Mooie gele Cheetah uit Noord-Brabant

Foto Tim

Ik heb via Marktplaats van Tim uit Rijswijk een prachtige goudgele RVS/aluminium Cheetah overgenomen.

Hij schrijft: Misschien is dit handig voor jou om te weten. De eerste eigenaar heeft de fiets gekocht om mee in de veldgeschut Ardennen te fietsen, dit viel echter tegen waarna hij hem nagenoeg ongebruikt aan mijn vader heeft doorverkocht. Mijn vader heeft er nagenoeg niet op gefietst vanwege evenwichtsproblemen. Sindsdien fiets ik er op. Ik heb er max 1000 km op gefietst.

Foto Tim

Deze fiets spoort weer zoals het hoort en ziet er nog uit als nieuw!

Ik ben er gelijk op terug gefietst naar het Noorden (60 kilometer) en  hij fietst goed. Maar haalt nog lang niet de snelheid die mogelijk is met deze fiets die ik zo goed ken. Komt door het enorme brede stuur (type treurwilg) dat Optima destijds monteerde en het gebruik van een Nexus 7 naaf.

Gelukkig zit er wel ook een achterderailleur op (en telescoopvering!). Dus ga ik hierop ook het grote 57 tands kettingblad monteren, een smal stuurtje, een pignon en een voorderailleur! 

andere werkwijze en conclusie

Feitelijk had ik de te maken incisie voor de slijptol al afgetekend:

Tot me in eens een waarschijnlijk veel simpeler en netter oplossing te binnen schoot. Waarom in plaats van het balhoofd naar het draaipunt van de achtervork te richten, dit draaipunt niet naar de stuurbuis?
Die is opgehangen op een naar mijn mening niet zo'n erg fraaie methode qua aerodynamica maar wel op een die gemakkelijk te bewerken is: met een plaatconstructie.

Toen ik zat te turen naar de mogelijkheden voor het slijpen van een snee en in welke kant hiervan zag ik pas dat deze kokerachtige constructie niet helemaal vlak (meer) loopt en dat dat waarschijnlijk ook de oorzaak is van de stuurafwijking.
En dan is de Cheetah  dus bij het produceren waarschijnlijk WEL goed geweest en is de deuk rechts pas later ontstaan...

RVS heb ik ook bij het maken van mijn boegspriet voor de roeifiets leren kennen als zeker niet zo'n hard materiaal. Daarom boog de dunnere variant dan de 2 mm dan ook door op het loopvlak van de bovenste lagers!

vermoeden bevestigd & framebuis scheuren

Bijna geheel zoals de intentieverklaring die ik in mijn vorig bericht op schrift stelde heb ik de balhoofdbuis van de oude Cheetah op juiste stand gecontroleerd. Niet alleen blijkt die stand inderdaad fout maar ook dreigt de neuspijp af te scheuren!. 

Scheuren in neuspijp  

Achteraf was het misschien ook wel wat té goedkoop, 200 euri en het verhaal naar de aanleiding hiervan "een sterfgeval" niet helemaal betrouwbaar. Anderzijds kan mijn conclusie niet anders zijn dan dat de foutieve stand van de 1" vorkbuis nooit goed geweest kan zijn!
De scheuren door de lassen of solderingen (waarschijnlijker) komen me vreemd voor omdat ik meestal een scheur náást een las heb geconstateerd in een staalconstructie, eigenlijk nooit er doorheen!

Aangezien de scheuren vóór het balhoofd zitten in de framebuis kan dat de vorkstand niet achteraf verstierd hebben, die uitwijk naar links moet er altijd al ingezeten hebben. Wat veroorzaakt dat je steeds je stuur terug moet duwen!

Persoonlijk heb ik liever een fiets met ordinaire dikke lasrupsen maar die onberispelijk spoort dan een gelikte (witte) die nu dus alsnog 'op de schop' moet als deze///

Ga ik de fiets terug zetten op Marktplaats zodat ik weer iets heb om over te bloggen? Nee, want ik wil er toch minstens middels een gewijzigde kettingloop zoals Maarten deed eens mee achteruit getrapt hebben.

Maar u zult het te weten kunnen komen !

Öcalan neusspray

Wat de aanhef betreft, ik mis mijn favorite serie 'Guerilla' op BBC first nogal... 

Helaas heb ik de tourrit vanuit Hilversum van Freddy Offinga gisteren moeten missen, ik kan er dus ook geen verslag van doen. Wel kwam mij toe dat hij nu eveneens in het bezit is van een roeifiets, dus wellicht zouden A. B. uit Weesp, ik en eerstgenoemde een lokaal roetsbandje op kunnen richten :-) ?

Vrijdag nog hoopte ik dat mijn keel en gehoorgangsklachten gisterenochtend over zouden zijn en ik kocht alvast een nieuwe OV-chipkaart op het Amstelstation. Helaas was het gisteren alleen nog maar verergerd dus mailde ik af.
Thuis heb ik eerst een Naproxen tablet geslikt dat me verlichting van de klachten gaf en genoeg rust voor herstellende dutjes. Vandaag voel ik me al weer wat beter maar heb nog een overgeïrriteerde loopneus. Ik hoop dat een neusspray en de ionisators de rest zullen doen!

