeiden tot z'n zessen.
Het lage tempo beviel me in dit geval uitermate goed. Ik kon lekker lange slagen maken waarbij ik

goed de armen pakte en veel gestrekt kon uitrijden. En wat heerlijk zonder wringend fietskarretje!
Ook bij de 2 in ons groepje mee rijdende vrouwen kon ik merken dat zij in een opperbeste stemming waren. En zeg nou zelf, welke vent hoort er niet graag vanaf een rug-aan-rug tandem zeggen "Hé lekker al die mannen" ;-)
Een geweldig fijne tocht bij prachtig weer met uiteenzettingen van Ingmar over een bijzondere mechanische brug onder andere. Een gastvrij onthaal in de tuin van zijn huis als tussenstop. Waar Marieke een ontelbaar aantal lekkere hapjes en drankjes aanbood, soep, je kunt het zo gek niet bedenken of het was er.
En dat geldt ook voor de ontbijtservice van Cor die ik al kende als sportief meeroeier met Quests, mede toeschouwer bij ligfietswedstijden in Alkmaar enz., enz.
Dan waren daar ook nog Derk Thijs en zijn zus Bep die voorheen jarenlang de EK's in het verre Zeeland organiseerden...

Dus een geweldig geslaagd Pinksterweekend kortom!

Nieuwe vrijloop-onderdelen

Een nieuw jaar vraagt om wat terugblikken. Behalve zélf kunnen fietsen ben ik nu ook weer niet zó een egocentrische zelfkicker als mijn vorige 'kerstbericht' wel doet lijken. Ik probeer ook het ligfietsen prettiger en betaalbaarder te maken eventueel voor anderen.
Daar ben ik in 2013, op de valreep, in geslaagd naar mijn bescheiden mening. Ik heb voor luttele tientjes een Inox boegspriet gezaagd en die laten lassen. Wat gaatjes erin en dingetjes doen voor de geleidewielen... En zo kan men met een (tweedehands) stalen Thys 222 weer jaren verder. Of misschien nóg wel meer ;) !

Ook heb ik afgelopen jaar de achterwielophanging voor de Limit vervangen door een in meerdere segmenten demontabele as en een betere kettingspanner gemaakt. 

Maar veel kilometers gemaakt heb ik daarmee nog niet omdat de tussennaaf versleten is.
De cassette kwam volledig vast te zitten doordat de kogels uit de kooi vielen.
Vooral het gebruik als achterwiel in de FAW met zijn laaghangende derailleur zal de lagers geen goed hebben gedaan!

Terugmonteren lijkt ook weinig zinvol want dit is het oppervlak van de drijfkop (het superglide tandwiel-huis):

Er is echter redding op komst want ik heb in Brummen (in Gelderland, waar men nog weet wat werken is) een fietsenzaak gevonden die me een ongebruikte (uitgespaakte) naaf met identiek binnenwerk zal opsturen!

definitieve boegspriet?

Ik ben na 140 kilometer roetsen nog steeds erg tevreden over de Chromo-2 mm spriet.
Er ontstaan wat zwarte strepen rondom, waar de lagers over heen gingen als om te zeggen "hard getraind jochie!" maar dat is alles. 

Die poets ik er dan weer liefdevol af met wat naaimachine-olie en voel dat het staaloppervlak nog volkomen vlak is.
Geen kerven dus zoals met het dunnere RVS al snel het geval was.
Bij moeders de veerunster meegekregen die nog van mijn opa geweest schijnt te zijn. "Nee ma, "Ulster" ligt in Ierland :)"

Door deze boven in mijn Weider krachtstation te hangen (de latpulley-standaard) lees ik 16 kg voor de hele Thys Revolver. Hoewel een flink gewicht om tot boven je schouders te brengen valt me dat nog reuze mee. 

De tas weeg ik dan ook niet mee. Maar wel de 70mm trommelrem (voor), een side-pull velgrem achter (die ik beter remmend heb gekregen door een minder gebruikt exemplaar te monteren) en de aluminium CVT-snek die nogal zwaarder is dan een nylon...

Wel heb ik precies een week terug het elastiek tussen de spaken doen belanden. Ik reed naar de bakker met behalve de toptas de banaantassen om lege flessen terug te brengen. Maar ik denk dat te lang doorrijden met een uitgerekt elastiek de werkelijke oorzaak was.

Het wiel blokkeerde hierdoor volledig omdat het vrijwiel door het elastiek aan de naaf gesnoerd werd.

Ik kon het dyneema los krijgen door bij de snek de gebruikte 8-knoop te ontwarren (!) Het elastiek echter brak praktisch direkt bij mijn poging het uit de naaf te trekken. Ook de haak bleef strak om een spaak zitten.

Derk bood me na een mail vrijwel gelijk hulp aan. 

