Is Decathlon any good?

 Voor de meeste ligfietsers is stroomlijn de Heilige Graal, zelf ben ik meer van de Human Power. Daarom heb ik ook bewust voor een rechtop zittende houding gekozen op mijn Wolturnus handbike. Zonder gebruik te maken van de bijgekochte rugleuning.

Interessanter dan de hoogste snelheid of zelfs het maximale rendement van mijn geleverde arbeid vind ik namelijk de inzet van ook rug- en buikspieren, kortom, de Sport!

En nee, deze paralympische fietsen zijn zeker niet bij de Decathlon te vinden. Maar ik had wel dringend een stel nieuwe binnenbanden nodig voor het voorwiel van deze fiets. En bij genoemde sportconcern kun je zelfs op zondag terecht!

Het driespaaks sterwiel gebruikt niet de in de ligfietswereld bekende mountainbike maten waarvan ik genoeg heb liggen, Maar een slechts 23 mm smal hogedruk  racefietsbandje de  650 mm Grand Prix  'Handmade in Germany' (door Wim S. Destijds getest als tamelijk snel).

Tot mijn vreugde is die maat dan weer wel 'main stream' genoeg om aangeboden te worden in hun webshop. Als te koop zijnde bij het filiaal Amsterdam Arena Johan Cruijff Stadion.

Met de laatste sportiviteit die nog van een bijna vijfenzestig jarige verwacht kan worden spoed ik mij dan ook met de Thys roeifiets naar Zuid-Oost. Waar de hele omgeving vergeven is van het uitgaansvolk voor een of andere voetbalwedstrijd.,..

Echt niet mijn pakkie aan met zo'n lang model fiets in de aanslag. En dan er ook nog achter moeten komen dat ze niet de beloofde 18 tot 25 mm versie van de 650 op de schappen hebben maar alleen de veel bredere...Wat is dat toch van decathlon met die te brede stugge rubber van ze altijd?! )-:

 Maar toch (bij gebrek aan betaalbare alternatieven) kan ik deze ogenschijnlijke mopperpartij positief besluiten. 

Met iets meer geduld had ik al na twee dagen 3 fijne bandjes binnen voor nog geen tientje. Die ik zelfs dichter bij huis porto loos kon ophalen in het D. winkeltje aan de Wibaut straat! 

Die gebruiksklaar met gemak tot wel tien bar aankunnen...!

 

  

Resurrection

 

Op zich is het vereenvoudigen van de kettingloop niets nieuws voor mij. Dat deed ik al met mijn eerste velomobiel, de aluminium FAW. Ik boorde daarvoor een doorvoer door het achterschotje en liet de ketting over- in plaats van door het dubbelwandige vloertje lopen. Het geleidewiel bevestigde ik zelfs aan het stoeltje vast om geleidingsgeluiden te dempen (-:

Maar een DF is natuurlijk geen FAW dus ik wil liever geen gaten boren in de composiet DF-bodem. Dat deed ik dan ook door verlijming met de Zwaluw methode van Toolstation.

Een zeskantige m8 koppelmoer sleep ik haaks in met de slijper voor maximaal hechtingsoppervlak. Eigenlijk met het idee om er daarna nog koolstofweefsel overheen te lamineren.

Leuk leek het me om dan gelijk een eenzijdige ophanging te kiezen voor de 7cm (getande) rol. Maar daar blijkt de bodem van de fiets tussen de goot en de zijkant/wielkast echt niet van gediend bij een kleine trekproef. De hechting is sterker dan dit deel van de bodem zelfs zonder een centimeter carbon er bij!

Nu zou ik in principe de bodem plaatselijk  natuurlijk kunnen versterken van binnen uit. Maar dat alleen maar voor eenzijdige ophanging? Maakt gelijk zo'n lelijke lappendeken en een zwaardere DF.

De hechting met alleen de epoxyplamuur lijkt dus al genoeg en dat maakt ook een dubbelzijdige asbevestiging een stuk eenvoudiger naar gewoon de overzijde van de goot.

Daar zou ik evenwel nog even mee wachten omdat plaatsbepaling met een stuk ketting met een elastiek er aan (zoals op de foto in mijn vorige bericht) een veel beter indruk geeft van de meest gewenste plaats voor de kettingloop. Zo hoog mogelijk onder de rand van het stoeltje door. Omdat de ketting eerder naar beneden veert dan omhoog als je de druk van de pedalen laat vieren.

Bovendien is de bovenkant vanaf het grote kettingblad af te schermen met een profiel. En de onderkant vanaf het kleine. De fraaie stuurinrichtingsplaat wil ik echt proberen niet te raken. Want die is niet alleen mooi om te zien maar draagt ongetwijfeld ook veel bij aan de rompintegriteit!