Door de Naproxen-dutjes heeft mijn grijze hersenmassa wel een aardig herstel-mechanisme en werkwijze uitgedacht dat me de Cheetah kan repareren. Dat idee kan ik alvast wel delen.

De besturing van de Optima trekt naar rechts. Daarvan ben ik me sinds ik er een veel smaller stuur op gezet heb ten behoeve van de luchtweerstand veel meer van bewust geworden.



Omdat de achtervork in orde lijkt verdenk ik nu het stuurdraaipunt. Daags eerder heb ik al met andere vorken en wielen het euvel proberen op te lossen, ook zonder resultaat.
Zelfs met een laserwaterpas (dat een x- en y-as projecteert) lukt het me niet om de balhoofdstand te vergelijken met de stand van het achterwiel.
Operandus modi: Door de bout van het draaipunt van de achtervork (t.b.v. de vering) te verlengen kan ik daar een losse lange 1" voorvork van een rechtopfiets links en rechts aan de patten vastzetten. Daar past uiteraard een buis 22 mm in (een verwarmingsbuis bijvoorbeeld) die dan precies het midden van de fiets aanwijst!
Als ik de vork van de Optima omgekeerd monteer (de patten op de plaats van je handen) kan ik daar eveneens zo'n buisje insteken. De twee buisjes moeten dan precies in dezelfde lijn liggen.
Liggen ze dat niet dan slijp ik het witte RVS grotendeels door achter de plaats van het balhoofd in het frame.

Maar niet helemaal zodat ik de correctie er in kan buigen. En las dan de sleuf weer dicht met Nichroma-electrodes. Of hecht het hiermee alleen en laat het aflassen met professionele TIG-apparatuur doen, aangeraden voor dunne staaldiktes....!

Cheetah ontketend!

Toen ik het 165 mm crankstel monteerde op de Optima vond ik dat een goede gelegenheid de inmiddels gebroken ooit zelf uitgezaagde kettingblad-afschermer te vervangen. Met een door mij gekende en beproefde methode, gemaakt van een flink model verfemmerdeksel. Het groene ding.
Ik had daarom niet echt zin daaraan een apart blogbericht te wijden maar dat veeleer te combineren met een andere inspanningsverrichting. Nu het anders vastzetten van de onderste kettingbuis dus.

Fijn is dat ik vandaag vrijdag eindelijk bevrijd lijk te zijn van de snotneus en kriebelhoest die me mezelf zo benauwd hebben doen voelen de afgelopen week. Waarin zelfs ik slachtoffer werd van de nationale griepepidemie.
Hoe kan dat met mijn gezonde leefwijze en die talloze ionisators (luchtzuiveraars) op de grond en tegen het plafond van mijn huurwoning?
Ik denk dat de oorzaak op het werk te vinden is. Er was de donderdagochtend hieraan voorafgaand een opeengepakte medewerkersbijeenkomst boven de kantine en de lage luchtvochtigheid door het koude weer maakte het de sprong van het griepvirus natuurlijk wel erg gemakkelijk!
Normaal zou mijn natuurlijke weerstand het viraal gevaar nog wel bedwongen hebben maar ik ben vergiftigd.
Er is mij door de leiding DS Planten een instructiepapier onder de neus gedrukt met de zoveelste schrijffout daar in: "Pas op! Wat er gebeurD....enz." Dat is natuurlijk derde persoon enkelvoud en moet dus met een T, dat is dan  'Koninklijke Flora Holland' !
Ongetwijfeld heeft dit mijn toch al getergde immuunsysteem helemaal plat gelegd...

Gisteren ben ik dan ook nog binnen gebleven en heb de nieuwe ophanging van het mantelbuisje bij de voorvork vast geknutseld. Met een reepje plat aluminium, twee elektra beugeltjes en nog een extra vastzetpunt van een klemband om het frame onder het stoeltje zoals ik van plan was.
Dit alles is een verademing, weg zijn de pijnscheuten in mijn schouder!

Zoals te zien heb ik probleemloos en met steeds toe nemende snelheid de nieuwe vestiging van de
Metaalwinkel in Zuid-Oost bezocht. En ze verkopen nog wat ik zoek ook. Balhoofdsbuis met 34 mm inwendig om de 1 1/8 ('overmaats') lagercups in te persen voor het maken van mijn eigen 26" MBB.
Bij die winkel maken ze echter een potje van de kosten die ze rekenen voor 12 cm rvs en het bedrag voor het afkorten daar van dus ik bedankte vriendelijk.
Uiteindelijk kan ik ook de Cheetah weer volop inzitten nu voor w.w. komende week. Dus kom ik later wellicht nog eens terug bij ze als er misschien een aangesneden stukje restantpijp voor me ligt... Het witte rvs/aluminium racebeest ontketent nu geen koude kermis meer bij thuiskomst.