De alu snek is namelijk niet zo makkelijk los te krijgen als een nylon! Na het probleem een ochtendje op me in te hebben laten werken in Aalsmeer bedacht ik me dat in principe de snek er af zou moeten komen door het tegen de aandrijfrichting in te draaien.
Welnu dat gebeurde niet. Maar wel kwam de snek met enige kracht weer los en vielen de elastiekdelen en de haak zo voor me op de grond!
Na nog wat vissen met een spaak en lucht spuiten met de compressor leek me een verzending van het wiel naar Middelburg eigenlijk niet meer nodig.

Sterk spul die roller-ramp naven die Derk Thijs maakt (: !

Chromo spriet met grote diepgang

Ik voel me beter als ik regelmatig roets. Zeker een keer woon-werk (40 km) per week.
Omdat ik maar niet gebeld werd dat de 2 mm wanddikte klaar was heb ik een 'overbruggingsroets' gemaakt van de voormalige bankdrukfiets. 

Zelfs moeite om het stuur terug te bouwen naar een meer Thys-achtig uiterlijk heb ik niet gedaan dus een foto'tje zet ik er niet bij ;)
Maar gelagerd heb ik dat stuur wel dat was het probleem dus niet. Het blijkt alleen (nu pas!) dat ik een veel te hoge pet op had van de Shimano Nexus 8-speed naaf. Omdat ik hem -kennelijk- nog niet eerder als roets beproefd had.
Als je het tandwiel in de rijrichting draait lijkt het gelijk aan te vatten vanwege de gebruikte sperlagers ('silent clutch'). Doe je hetzelfde maar veel krachtiger, met de voetenslede en de armslagkabel dan blijkt er toch een akelig stuk 'kaalslag' op te treden voor de aandrijving werkelijk aangrijpt. Niet prettig!
Hoewel het schakelgemak van de N. 8 best geprezen mag worden is hij ver inferieur aan de Thys-systemen (en de eenvoudige Shimano Silent Clutch van de pré-CVT's).
Waarschijnlijk komt dit omdat er in een versnellingsnaaf meerdere nokken, in dit geval sperlagers, worden gebruikt maar pas na elkaar worden geactiveerd. Derk's Roller-ramp is maar éen groot sperlager dus werkt dat veel beter.
Desalniettemin heb ik op de mindere roeifiets, met de 'Red-band'-naaf donderdag de rechtse tappen terug geroeid naar Hillegom. Ondanks de lage snelheid ipv rechtstreeks terug naar huis een prachtige rit langs de Westeinderplassen!
Door Nieuw-Vennep waar mijn roemruchte Flevobike Alleweder gebouwd werd naar Hillegom. Waar een mevrouw een deur met postpakketten er voor (en een briefje op de deur met het verzoek om dat te doen) open deed. Die er van overtuigd leek dat "Ik mijn geld wel terug zou willen hebben zeker?".
Het kostte me wat moeite haar uit te leggen dat ik niets kwam opeisen maar juist iets terug kwam brengen. Waarvoor ik niet betaald had. "Eerlijk duurt het langst toch" ?

Vrijdag bij het AluminiumCentrum bleek dan -tot mijn opluchting- dat er na 3 weken  weliswaar niet gebeld was maar wel de flensplaat al weer keurig gelast. De neus nog niet omdat ze ondanks (of dankzij) mijn vele aanwijzingen met viltstift de richting van het buisje niet zeker wisten. Zó dus heren ;)

Terwijl ik weer naar de schildpadden keek in de receptieruimte werd dat alsnog vlotjes gedaan!
Dit is de in-totaal vierde keer dat ACA keurig recht een rvs-spriet last. De zwaarste tot nog toe met z'n 2 mm loopvlak (alles op de foto al 2 kg en 850 gram) maar ook de goedkoopste!
Het lassen? 20 euro...

De m8 ophangbouten der geleidewielen bevestig ik met een 'zelfontwikkeld' systeem. Zonder lassen noch solderen.

Ik gebruik inslagmoeren (voor hout) uit de ijzerwinkel waar ik de scherpe puntjes van af slijp. Omdat die dingetjes wat taps lopen zetten ze zich prima vast en een m10 boorgat. Het armslagkabel-geleidewiel is zwaarder belast dan die van het retourelastiek. Daarom krijgt die eerste van mij zo'n gevleugelde inslagmoer aan weerskanten. In het buisje maar éen waarvan ik de vleugeltjes heb mee gebogen in de ronding van het buisje. De overstaande zijde heb ik dan m8 geboord en de draadeind eenvoudig door gestoken (vastgezet met een borgmoer).

De las aan de voorkant blijft mooi achter het geleidewiel en deze manier is ook geschikt om bijvoorbeeld snel een boegspriet in te korten (me destijds aangeraden door Derk Thijs zelf :-) !

De fiets rijdt weer prima en mijn personenweegschaal geeft 15 kg op. Maar dat lijkt me geen nauwkeurige meting en ik denk dat ik met de trommelrem en de panzerfaust vooraan toch beter niet te water kan raken :)

RVS plooi-spriet !