Alleen voor een hogere kettingloop moest nu wel de al gelijmde zeskantmoer er af. 

Dat deed ik in de buitenlucht met bovenstaande back to the future achtige kit. Het betreft een koolstof neus/mond filter, duikbril van Decathlon en een antieke 200 Watt dakgootsoldeerbout (waar ik eerst een modernere stekker aan moest zetten met randaarde).

  

DF met Snoek vandaag!

 Nog nauwelijks bekomen van de schrik om de neuswiel-piercing ga ik al weer iets  shockerends schrijven waar u als consument zeker rode oortjes van gaat  krijgen!

Mijn twijfels aan de DF betroffen vooral de kettinggeleiding. En ik kreeg gelijk, die bezorgt me voetklachten, net als de FAW destijds deed.

Wat dat betreft is de Velomobiel.nl oplossing kennelijk (maar eigenlijk niet verbazingwekkend) beter. Het aandrijfdeel van de ketting direct zo veel mogelijk horizontaal houden. Niet het scherpe naar onderen laten afbuigen alleen eigenlijk maar om het interieur zo leeg mogelijk te houden.

Daardoor gaat veel van je trapenergie verloren in een opwaartse kracht op de as van de voorste geleiderol. Hoe groot die geleiderol ook is!

Ik citeer Leo van Alligt.nl: '' Hoe groter de hoek is waarom de ketting word gebogen, hoe groter de kracht op de as en het deel waar de as/bout aan vastzit. Hoe rechter de kettinglijn hoe beter. Het is niet zo dat als je een kleine rol zou vervangen door een grotere op dezelfde as dat dat automatisch leidt tot een lichter lopende ketting.''

Net als in een Snoek, Quest(XS),of Strada past er bij mij geen 23 tands rol onder het stoeltje. Maar een 15 tands moet -tot mijn opluchting- ook in de DF wel kunnen!

Alleen is de kettinggoot wat minder diep zodat ik de m8 as niet in de zijwand daarvan kwijt kan.

Hoe groot schat ik de kans in dat dit mij lukken gaat? Minstens zo groot als die van het bokwieltje!

Simpelheid troef

 Mijn inspirator Ian Dury liet in het vorig blogbericht een schier oneindig aantal sjaaltjes uit zijn pak verschijnen. Ik zal u tonen dat je ook met een TOUWTJE kan toveren!

Op de blogs zie je nogal eens een gebroken trapasklem langs komen. Ik begrijp wel hoe dat gebeurd kan zijn want ook ik trapte de pedalen steeds verder weg. Je kunt dan nog wel fietsen maar goed voor je onderrug is het niet. Je komt steeds verder onderuit te liggen )-:

Zeker bij een moderne velomobiel als de DF is dat niet gek omdat de ventilatiebuis van spekglad carbon is.  De voorheen gebruikte aluminium kokerprofielen (die nogal eens scheurden naast de las) waren altijd wat stroever door de aanwezige oxidelaag.

Nu kun je er donder op zeggen dat de aluminium klemdeeltjes zwakker zijn dan de m6 boutjes waarmee je ze aanklemt. En weet dus waar te zwaar aandraaien toe leidt!

Jongelieden schroom niet met bijvoorbeeld een stukje dyneema (of remkabel) het traphuis van wegschuiven te behoeden!

De DF heeft daarvoor zelfs al een boutje zitten dat erop lijkt te wachten om daarvoor gebruikt te worden (-: !

Mij is verteld bij ICT (door Frank) dat dat boutje na het verlijmen feitelijk weggelaten kan worden. 

Nu zit aan dat boutje dus een touwtje (-: !

IN-the-city-bike!

''Das Ventil eines Schlauchs ist zum Schutz mit einem Stabilo-­Stift umhüllt. Da arbeitet jemand mit unkonventionellen Problemlösungen''

Wat is er nog mooier dan Daniël Fenns DF van InterCityBike? Een... Dat heb ik in de aanhef dus al vermeld (-:

Ik gebruikte geen balpen-omhulling (wat klein) maar een 8 cm doorsnee skatewielje. Om beter zichbaar te zijn in de videoclip heb ik die in de witte grondverf gezet.

En dan nóg moest ik bijlichten om juist het rollen van het massieve polymeerbandje zichbaar te maken. De Denver action cam viel daarom af voor dit doel.

Eigenlijk nog voor ik een smartphone had maakte ik wel korte video opnamen met fototoestellen. Maar die zijn te groot en zwaar om onder de fiets te hangen (op DF niveau i.e.g. ;-).