Goed gezien mensen, ontketenT nu weer met een T! Ik ben namelijk helemaal met Johan Vrielink eens dat bibliotheken een grote rol kunnen vervullen bij het uitleggen van grammatica, zinsopbouw en werkwoordvervoeging in de eigen Nederlandse taal ! 

ook-zo-fris stuur

Of je een z.g.n. 'open cockpit stuur' voor een oud model Cheetah nog kunt bestellen bij Optima kan ik u niet vertellen. Voor deze eenvoudige snuiter uit Amsterdam-Oost ook niet belangrijk: hij maekte hem zelf :-)

Daartoe gebruikte ik iets wat nog door mijn schuurtje slingerde, een oud Thys stuur van een 220 model. Om niet in de verleiding te komen / nee geen grapjes nu / om de oude staaldraad armslagkabel aan vast te maken zit er bovenin de T een klein buisje gelast. Een expanderpen aanbrengengen is daardoor bijzonder lastig. Bovendien door de benodigde lengte en het daarbij behorende gewicht onwenselijk.
Dus schudde ik uit de Eigenfiets-mouw een niet-gesubsidieerde oplossing.

Aan de onderkant laste ik een stalen expanderkegel waar ik met een korte m8 inbusbout een uitgeboorde lichtmetalen kegel tegen aan schroefde. De bout draaide ik dus vast vanaf de plaats waar het wiel in de voorvork hangt. Nog nooit vertoond zo iets!
Ik kan met bijna gestrekte armen fietsen nu. Eens met een 'Duits' of 'okselfris' -stuur fiets rijden is altijd al een wens van me geweest. Maar dat is in dit geval niet de reden voor de zoveelste verandering.
Sinds een val met de Cryz-bike waarbij m'n schouder uit de kom kwam heb ik last gehad met het klapstuur van de Cheetah.
Dat heb ik eerst breder gekozen, de stand veranderd, niets bleek de slijmbeurs-ontsteking achtige pijnscheuten te kunnen voorkomen. Terwijl ik met de andere fietsen (incl. de Cryz) geen last meer heb!
Dit stuur nu leek de truc te doen tot ik afgelopen zondag Alf probeerde te rijden met Raketfiets in zijn QuestXS.
Hij had hem net laten servicen bij VM.nl dus gaf hem behoorlijk de sporen en dat leidde helaas tot terugkeer van de klachten. Iets te vroeg gelachen dus op bovenstaande foto...
A. van ALF (ik ben B. van ALF) die de foto's maakte op het Museumplein (mein Dank dafür) merkte echter op dat ik "niet helemaal mooi rond trapte". Natuurlijk is het essentieel overal een antwoord op te hebben dus "Dat komt omdat ik ook niet met de voor mij ideale cranklengte trap"" - was mijn antwoord.

Dat is dus met een van de crankstellen uit het vorige bericht bijgesteld nu. Die me bovendien mijn knieën wat meer ruimte geven onder het stuur door. De plaats waar ik tevens het meest onderdoor tuur :-)

RFTR bracht 854.000 euro op

Ik ben net thuis van Aalsmeer maar wil toch niet dralen met het schrijven van mijn verslag.. Meestal heb ik daar wat tijd voor nodig. Maar m.b.v. een apparaat (het zal weer géén apparaat zijn! :-) gaat me dat wat sneller af. Heet een ionisator, komt uit een kringloopwinkel en schijnt iets te doen aan de stabilisatie van de serotonine niveaus.  

Voorbereidingen van tochten zijn eigenlijk niet m'n sterkste punt. Ik neig te veel spullen mee te nemen en meen altijd eerst nogal ingrijpend aan iets te moeten gaan sleutelen. Dat laatste was dit keer de getoonde hoofdsteun.
Ziet er niet gecompliceerd uit en was dat ook niet om te maken maar ik heb daar eerst iets anders voor uitgeprobeerd waar ik het niet eens meer over hebben wil!
Geeft niet want met het ding kan ik nu ook de grote Radical toptas niet meer kwijt raken wat nog wel eens dreigde te gebeuren en het steunt super comfortabel. Alleen...
Ik kan er geen helm bij opzetten -verplicht voor The Roses- want dan ligt de kin haast tegen m'n borst. Die moest er dus weer af )-:
Waarbij ook het steunpunt voor de toptas helemaal vervalt, een nadeel van deze overschuif-tassen.
Een idee daar een oplossing voor te maken heb ik van een afbeelding op Marktplaats. Ook materiaal en gereedschap heb ik maar het ontbrak me nu simpelweg aan tijd. En in verband met de zere schouder citeer ik Gerard Joling "Ik heb er de kracht niet meer voor" -een geleend grapje mijnerzijds excusez les mots.
Opgelost heb ik het, zoals uit het beeldmateriaal blijkt, met de banaantassen. Wat wel enigszins ten koste van de stroomlijn ging is mijn inschatting.

Het was een ongelooflijk groot spektakel in de bloemenveiling van Aalsmeer die me sterk aan de races van weleer deed denken!

Niet te zien maar ook nog aanwezig was een compleet podium waar muziekbandjes op zouden treden. Mijn gehoor is helaas achteruit gegaan in de jaren 70 en 80 terwijl ik wel een gevoeligheid voor aanhoudend lawaai heb ontwikkeld zoals uit alle gesprekken en luidsprekers opsteeg.
Ik was dan ook blij dat ik mijn gehoorbeschermers aan een touwtje mee genomen had op de werkvloer die normaal minder decibels produceert. Eigenlijk als mogelijke bescherming tegen de kou omdat m'n oren niet onder de fietshelm vallen. En die fietshelm combineert weer het beste met mijn opklapbare brilspiegeltje, vandaar.

