dinsdag 25 juli 2017

De laminaat truc(s)

De uiterlijke schade aan mijn velomobiel moge u een doorn in het oog zijn, ik heb wel belangrijker zaken aan het getergde hoofd.
Zo was daar de verzwakking ontstaan door de confrontatie met de stoeprand tegen de onderkant van de wielkast rechts. Een elementaire plek lijkt me want dat is ook dicht bij de aanhechtingsplek van de M8 Mac Pherson laterale ophangingsstang. Deze brengt de remkrachten over op het chassis!

Versterkt en wel
Het is ook een specifiek deel van de DF wielkastafsluiting die de stroomlijn verbetert i.v.t. hoger op hun wielen staande oudere velomobielen. Zoals die gevoerd door VM.nl, Flevobike en Alligt. Een enigszins lastige plaats om te lamineren. Maar gelukkig heb ik wel het bovenluik!


Ook meer naar voren zat nog een verzwakking wat ik met het repareren middels lamineren aan dezelfde stroken verbonden heb.
De dunste plaats is één laag, de dikste vier weefsels dik. Door overlappingen heb ik ook een soort versterkingsribben gemaakt. Lucht eruit gedrukt met paclanfolie (b.w.v. peel skin).






So good so far. Ik had de afgelopen maanden echter nogal last van mijn linker heup, mijn eigen, waar ik (nog) geen prothese in heb.
Dat leek te zijn gekomen nadat ik intensief met de 155 mm cranks in de DF begon te rijden. Ik vermoedde echter dat dat toeval zou zijn omdat ik deze cranklengte eerder gebruikt heb in o.a. de FAW.
Toen had ik zeker nog geen last van steken in de heup hoewel ik die FAW bijvoorbeeld niet zo vaak als de DF (dagelijks) gebruikte. Maar ik heb juist zoveel plannen gemaakt m.b.t. deze kleinere draaicirkel voor de schoenen!

Na de schuiver twee weken geleden heb ik de DF even verruild voor de aloude Cheetah. En wat schetst de verbazing. De als irreversibel veronderstelde 'heupslijtage' verdween.
Met de dag had ik minder last van het niet pijnloos kunnen liggen op links of pijnscheuten bij verdraaiingen van mijn lichaam of opstaan!
Een positief gegeven en grote opluchting  maar kennelijk moest ik dus de oorzaak toch echt in de DF zoeken...
Long story short, ik mag van IntercityBike (Ymte) gratis mijn 'oude' cranklengte 165 mm weer terugkrijgen, (leve de service van IC-Bike dus!) maar kreeg, nog beter, een hele goede suggestie..."Probeer het stoeltje eens wat hoger te zetten om te kijken of dat helpt".
Eigenlijk wil ik ook niet echt van de korte cranks af dus vol verwachting ben ik aan de slag gegaan.
Om het effect maximaal te kunnen erleben heb ik met stukjes laminaat zelfs lagere draaipunten gecreëerd nog net onder het stoeltje zelf.


Bijna 5 centimeter er onder waar ik op kwam na proefzitten met een balk onder het carbon (zoals op de foto).
Die heb ik daarvoor tijdelijk door het ontwateringsgaatje met een parker en een vulring vastgeschroefd. (zit er dus nu niet meer onder).

De binnenste 'houtjes' vallen tegen de rechte kanten van het stoeltje om wegdraaien te voorkomen. De buitenste vervangen eigenlijk de nylon ringen die moeten kunnen scharnieren t.o.v. de wielkast (zou ik daarom zo makkelijk met mijn sokken over een laminaatvloer glijden? -Precies!).

In de onderste gaten heb ik in die buitenste deeltjes bovendien M6 draad getapt zodat de deeltjes als klemmen tegen de stoelrand werken maar geen druk ontstaat tussen de fiets en het stoeltje dat het scharnieren zou beletten.
Gelukkig werkt het goed. De heupproblemen zijn na 80 kilometer nog helemaal weg. En verruild voor een gevoel van kracht in mijn bovenbenen en de knieën waar ik dan wel weer pap van lust ;-) !