Het mocht toen nog niet te veel geld kosten destijds dus kocht -toen al voor weinig- een dashcam. Deze heeft z'n eigen infrarood lampjes en de accu is dezelfde (uitneembare!) als in de Nokia-GSMs gaan ('gingen' waarschijnlijk). En het spul doet het nog steeds!

Ik plakte deze met schilderstape even voor de wielkasten vast. 

Infrarood laat eigenlijk alleen een soort zwart/wit zien maar dat is in dit geval voldoende

Zonder de lampjes zou je door de lichtinval van voren alleen een zwart siluet zien. Van het hulpwieltje met z'n houder terwijl alles draait om het draaien uiteraard (-:

Ik ben hiermee gaan rijden vanaf kilometerstand 20.515.

Het is niet zo dat ik nu verkeersheuvels als rodeo kan gaan bestormen. Hoe harder ik aan kom rijden hoe luider de impact (nog steeds) is. En ik weet natuurlijk ook niet precies waar de lat ligt waarbij structurele schade gaat optreden... 

Maar HOEF die wat mij betreft ook niet te weten want verkeersheuvels liggen er niet voor niets natuurlijk!

Ik beschouw mijn doel als bereikt omdat ik nu zonder capriolen (recht!) een zelfs hoge verkeersdrempels over kan. Zonder dat dit weer tot herstelwerkzaamheden aan de voetenbakken gaat leiden.  Ook houd ik het zwaartepunt zo laag mogelijk zo, gunstig voor de te behalen bochtensnelheid.

En passant voorkom ik hiermee ongelukken en of reputatieschade als gebruiker van ''Zo'n gevaarlijk ding'' bij de burgerij...

Werken met epoxyplamuur

Paradoxaal genoeg is het aanmaken van kleine hoeveelheden impregneerhars moeilijker dan grote klussen. Daarom ben ik minder enthousiast meer over het zelf mixen van plamuur waar je weinig van nodig hebt, met microballoons glaspoeder.

Zelfs met een injektiespuitje zit je al gauw minimaal een gram naast de 1:2 verhouding en aanvullen met de tekortschietende component leidt dan vaak weer tot een noodzakelijke aanvulling van de andere component enz, enz (-:

Wat zou het niet mooi zijn als je een grotere hoeveelheid gemengde hars kon invriezen voor later gebruik! 

Bram moens van M5 laat compleet voorgeimpregneerd koolstofdoek uit een fabriek komen met een koelwagen. Maar als dat onbeperkt zou kunnen worden bewaard in je eigen diepvries thuis had ik dat vast wel ergens gelezen al. Dat gaan we dus NIET proberen (-:

Daarom kocht ik bij de Toolstation een duo van gezamelijk een pond epoxyplamuur voor 15 euro. 

Op zich is hun 'Zwaluw' plamuur niet anders dan met glaspoeder maar de viscositeit is constant. En de componenten vermengen niet spontaan zodat je van 1 der hoopjes die je neergelegd hebt om te gaan mengen zelfs nog wat afhalen kan en terugstoppen in het (goede) blik!

Door de pasta met licht rode kleur te vermengen met de witte kan je gelijk goed zien of alles voldoende coherent is voor gebruik. Op zich werkt dat dus net zo als polyesterplamuur dat zelfs een kortere uithardingstijd heeft. Maar dat epoxy beter hecht op een breder scala van materialen daar ben ik heus wel van overtuigd! Bovendien heb ik die uithardingstijd wat verkort door er een gloeilamp op te laten schijnen.

Met glaspoeder moet je je een hele tijd concentreren op de toevoeging ervan tot de juiste dikte is bereikt zonder dat de hechting te veel achteruit gaat....Dat hele afwegingsproces blijft me nu bespaard!

Een ster in het vlakschuren ben ik zeker niet (of heb het geduld ervoor nog niet) maar tegen de bodem van de velomobiel zie je dat toch niet gelijk. Het is maar dat er geen vuil en/of water tussen het carbon en de laklagen komt (ik heb niet het idee dat er een gelcoating is gebruikt bij deze fluorgroene DF).

Behalve aan de onderkant is er een breukje ontstaan in de rand van het instapgat. Door het kapseizen in een bocht onderaan een brug al enige tijd geleden. Niet de bedoeling natuurlijk en bovendien bevond het breukje zich steeds pal voor mijn gezicht zodat het me bij iedere rit stoorde...

Nu de vm nog onderste boven in de kamer hangt zou het een gemiste kans zijn dat ook niet 'even' op te lossen...Maar daar was dus dat probleem van weinig impregneerhars aanmaken voor een nietig stukje glasvezeldoek. 