Tijdens de tocht heb ik geen foto's of filmpjes gemaakt maar me hoofdzakelijk vermaakt met inhalen en achteromkijken in het spionnetje of ik de voorsprong behouden kon. Dat lukte eigenlijk bijna altijd maar er waren twee echt wel érg goede racefietsers. Die ik op een gegeven moment maar liet voorgaan want ik dreigde gedeshydrateerd te raken. Had geen bidon meegenomen! Bij alle spullen die ik wél bij me had maar niet gebruikt heb (zoals een volle broodtrommel)....
Ik dacht mooi bij te kunnen komen door in hun kielzog te gaan rijden maar onderschatte het voordeel dat zij hebben bij het nemen van -voor mij onoverzichtelijke- bochten.
Dit waren twee individuele rijders getuige hun kleding. Er was echter ook een ploegrijder, de kopman, die me wist in te halen en voor te blijven. Zijn ploeggenoten niet en ze verdwenen helemaal uit zicht. Toen hij dat in de gaten kreeg hield hij in. Sportief & sociaal dus petje af! Dat gaf ik te kennen met mijn opgestoken duim bij het passeren.
Ik bereikte voor enen de 'Boulevard of the Roses' in Aalsmeer waar veel bloembakken met rode rozen waren opgesteld en opgeblaasbare ontvangstpoorten het einde van de tocht leken aan te geven.
Hoewel het begin en het einde volgens de track zich in het veilinggebouw bevonden. Waar immers nog de duvel en z'n ouwe moer aan festiviteiten en bekendmaking van het eindbedrag voor het KWF zouden plaatsvinden.
Ook de route leek nu niet meer door de bekende wegafzetters in hesjes aan gegeven te worden wat tot verwarring leidde. Fietsers kwamen terug rijden uit de winkelstraat van Aalsmeer, "Stad van rozen en water". Anderen bleven daar als ik staan twijfelen. Nu was toch de snelheid er uit dus ben ik maar een ijshoorntje gaan eten :-)
Echt bekend ben ik daar ook niet dus ik haalde de Garmin uit de tas waar ik de track op had vastgelegd terug naar het veilinggebouw.
Dat heb ik verder links laten liggen want ik had nu wel weer mensen genoeg gezien. Missie volbracht.

Ik heb welgeteld één andere ligfietser gezien maar iemand die (ook niet) gelieerd leek te zijn aan de NHPV-dat nu eenmaal liever achter een opvouwbaar rekwisiet aan rijdt, een lage en snelle handbiker!
Ook is er een bekende ALF-rijder met een Raptobike die gedoneerd heeft aan het KWF, het mooie aangepaste logo dat Theo Zweers maakte (hierboven) en zijn hulp bij het plaatsen van de aankondiging op Ligfiets.net. + niet te vergeten de positieve reacties op mijn berichtje "Op rozen of  een doornenkrans?"

Hier nog een foto-filmpje van de tocht zelf van Geert Heldens:

De Optima Cheetah

Ik heb helaas nog steeds last van pijnscheuten in mijn rechterschouder waar een slijmbeursonsteking onder het sleutelbeen zit. Dat leek even 'over' te zijn na gebruik van pijnstiller / onstekingsremmer diclofenac op doktersvoorschrift. Dat was helaas te vroeg gejuicht (hier wél met een T ondanks dat het voltooid deelwoord is want de ch zit in het KOFSCHIP).
Toen ik woensdag met de roets naar het werk ging was ik bij thuiskomst zelfs nog overtuigd dat ik The Ride for The Roses daarmee zou kunnen rijden. Maar het zat mij nogal dwars dat er in het trommelrem-voorwiel maar liefst 3 gebroken spaken te betreuren waren (ondanks het kruis-over-3 spaakpatroon) en moest die zonodig dezelfde dag nog vervangen....Dat kan de schouder nog lang NIET hebben helaas.

Het zal dus waarschijnlijk de Cheetah worden zondag voor de RFTR.
Die is er na aanschaf niet fraaier op geworden geef ik ruiterlijk toe. Maar past met het voormalig trike-stoeltje op mijn rug als een handschoen (-:
Zó goed is de pasvorm dat er geen ventisit of ander 'officieel' matje tussen mij en het stoeltje past zelfs. Een ook goed ventilerend en enigszins verend badcelmatje doet toch nog het hoogstnoodzakelijke wat prettig is op het carbon.

Ook heb ik er eerder een bagagedrager op geknutseld met 10 mm aluminium buis als versteviging. Dat maakt de fiets niet fraaier maar ik kan er nu wel alle mogelijke bagage op meevoeren. Er kan zelfs de kogel voor bevestiging van een fietskarretje aan waarmee ik de 60 cm brede gipsplaat uit Purmerland haalde!
Ook heb ik er van een afgedankte fitness-machine een hoofdsteun aan gefröbeld (voltooid deelwoord).

