zondag 3 november 2019

Kamperen (met de ligfiets)

Het voordeel van je eigen camping tochten is dat je niet door 'ligfietscollega's' van de vereniging met een benzine-auto van het veld geduwd kan worden!
Kijk maar eens hoe ruim (en veilig) ik hier op de Allure Camping de Zeven Linden in Baarn sta. In afwachting van de Meewind-tour in Amersfoort op 12 oktober!

Deze tent is een krijgertje uit de familie en ik had er vanwege de zware uitvoering van het linnen tentdak grote verwachtingen van...Helaas is de tent door de mand gevallen in verband met grote condensatie tegen het grondzeil en de (enkelwands) tentopening. En dat nog wel een tent die trots de naam 'Wells Perry Sport' draagt !
Zeker heb ik het niet koud gehad door twee relatief dunne matjes op elkaar te leggen. Die vormen zo aparte luchtkamers en zijn daardoor veel warmer dan één dikke -met poreus schuim! En zijn voor een habbekrats te koop in een kringloopwinkel.
Maar de eerste nacht sliep ik vooral beroerd door verkeerde plaatsing onder de hoge bomen. Water dat zich boven in de naalden vergaarde viel als een soort waterbom naar beneden, Net of je in het centrum van een luidspreker bent gaan liggen hoe dat door klinkt...)-:

De ochtend van de race (het was eindelijk droog geworden) heb ik de haringen dus los gehaald en het hele zwikkie naar de veelgebruikte kale plek bij de bomen vandaan verplaatst. Ondanks de iets lagere en dus een tikkie nattere plek toch niet voor niets de meest gebruikte!
Goed, als ik 3 elektrische dekens mee genomen (of 1-1 persoons en 1- 2 persoons) had en die onder het grondzeil had geplaatst zou het condensprobleem zich waarschijnlijk niet hebben voorgedaan.
Maar ik had de tentplaats niet gereserveerd (i.v.m. duurder) en als ik op de volgende 'natuurcamping' terecht was gekomen zou er echt geen elektriciteitspaal bij de tent gestaan hebben. En was het probleem er alsnog geweest.
Gelukkig heb ik de tent na thuiskomst terug kunnen geven en zonder de lekke Yellowstone Matterhorn 1 er meer bij ben ik na een zoektochtje over het internet tot een nieuw lichtgewicht trekkerstentje gekomen. Van Decathlon, de Quechua Quickhiker 2  (twee kilogram).


Deze heeft als veel moderne tenten de boogstok aan de buitenkant zitten waardoor buiten- en binnentent als één geheel zijn op te zetten. Daardoor zal ik als het weer regent bij aankomst toch gelijk met het opzetten kunnen beginnen zonder dat de binnentent nat kan worden (aan de onderkant zit ten slotte het grondzeil).
Bovendien zitten er, een noviteit, 4 korte stokjes al ingenaaid in het dakzeil. Wat ook de snelheid van het opzetten zeker zal bevorderen ;-)
Voor als bagage-omvang en gewicht er minder toe doen heb ik dan nog altijd de oude vertrouwde Nomad Bantoe ter beschikking. Of voor als er ruzie in de tent is :-)
Die weegt 2 kilo meer maar deze fijne koepeltent is ruimer met goedwerkende verluchtingen tegenover elkaar die door een stok in de nok in elkaars verlengde liggen.

Roeifietstreffen 2014 Anna Paulowna


De Quickhiker heeft een onderverluchting die ik waarschijnljjk het best in de windrichting plaatsen kan (de tent is getest in een windtunnnel op een draaiplateau tot 70 km/uur). De warmere vochtrijke lucht die ik uitadem kan daarna via het tentdak met muggendoek aan de bovenkant aan de andere (onderdruk-) kant de tent weer verlaten.
Ik heb verscheidene goede beoordelingen over deze tent gelezen o.a. op het Wereldreizigersforum en impressies van de tent bekeken op YouTube. De waterdichtheid staat nergens ter discussie en is opgegeven als 4 meter waterkolom.
Het is inmiddels een anachronistische uitdrukking geworden maar ik hoop zo niet over één nacht ijs te gaan ;-)      
 

vrijdag 4 oktober 2019

Verlengde (en verbrede) bagagedrager

Het had me leuk geleken de Appelflappentocht eens mee te rijden op de roets. Maar dat die werd afgelast vanwege de regen en wind  kwam me anderzijds ook niet slecht uit. Want daardoor zou ik niet met het fietskarretje de 117 kilometer hoeven overbruggen!
Want kamperen dichtbij het pannenkoekenhuis móést anders eigenlijk wel in verband met werkzaamheden aan het spoor zodat de trein niet verder reed dan Utrecht...
Daags ervoor ben ik al bezig geweest met het testen van het door mij bewerkte tentje want regen genoeg buiten. Maar na het provisorisch opzetten op de stoeptegels in de tuin bleef zich toch steeds weer water verzamelen op het grondzeil.
Na het mislukte roeifietstreffen met dit ding zou ik nu toch echt de oude vertrouwde Nomad Bantoe weer in moeten zetten!
Maar die is groter en zwaarder en met bijvoorbeeld twee dunne slaapmatjes (warmer dan 1 dikke volgens mij) zou ik dat niet op de fiets krijgen!
Maar door de afgelasting had ik nu dus zo'n drie dagen vrij 'over'. Bordevol creatieve energie!
Behalve het gewicht zijn stroomlijn en rolweerstand natuurlijk ook met een Thys allesbepalend. En de beste plaats om extra bagage mee te nemen is niet zozeer naast je fiets (zoals met banaantassen toch veelal het geval is) maar achter je rug.
Met een fietskar zoals ik die destijds gebruikte om naar Anna Paulowna te geraken wordt het frontaal oppervlak ineens een stuk groter namelijk. Laag bij de grond en in de breedte. Vandaar dat ik toen al na 70 kilometer even helemaal stuk was...  
In het verleden heb ik nog wel eens gemopperd dat de "nieuwe" 222 ondanks zijn fraai gevormde achtervork nog steeds geen vering had mee gekregen...
Maar ontegenzeggelijk voordeel is de sterkte van de achtervork op die manier.
En dat is niet alleen handig voor een (stevige) bevestiging van bijvoorbeeld een Bobyak. Ook mijn bagagedrager zit nu veel sterker vast dan mogelijk is met een geveerde achtervork.
Daar zou ik gebruik van moeten maken in plaats van die alleen te gebruiken als ondersteuning van de gebruikelijke stoel- en (medium) Radical banaantas!
Een bagagedrager-verlenger in de vorm van een triplex plaatje maakt ruimte voor bijvoorbeeld twee matjes en de slaapzak. Kijk, zo kunnen we snel backpacken!
Tegen doorbuigen door het (deinend) gewicht gebruikte ik aan weerszijden de kleinste alu hoekprofiel van Hornbach.



Maar ook een Thys toptas kan door een scharnierend smaller plaatje aan de achterkant als kont dienen van het geheel.


Als ik er nog een flexibele hoes om zou slaan is alles nóg beter gestroomlijnd en gelijk bestand tegen de regen.
Maar ook kan ik de banaantas nu gunstiger ophangen, hoger en meer naar achteren achter mijn lichaam. Nog maar één van de drie bandjes hangt nog over de stoel.
Omdat de kampeerdrager breder is kan ik onder de Radical zelfs nog een squash-tas kwijt!


Op deze manier kan ik voorwaar met de zware Nomad Bantoe tent ten strijde trekken is mijn inschatting. Kan ik ten minste rechtop zitten en zonder wateroverlast (op een tentenveld zonder auto's)!