maandag 24 april 2017

polyethyleen spatbord

Het bezit van de nu feilloos werkende DF heeft de rolverdeling binnen mijn fietsgebruik best op zijn kop gezet. Het is gelijk mijn meestgebruikte ligfiets geworden en hij heeft de Cheetah bijna helemaal verdrongen!
De roeifiets heb ik wel op vrijdag nog even gebruikt maar de Cheetah alleen nog maar voor ritjes binnen de stad. Waar ik de DF niet voor op de stoep wil laten staan.
Dat heeft mijn snelheden flink opgeschroefd maar merkwaardig genoeg heb ik het nu wel in de keel / neus en oren streek te pakken....
Op zaterdag ben ik de 'March for Science' even wezen bezoeken op het Museumplein.Om de verzamelde wetenschappers het principe van de lineaire aandrijving uit de doeken te doen. Maar ik kwam natuurlijk tusssen het publiek terecht en sprak daar met Rob Hebbes.
Die toen ik over dat principe begon uiteraard verontwaardigd reageerde dat hij "er zelf een in de schuur heeft staan" (-:  Maar die blauwe machines zijn er om te GEBRUIKEN Rob!
Veel gebruiken of niet het SKS spatbord der Cheetah was weer eens gebroken en aan de zwakte van die (achter) spatborden irriteer ik me al langer....
Er is sinds kort een speciale carbon uitvoering voor ligfietsen te koop maar die kost rond de honderd euro geloof ik en dat is ongeveer de halve waarde van de complete oldtimer zo'n beetje!
Toch dacht ik aanvankelijk zelf ook in die richting. Maar dan bijvoobeeld door een compleet nieuw SKS spatbord aan twee kanten te bekleden met koolstofband.
Zou een leuke vingeroefening composietverwerking geweest zijn natuurlijk maar het is iets onbreekbaars geworden Dat meer uit de Australische Rotovelo-hoek lijkt te komen. Veel sneller te maken, eentje van polyethyleen (PE).
Deze zijn namelijk -zelfs op zondag- te koop bij de Decathlon voor 7€!
Hij komt qua omtrek en breedte heel goed overheen met de 40 mm brede Continental Sportcontact 2 die ik (met wieldoeken) in de Cheetah gebruik.


Ze komen per set voor- en achter-.Maar dan weer voor een totaal andere MTB achtige fiets. Dus maakte ik er van twee één d.m.v. popnagels.












In plaats van de zware bijgeleverde montagematerialen gebruikte ik de stangetjes van mijn oude SKS spatbord.












Toch kwamen ook die montagematerialen als geroepen. Sinds de laatste CycleVision had ik om de ankerplaat van het achterwiel vast te maken al een stuk geel dyneema koord in gebruik dat ik daar kreeg van Wim de roetsende (H.) Om mijn gebroken achtervorkklem mee te vervangen.



Nu dient daar door eigen laswerk een deeltje van het Decathlonspul voor (-:

Na afloop spoot ik de vork natuurlijk nog even zwart voor de egaliteit...




De uitvoering van de Btwin spatborden zijn een opvolger van degeen die nog op hun website staat. De uitsparing in de achterkant dient om een achterlampje in te klikken.
Leuk voor cash & carry  fietsers maar ik houd mijn achterlampje liever aan de toptas. Dat is een veel hoger dus beter zichtbaar punt!


woensdag 12 april 2017

Achteruitrijden / omslaan

In de Limit heb ik lange tijd op een smalle Durano gereden. Daarom kan ik het weggedrag goed vergelijken met de DF en 28 mm Grand Prix (Continental) als achterband.
Als ik naar het Noorden rij kom ik via de rotonde van de Schellingwoudebrug na de A10 onderdoor te rijden op een fietspad terecht. De hoek om op dat fietspad te komen is bezaaid met los grind.
Ik kan merken dat de DF daar wat eerder neigt uit te breken van achteren dan de Limit dat deed. Waarschijnlijk deels omdat ik harder rijd en krachtiger kan aanzetten maar ik heb toch ook het idee dat ik minder wieldruk heb. Misschien omdat het grotere wiel verder naar achteren staat waardoor het gewicht (nog) verder op de voorwielen komt te rusten. 
Ik begrijp nu beter waarom Daniël ook een vierwieler ontwikkeld heeft, het is dus niet zomaar een imitatie van Allert Jacobs en Miles Kingsburry!
Toch zie ik ook een positief punt voor de DF op dát gebied want door het verbeterde uitzicht van de DF vlak voor de fiets en vanaf laag op de weg is zo'n risicogebied makkelijker te herkennen. Plus dat die laagte er voor zorgt dat de fiets echt niet snel omgaat. Wat dan ook nog nooit gebeurd is tot nog toe., Hij rolt als een magneet over de weg!
Achteruitrijden met rolstoelaandrijving vanwege het ontbreken van voetensleuven begint ook al wat te wennen. Ik begon zelfs wel een zeker plezier in te krijgen daarin omdat het dus zeker een training van de torso is :-)
Daar ik met dit weer al schaars gekleed achter het minivizier zit laat ik meekijkende aanwezigen in het straatbeeld graag de kopjes van mijn armspiertjes zien!
Toch was ik daar op de terugweg vanuit Katwijk maandag (waar ik een afspraak had voor een velo-alarmsysteempje) net even te vaak mee doende. 
Waarschijnlijk omdat ik de Garmin liet routeren met de optie 'kortste weg' in plaats van 'makkelijk doorrijden' terug naar de Hoofdstad.
Dat bezorgde me dezelfde dag nog een niet zo prettige (brandende) pijn in de schouderstreek. Ik verkoos daar zelfs paracetamol voor te slikken bij thuiskomst. Waar ik dinsdag dan weer last van had bij het opstaan.
Het verschil bij het draaien in de DF achterwiel over een (lage) stoep achterwaarts opsteken of (zelfs maar) één voorwiel is echt enorm!
Mogelijk als ik de gladde Kojaks vervang door een Shredda achtige buitenband dat ik wat meer grip krijg met mijn handen. Maar dan zal de spierpijn alleen nog maar erger worden vermoed ik want regelmatig straatjeskeer-sessies doen zou zelfs met mijn ijdelheid wat uit de klauw gaan lopen...