De fiets kan ik om deze reden ook even voor de supermarkt laten staan in Amsterdam met een simpel cijferslotje (van geplastificeerd staaldraad)!   

Merkwaardig genoeg blijft het zelfgespaakte trommelremwiel dat ik in deze tweewieler zette wél goed. Geen gebroken spaken na talloze keren bruusk remmen met de antieke stalen 90 mm trommelremnaaf. Ondanks dat ik die aan een zijde radiaal gespaakt heb (dus zonder kruis er in !).
Dat wiel heb ik er in gezet omdat de hydraulische Magura remblokjes van bijna €5,- PER STUK me wat te gortig werden.

trammelant komt nooit alleen

Mijn bestaande fietsenparkje heeft maandenlang zonder klachten of kuren gefunctioneerd. Maar het begon me vorige week toch wel op te vallen dat de ketting van de Cheetah niet zo lekker meer schakelde af en toe.
Ook geen wonder want ik heb de ChroMo Optima al vanaf  juni vorig jaar en ik heb de ketting nooit vervangen. Terwijl het toch mijn meest gebruikte fiets is. 

Ik moet er niet aan denken dat verkeerde zuinigheid me met name het grote 57 tands tandwiel gaat kosten door vroegtijdige slijtage. En daar lag de ketting al veel te ruim omheen!
Zeven/acht speeds kettingen zijn erg goedkoop te vinden omdat de handel er graag nog vanaf wil. Ik had dus al een lang stuk nieuwe klaarliggen.
Bij het proefrijden (deze ketting is iets breder dan wat er op zat) bleek dat wel in orde. Maar de achterderailleurkabel brak!
Optima heeft deze Cheetah gelukkig nog een vrij luxe constructie met kabelstoppers mee gegeven. Waardoor ik een reparatie met een kroonsteentje kon uitvoeren bij de achtervork. Minder werk en het scheelt weer een lange versnellingskabel ;-)
Dan zal ik het toch maar over die lekke voorband hebben woensdagochtend. Oók weer aan dezelfde fiets!
Vervangen van de binnenband en verwijderen van het stukje glas uit het loopvlak van de buitenband kostte me nu niet echt moeite. Maar het op enigszins acceptabele druk brengen van de band met het Zéfal handpompje wel.....
Jammer dat het mijn broer nooit gelukt is de co2 patronen van zijn gaspistool met een compressor zelf met gecomprimeerde lucht bij te vullen. Er zijn namelijk ook ultra kleine pompjes die daar op werken...

Dan brak donderdag het aandrijfkoord van de Revolver na 1470 km.

Dat kwam vrij onverwachts en ongelegen. Omdat ik net met een collega door de van Woustraat reed. Maar ook omdat ik pas nog naar het dyneema gekeken had.
Ik vermoed dat het op een moderne nylon snek langer mee gegaan zou zijn dan over mijn aluminium CVT- Bovendien hoor je de lagers minder over de boegspriet lopen met een kunststof snek.

Anderzijds, nu ik weet dat ik ongeveer na 1300 km het koord moet omdraaien zou ik de levensduur bijna kunnen verdubbelen!

vliegtuigstuur 'teruggebouwd'

Ik trof Marjolein van Dillen op de proefrijdag voor een 'gezamenlijk fietstreffen' op het circuit van Zandfoort. Zelfs zij, een ervaren ligfietster toch, had moeite om weg te rijden met de bar-ends die bij mijn Cheetah door mij omhoog geplaatst zijn.

Dat zette me toch aan het denken...Want concentratie kost het zelfs míj nog!

Het is al zó lang geleden dat ik het omgekeerde stuur heb ingevoerd als oplossing van een tennisschouder ooit. Dat ik niet eens meer zeker weet op welke ligfiets dit was?
Dus waarom niet gewoon doen (is al gek genoeg).

Gebleven is de kabel-chaos (maar een Thys klittenbandje om gedaan). Maar dit is wat ook 'gewoon' mogelijk is met de bar-ends:

Dat rijdt ook meer ontspannen zo, toegegeven.
Ik heb eveneens een (krap sluitend) voorspatbordje gemonteerd nu. Maar de voorvork bevalt me nog niet helemaal vanwege het gebrek aan vering. Terwijl er daarvoor genoeg vrije ruimte in de vork zit tot aan de vorkkroon!
Helaas maken telescoopvorken met dubbele ophanging de kettingloop van het bovenste kettingdeel net zo moeilijk als dit momenteel al voor het retourloopdeel geldt.

Ik had daarom een eenzijdige voorvork met vering van Hafa willen aanpassen. Maar helaas blijken die niet zo "demontabel" als ze zelf beweren...

Basta!

"Basta!" oftewel "genoeg zo!" zoals de Spanjaarden zeggen. Jans artikeltje herinnerde me er nog weer n's aan wat ik door de inbouw van de gemodificeerde versnellingsnaaf terug in de Limit anders weer dreig voor me uit te schuiven: Het koplampje met de 3 penlights monteren op de Cheetah om de weg wat te verlichten.