Ik blog natuurlijk liever over goed gelukte zelfbouwavonturen. Maar de van rechthoekig 1,5 mm dun gefabriceerde inox kokerprofiel gemaakte roetsspriet tbv de Thys 222 Revolver heeft er al anderhalve week geleden de brui aan gegeven. 

Dat heeft op zich geen enkel gevaar opgeleverd, maar in het kader van de informatie-uitwisseling toch hoog tijd om daar 'ns over te berichten!
Ik heb er al met al maar een paar weken op geroetst. Hoofdzakelijk woon-werk. Maar dan nog is dit een dure hobby op deze manier...
Dat er vooral bovenop en aan de linkerkant al snel voelbare 'verdiepingen' over de spriet ontstonden waar ik me zorgen over maakte dat heb ik een enkeling al tijdens het laatste EK ingefluisterd...
Vorige week woensdag op de terugweg was dit -na aanvankelijk heerlijk te kunnen hebben roetsen- in een hoorbaar geluid getransformeerd en ernstige 'slijtage' ontstaan door vooral de bovenlagers.
Ik berichtte eerder over de enorme rechtsdraaiende kracht die tijdens de roeislag door de revolverring op de boedgspriet wordt uitgeoefend. Deze blijkt de (n.b. extra brede) lagers als een soort ponsgereedschap te hebben gebruikt!
Na doorslijpen kan ik van slijtage zélf namelijk niet zozeer sporen vinden. Alswel dat eerst het metaal direct onder de lagers naar binnen is gedrukt, waarna zelfs de zijkanten van het rechthoeksmateriaal het begeven hebben en naar binnen zijn getrokken...

Het roestvast staal van de Metaalwinkel is dus kennelijk veel zwakker dan dat ik dacht, ook al is het op basis van  een legering van hoofdzakelijk ijzer, chroom, nikkel. 


Mogelijk zit in deze variant minder koolstof dan zelfs in gewoon staal?
De dunwandige (1,5 mm dikke) verchroomde spriet die ik van Derk kreeg was weliswaar ook binnen de kortste keren versleten maar boog tenminste niet door...
ik vermoed ik weet het zeker dat ook de vorm van het door Thys gebruikte Ovaal daar de reden voor zal zijn. Zoals al de Romeinen aquaducten bouwden met een hoefijzervormige onderbouwing. Voor de sterkte.

Jammer toch dat er geen roestvrij staal profielen te koop zijn in deze vorm!

Het enige wat ik nog proberen kan is bij het Aluminium Centrum Amsterdam (ACA) een 2 mm dikke rvs spriet laten lassen van -opnieuw- 30x50 mm rechthoekig. Dat is ondanks zijn grotere wanddikte bij hen een stuk goedkoper (13 euro!). Helaas ook 1/4 zwaarder....

3 'verduurzamingen' a.d. roets (of pogingen daartoe)

Behalve de mij onwelgevallige weersomstandigheden gelijk de Zaterdag op het EK waren er dus ook nog steeds een aantal storingen die zich voordeden aan de Revolver. 

Daarom heb ik het aanlopende aluminium (406) voorspatbordje vervangen door hetgeen bij de 438 velg (20x 13/8) hoort, maar dan omgekeerd gemonteerd. Omdat de Thys 222 vorken bovenin bijzonder krap zijn moest ik daarvoor in het kunststof spatbord eerst een paar uitsparingen slijpen.

Eigenlijk niets nieuws dus want deze manier van monteren beschermt gelijk ook de boegspriet tegen opspattend straatvuil en daarin is al menig roeifietser mij voorgegaan...

Dan wil ik wijzen op het dyneema-koordje tussen het opvangrubber en het stuur. Dit zorgt voor een opvang van het stuur bij zijdelingse verdraaiing van het stuur.

Dat neigde voorheen nogal eens met een harde klap op het (aluminium) spatbord te kletteren. Wat het aanlopen tegen de Schwalbe-band natuurlijk ook weer geen goed deed!

Ten slotte heb ik de laatste V-brake vervangen, namelijk die boven het achterwiel. Voor een ouderwetse side-pull velgrem. 

Het fijne van deze velgremmen is dat ze  maar op één centrale plaats aan het frame hangen. Daardoor hebben ze een zelf-centrerend vermogen wat de V-brakes, hoe goed remmend ook, ten ene male missen: Het lijkt wel of die een voorkeur hebben om aan te gaan lopen ): !
Voor wie eraan denkt het na te gaan doen moet ik waarschijnlijk teleurstellen. Dat kan alleen als je net als op mijn roets een aangelast oog aan het frame hebt zitten. Dat is gebeurd om er een 28" achterwiel in te kunnen zetten trouwens.

Van de andere kant kunt u zich troosten want het remvermogen achter is (zelfs met de opponeerbare V-brake remblokjes er in) beroerd. Ik voel een hoop rek op het systeem waarbij de blokjes niet echt grip lijken te krijgen op de velg. Hoewel de blokjes ieg zeker niet meer aanlopen na het remmen...

Gelukkig is de trommelrem in het voorwiel wel een betrouwbare bron van remkracht geworden !