dinsdag 18 juli 2017

Fortenroute afgebroken


Nu ik net op het NOS-journaal zie dat de afgelopen dagen een aantal  racefietsers dodelijk verongelukt is valt mijn blogbericht eigenlijk best mee maar toch heb ik me anderhalve week moeten vermannen. Om over een vervelend voorval tijdens de Fortenroute en een eenzijdige valpartij nog geen drie dagen erna te berichten. Waarbij zich gelukkig GEEN persoonlijke ongelukken hebben voorgedaan.
 Ik heb vorig jaar de Fortenroute van Mark-Jan overgeslagen maar had toen ook de Limit nog niet. Ik zal het te druk gehad hebben. Dat heb ik het feitelijk ook nu wel met de bouw van een hek in de tuin.
Maar ik waardeer het initiatief voor deze jaarlijkse toertocht van 190 k.m. erg dus wilde er ondanks de late aankondiging op Ligfiets.net dit keer toch erg graag bij zijn 2 Juli.
Bijvoorbeeld voor de tocht in Almere met de roeifietsen zag je dat wel het merendeel van de deelnemers zich niet zichtbaar had aangemeld en er zijn meer ligfietsgerelateerde fora die ik niet lees dan wel dus ik verwachtte meer deelnemers dan ik en Mark-J. Maar die waren er niet ;-)
Ook ik zag de aankondiging te laat om bijvoorbeeld een vrije maandag af te kunnen spreken op het werk. En dat was voor menigeen waarschijnlijk ook de reden om niet te verschijnen. Maar het was een mooie dag en ik heb nooit een snellere ligfiets bezeten dan de DF dus vertrokken we eenvoudig met alleen z'n tweeën vanaf de pontjes van het Centraal Station...
Ik ken Mark-Jan als een ligfietser die er behoorlijk de gang in kan zetten en dat gecombineerd met het prachtige weer die zondag leek toch een zo fijne afwisseling van het zware timmerwerk in de tuin dat ik de tocht niet voorbij wou laten gaan!

Dit keer kostte het me geen enkele moeite zijn tempo bij te houden, alleen de verkeersdrempels moest ik hier en daar beslist zig-zaggend nemen. We pauzeerden op het terras waar ook veel racefietsers gebruik van maakten en ik nog ken van jaren terug.
Toen we onze weg vervolgden en ik weer kort achter mijn reisleider hing met het doel hem daarmee mogelijk wat aerodynamisch voordeel te geven twijfelde ik af en toe wat of zijn roodbruine Challenge nu achtervering had of niet? Volgens mij niet maar het achterwiel leek af en toe toch wel wat te deinen...
We kwamen nu in het laatste deel van de Stelling van Amsterdam waar zich het domme ongeluk voort deed.


Mark nam een bocht naar rechts en door rood-witte latten aan de kant verdween hij vanuit mijn lage positie even uit het zicht. Als automatisch hield ik de rechter remhendel met een hand vast om met het meest gunstige wiel (dat in de binnenbocht) wat bij te remmen.
Maar Mark-Jan bleek vol in de remmen te zijn gegaan voor zowel rechts als links aanrijdende fietsers!
Dat zag ik te laat om nog naar de tweede rempook te grijpen en ik had nu te weinig remvermogen om een frontale botsing tegen Marks achterwiel te vermijden.
Dat had behalve een geschrokken duo ook een ontzet wiel tot gevolg dat nu tegen de remblokjes aan liep.
Ik kon dat met een spakenspannertje dat M.-Jan bij zich had wat rechten tot het wiel weer los kwam. Maar fijn rijden deed het nu bepaald niet meer voor hem. Zeker niet toen bleek dat door de klap ook zijn balhoofdslagercup onder gebroken was waardoor het stuur speling kreeg.
De luchtinlaat van de DF die de band raakte was slechts wat lak kwijt. Maar dat is door de witte laag eronder nauwelijks zichtbaar.
Ter hoogte ongeveer van Hoofddorp zijn we terug richting Amsterdam gereden en hebben de tocht naar ongeveer 150 km afgelast.
Ik heb nog wel geprobeerd zijn achterwiel te rechten thuis. De velg is echter zwaar versleten door het invreten van de velgremblokjes door de jaren heen. Hij zou dan ook achter een nieuwe velg aan gaan want een maat groter dan de standaard 559 heb ik niet liggen. Een nieuwe lagercup voor zijn balhoofd kon ik hem wel mee geven (hij kwam met alleen het wiel)...
Twee dagen na de tocht zou ik op de terugweg van werk crashen met de velomobiel DF. Door aangeplakte regen onvoldoende zicht en in de binnenbocht een stoep geraakt en omgeslagen. Met een flinke snelheid want ik voelde me opgejaagd door een bestelbusje achter me. 
Waarvan de bestuurder trouwens netjes stopte en uitstapte om te vragen of ik niets mankeerde. IK niet nee...




Wat Marks fiets betreft heb ik gelukkig een aansprakelijkheidsverzekering  (met eigen risico van €100,-).
Maar the money is no good, just get a grip on yourself !