Dat ik gezien word met mijn Lidl hoofdlampje (die dingen worden iedere keer beter!) op een meter hoogte daar twijfel ik eigenlijk niet aan. Al dat licht ook nog eens reflecterend op mijn fluoriserende 'pech onderweg'-vest en achterlichtje aan de tas...
Maar mijn nieuwe 'verkeersagent-luwe' route om half zes 's ochtends leidt o.a. langs een stuk totaal onverlichte Amsteldijk (vlakbij Café 't Kalfje, waar Rembrandt ooit zat te schilderen).
Het hoofdlampje laat arceringen en borden goed oplichten maar die zijn daar niet. En het is te ver van het wegdek verwijderd om daar een zichtbare bundel op te schrijven...

Ik vond tussen de lompen en oud ijzer een lichtmetalen (niet magnetisch) profiel waarvan ik een klem om het derailleur-excenter van de Cheetah kon afslijpen. Met aan weerskanten een uitsparing er in voor de derailleurklem.

Het fijne van deze constructie is dat ik hem op het werk gelijk met het lampje van de fiets kan nemen. En zo het lampje niet alleen bescherm tegen diefstal maar ook iets minder wind vang op de terugweg.

Ik prefereer het gebruik van dit soort materialen (waarschijnlijk afkomstig van een douche-cabine?) om navolgers af te schudden ;) Liever naakt dan namaak!

'Hoge snelheidsfietspad' weinig nieuws onder de zon

Gezellig was het wel met alle ‘Schipholjongens’/ Stradaboys uit Almere, Erwin G., Theo vd B., Beaubleu. Theo van Goor in zijn Quest met racekap en Frans (met witte Quest, uit Almere geloof ik). En stevige hulp uit Noord-Holland idvv  Purmerender Rob Hebbes, snel als de brandweer, zelfs zónder schuimkap .  

Maar meer dan wat extra groene bordjes toegevoegd ad bordjes vd Wielrijdersbond zie ik eigenlijk niet in het met veel poeha & pers gebrachte “Hogesnelheids E-fietspad” van burgemeester Jorritsma.

Toen VeloTheo haar voorbereide toespraakje voor het Flevoziekenhuis dan ook onderbrak met een kritische vraag omtrent de haakse bochten bij de spoorlijn (dat vroeger recht liep en nu erg Quest-onvriendelijk is geworden) bleek zij niet eens op de hoogte van wanneer, waar en hoe…

Dat de velomobielen probeerden de elektrisch aangedreven scooters en fietsen voor te blijven kon ik ze moeilijk euvel duiden maar deed mij wel in de achterhoede belanden met de Cheetah ligfiets.

Gelukkig deed de nieuwe vriendin van Theo vd B. ook mee op een (elektrisch ondersteunde) Kettwiesel . Zij reden iets langzamer. En toen haakte daar ineens Elly ook nog aan in haar Quest met minivizier.  Die ons op het fietspad had staan opwachten. Om beurten reed zij voor, dan weer ik. Prettig, omdat ik toch steeds vreesde een groen bordje te zullen missen. Zij kent de route beter.

Werkelijk sportief vond ik een jongeman, “Jonathan”, met lang haar die, vooral in het begin, rechtop tegen de wind heel goed snelheid wist te maken. Hij bleek bij aankomst bij het AMC in Zuidoost dan ook erg geïnteresseerd in ligfietsen: jong talent J?

Toch zaten ook in ons traject een aantal oversteekplaatsen met stoplichten. En, zoals al gememoreerd, zijn lang niet alle bochten even overzichtelijk en vloeiend. Dus hoezo hogesnelheids- ?

Terwijl de werknemers van onze nationale luchthaven doorreden naar Schiphol (vermoed ik) stonden wij vrije geesten op het eindpunt nog wat na te delibereren.

Dat de tweetakt-scooters zonder katalysator of roetfilter dringend eens aangepakt zouden moeten worden…

Maar daar is politiek natuurlijk méér lef voor nodig.

Een oplaadpaal ergens halverwege met zonnepanelen, dat wel…

Maar is dat niet JUIST iets wat de snelheid weer ernstig onderuit zou halen met je elektrische ondersteuning? ;) 

Gewapend spatbord

Ik kreeg de Optima Cheetah zonder bagagedrager maar met achterspatbord.

 Dat is van een veelgebruikt fabricaat, SKS. Erg licht, dun en redelijk flexibel. Maar ik heb het toch al bij menigeen mogen zien breken. Zo ook bij mij nu…

Reden zal ongetwijfeld zijn het contact met de toptas die de (enigszins) inverende achtervork veroorzaakt versus het gewicht van de tas. Toch duidt dit het ruimtegebrek voor een bagagedrager al aan die de tas anders ver boven mijn hoofd uit gaat laten torenen.

En aangezien het spatbord wel op 5 plaatsen vast zit probeer ik liever die op een lichte manier te versterken.

Dat deed ik door eerst een stukje aramide over het breukvlak te plakken met epoxy. 

Daarna in de lengterichting nog overlappend twee strookjes van 5 cm koolstofband voor het verband in het geheel.

Aardig is misschien te vertellen dat ik geen kwastjes meer gebruik maar daarvoor sisaltouw aanwend. Dat heb ik door een 6-8mm aluminiumbuisje gestoken. Het uitgeharde  uiteinde knip ik er na afloop eenvoudigweg af. Dat scheelt weer het gebruik / en inkoop van wat houten steeltjes J !

 De schroefdraad op het het buisje heb ik er zelf op gesneden omdat het zelfgemaakte gereedschap binnenkort bouwmateriaal wordt. Wellicht later meer daar over...

Epoxywerkjes in de tuin: Wie wat repareert…

Die heeft wat.
Het mooie weer leent zich behalve voor fietsen naar het werk ook prima voor het verwerken van epoxy.
Het stoeltje van de Cheetah zat namelijk niet helemaal ‘optima’, zal ik maar zeggen. Het voelde gewoon, als eerste stoeltje van zijn soort, te klein aan.

Tijdens de Fortenroute moet het herschikken van ’n kussentje dat ik als hoofdsteun probeer te gebruiken welhaast als een zenuwentik geleken hebben. Omdat de rugleuning niet ver genoeg door loopt om m’n nek steun te bieden.

Bovendien vind ik de lumbaal-steun onvoldoende. Als ik op het werk planten overgezet had en ermee door een kuil reed konden m’n onderste niet ondersteunde wervels uitstraling naar m’n rechterbeen (knie en voet) opleveren. Een resultaat nog van een arbeidsongeval (val van 6 meter hoogte met een ladder op m’n stuitje) waarbij ik o.a. de L1 wervel brak.

De suggestie dat dat iets met mijn bankdrukfiets te maken heeft moet ik dus naar het Rijk der Fabelen verwijzen (je hoort de gekste dingen!).

Het ‘stoeltje der stoelen’ voor mij verkreeg ik via Marktplaats en is afkomstig van een trike (weet ik alleen). Toen ik het ontving was het al licht beschadigd maar gebruik er van (zonder reparatie van de zwakke delen) een tijdje op de Hafa veroorzaakte zelfs een breuk in het zitgedeelte…

Ik was al begonnen met een reparatie daarvan tegen de onderkant met glasvezel (uit de tijd dat carbon me nog veel te duur was om aan te schaffen voor mij).

Met koolstof-reparatieband heb ik afgelopen week op de bovenkant 2 stukjes in de lengte en een verbindend stuk in de breedte gelamineerd.

Hierdoor ben ik er zeker van dat het stoeltje me weer dragen kan. Maar bovendien steunt de voorkant op de framebuis (die ik met klittenband -dat ook rem- en derailleurkabel op z’n plaats houdt- bescherm tegen mogelijke krassen hierdoor).

De grote gaten (ter breedte van de ribben) stopte ik eerst vol met watten. Dat geeft niet zo’n super strak resultaat als pur maar ik ben dan (toch ook) geen Prins op de erwt.

Aan de bovenkant van het  stoeltje moest ik helaas ook 2 nieuwe gaten boren precies boven de oude uitgebroken gaten (!). Dus ook daar ben ik aan weerzijden aan het verstevigen geweest. Door het gebruik van unidirectionaal  band (dat minder doorbuigt) was het niet eens nodig eerst de gaten met plamuur te vullen evenwel.

Die laatste gaten voor de ophanging met slotbouten kon ik Zondagavond boren in laminaat dat ik dezelfde ochtend nog pas aangebracht had!

Het Optima stoeltje is wat lichter dan ‘de mijne’ 1025 gram tegen 1300 maar is ook smaller en kleiner dus. En als ik het zware Optima-dekje er bij leg op de weegschaal (waar zeker nog geen ventisit-vulling in zit) lig ik al bijna al op 2 kilo (1850 gram).

Terwijl de pasvorm van het gerepareerde gestoelte zo goed is dat ik vooralsnog geen behoefte voel aan verzachtend materiaal! 

Titanentocht “Zwaarder dan vier-uurs-race”

Zondag j.l. de Fortenroute verreden met 5 andere sportievelingen. Zoals jaarlijks onder de bezielende leiding van Mark-Jan Bastian. Die zelf op een Fujin rijdt tegenwoordig. Zonder hoofdsteun en voorderailleur (waardoor de ketting er 1 keer afliep voor maar ik kan me voorstellen dat dat geen reden is om ‘m weer te monteren over een afstand van 190km!).

André nog altijd op z’n Raptobike met korte cranks en van een Bobike-onderdeel zelf vervaardigde hoofdsteuntje. 

Aan de Cheetah heb ik nog een tandwielbeschermrand aangebracht, eigenlijk tegen aflopen van de ketting bij ’t achteruitrijden en een smaller stuur. 

De hydraulische remleiding van het voorwiel die in de nieuwe opstelling wat te lang geworden is raakte tijdens het pedaleren nogal eens m’n rechterknie. Maar is zó glad dat inkorten geen prioriteit heeft voor me.

Een prachtige M5 lowracer met staartstroomlijn was eigenlijk wel de blikvanger van het gezelschap vond ik. Het frame is van CrMo en de achtervork van carbon/aramide. Hoe dat dan verbonden is vroeg ik me natuurlijk direct af want moeilijk te zien achter de (schitterende) staartpunt. “ Door inklemming” volgens de berijder (Henry de S. ?). 

Dat is ook de manier waarop ik de verbinding in de Noomad/ Thys Revolver wil versterken na m’n ervaring met slechte hechting op metaal.

De Cheetah ligt op 42cm stoeltjeshoogte net even hoger dan de eerdergenoemde lage-racers. Maar altijd nog beduidend lager dan de (goed verende) hoge ligger van Freddy O. Die aansloot met “Raketfiets”…

Maar we konden het allemaal uitrijden en ik had ondanks druk op m’n knieën uiteindelijk zelfs nog energie om er een sprintje uit te drukken over de laatste (Amsterdamse-)brug.
Mede door diverse eetpauzes en drie pontovergangen begon ik om 9:00U met het hoofdgroepje vanaf A’dam CS om pas weer thuis te zijn om 20:00U. De anderen dus nog later!

 De enige velomobilist in het gezelschap was Reinier van R. die veel sneller kon. Maar aan ons tempo vast zat. Terwijl hij wél telkens afremmen en weer optrekken moest: “Dit is zwaarder dan de vier uurs-race” -volgens hem…

Punk Radical (Design)

Vanmorgen kon ik ondanks de onzekere voorspelling van Buienradar.nl de verleiding niet langer weerstaan naar het werk af te knallen op de Optima  Cheetah.
Omdat ik de stroomlijn behalve met het veel te grote ‘treurwilg’-stuur niet onnodig extra wilde compromitteren gebruikte ik een (te kleine) Thys-tas. Die is echter te smal voor het 22cm brede Optima stoeltje. En moest ik daarom met een veiligheidsspeld aan het dekje vastmaken.
Een uitstekende snelle rit gehad behalve dat op de terugweg de te krappe tas toch nog weer enkele keren van de fiets kukelde…

Dat leed moet nu geleden zijn met de Radical Design tas die ik via Marktplaats van Gerrit uit Sneek ontving. Prachtig gemaakt deze tas die keurig net boven de dop van de framebuis en het achterspatbord blijft hangen!

Voor de tas betaalde ik wel ¼  van wat ik voor de hele fiets betaald heb.

En fin, dat lijkt veel maar is dan toch ook maar weer een fractie van de nieuwwaarde dunkt me. 

Ik heb trouwens toch de indruk dat het gewaardeerd wordt door de verkopers als je laat blijken  gewoon ineens de gevraagde prijs te willen betalen.
ipv Met lullig lage biedinkjes de prijs op te laten kruipen. Anders hadden ze wel op E-bay geadverteerd!

Het vervoeren van reparatiespul, pompje en ook altijd kleding voor na het douchen staat me hiermee voor ogen. En de bezwete kleding in een plastic zakje weer mee terug naar huis nemen natuurlijk. Die ik dan ook als handdoek heb gebruikt en thuis eerst te drogen hang alvorens id wasmachine te stoppen trouwens.

Het enige puntje van kritiek is dat er aan de zijkant een soort raar bidon-hoesje aangestikt is. Dat de gestroomlijnde vorm van de rest van de tas geweld aan doet. Zelf zou ik een bidon liever ín de tas of aan een beugeltje op het frame mee nemen…

 Toch wil ik het er vooralsnog niet afscheuren. Omdat ik als oud-punkrocker het stigma van “vandaal”  nu wel eens af wil werpen!

Ik heb de flap (wel) met veiligheidsspeldjes naar achteren getrokken...

Jans idee toch zo gek nog niet!

Met het schaamrood op de kaken moet ik na een proefritje bekennen dat het door Jan Goddemaer aangeleverde idee bij mijn voorlaatste post helemaal zo gek nog niet rijdt. Genoeg draaicirkel over, ik kan ’t pedaal nu bovenzetten zo en heb geen ontsporingen van de ketting of ander ongerief!

Daarmee gaat het plan voor de ophanging van maar liefst 2 extra geleidewielen (zoals die van de nieuwe versie Cheetah heeft) niet door. Terwijl ik daar al zo ver mee was. 

Met de boorstandaard, gatenboor en verstek-cirkelzaag had ik een aluminium ophangbeugel gemaakt die ik met 3mm boutjes in getapte gaatjes in de voorbuis wou schroeven. 

Voor extra schroefdraad en versteviging in de buis wou ik daarvoor dan een stuk van de neuspijp snijden en doorschuiven tot vlak voor het balhoofd.

Maar bezint eer gij begint. 

Over van de Limit had ik nog wel een ongebruikt, kort stukje tyleenbuis liggen (met streepjes). 

Door het aanbrengen van een sluitschakel (dat niet in de ketting zat) en 2 tai-ribs kon ik de proef op de som nemen.

Niet alleen meer werk zou het anders nog geworden zijn maar ook de ketting na een tweede geleidewiel (!) griezelig dicht langs de remolieverdeler-leiding leiden. Van de hydraulische velg-achterrem.

 Die aan de voorvork ook van dit fantastisch remmende Magura systeem is trouwens!

Ik heb bij http://www.internet-bikes.com/index.php?p=157  bar-ends besteld voor het maken van een smaller stuur. En van Gerrit uit Sneek hoop ik een toptas  te kunnen kopen breed genoeg voor het Optima zadel…