Omdat de rand van het instapgat normaal naar beneden wijst is zo'n dunne versteviging op een plek aan de binnenkant van de DF juist onprettig scherp soms. Zodat het me slimmer leek die eenvoudig wat uit te vullen met...de goed hechtende keihard wordende Zwaluw! 

Dikker is in dit geval namelijk eerder een voordeel dan een nadeel op die plek en 'hard' is 'hard' (-:

Zo gezegd zo gedaan. Toen kreeg ik een andere ingeving. Diezelfde rand is mij (en iemand die ik tijdens de Fortenroute sprak) op een andere plek ook nogal eens tot last. Boven de schouders....

Hij besloot daarom zijn total loss DF te vervangen voor een nieuwe XL. Die van mij is nog niet aan vervanging toe maar bovendien wil ik juist GEEN hogere 'motorkap' voor mijn neus. Om maximaal uitzicht te hebben over waar ik met mijn bokwieltje in het vooronder op af koers. Vandaar ook de vrouwelijke uitdrukking ''De bok op gaan met Mick'' ...

Ik heb dat eerder proberen te verhelpen door opengesneden schuimslang over de uitstaprand te schuiven (en met plakband vast te zetten) maar dat snee al gauw door. 

Met de vulpasta ter hoogte van mijn schouders heb ik die nu breder gemaakt. 

Mooi strak gelukt is dat me wederom dus weer eens niet maar ik denk dat dit toch al een hele verbetering is. In ieder geval met wat kleding aan.

Van de zomer (met een singletje aan) zou ik het lekker glad kunnen schuren en er misschien simpelweg een tochtstripje onder kunnen plakken! 

 Ook hierbij geldt wel een nadeel. Het verkregen mengsel was eigenlijk wat te dun waardoor het weg  deigde te zakken. Maar na een paar uur kon ik het materiaal wat op beuren met een ijsstokje. Dat toen al een kauwgom-achtige structuur had gekregen.

• Laten we wel zijn, ik had dit resultaat ook met microballoons of polyester plamuur kunnen krijgen. Maar de voorbereiding zou veel lastiger zijn en/of  alles zou (eerder) afbrokkelen...!

Taaie rakkers die Foss!

Juist ook onder de Optima Cheetah rijdt een 451 band prettiger dan een 406. Terwijl de Schwalbe MOW Joe met zijn 37 mm toch nog breed genoeg is om niet tussen slecht geplaveide fietspadtegels te blijven hangen. 

Een razend snel en soepel vouwbandje deze Schwalbe en de noppen weten over  natte bladeren stabiel heen te rollen. Over de randen van rioolputten (zonder profiel) zijn ze daarentegen weer spekglad en genereren ze een soort woesh-geluid dat op elektrische ondersteuning lijkt (maar meestal gaat het nog sneller dan met dat).

Kortom da's even wennen maar een lekke band waar ik met deze band voor het eerst mee te maken kreeg vrijdag went nooit!

Ik maakte net als autobanden denk ik puur gebruik van de noppen als lekbescherming want die zit er verder niet in volgens mij. Maar wel die heerlijk soepele wangen!

Het leeglopen ging razendsnel na het nemen van een bocht maar ik voelde hem aankomen door het gebruik van een opgerekte 406 Foss binnenband: die klappen nooit!

Het was nog donker maar met mijn helmlamp zag ik (nog) niets in het loopvlak van de de Joe prikken dus voorwiel er uit en een reserve butylband er in. Helaas na 100 meter weer volkomen leeg, hoewel ik nog zuinig was geweest met de druk (het kleine Zéfal pompje doet er ook te lang over naar mijn zin).

Ik had nu mijn voorwielreseve volledig verbruikt en bekeek eerst de spaaknippels en daarna nogmaals het noppenprofiel. Iets uit het midden, vlak achter een nop was uit het zicht gebleven een flink stuk glas...  !

Ik stond op het Kazernepad op dat moment vlak naast het Museum-tramlijntje van Amstelveen. Gelukkig kon ik telefonisch met een chef afspreken dat ik terug naar Amsterdam zou lopen nu.

Ook daar zag ik als een een huis tegenop echter in die motregen. Dus ik bedacht me dat ik een 26'' achterbiba in de velg zou kunnen stoppen. En zo zelfs -tegen alle verwachting in- toch nog op het werk verschijnen (!).

Dat ging best redelijk eigenlijk voor even. Maar de band bobbelde nu wel natuurlijk, de druk hield ik dus wederom laag. Om de een of andere reden liep zo'n bobbel kennelijk ook nog tegen een remblokje dus de V-brake dan maar los.

Ineens een enorme knal en het butyl was het kennelijk zo zat geworden dat er een snake-bite was ontstaan!

Dus nu was ook nog een derde binnenband gescheurd en de MOW Joe gescheurd op de hieldraad!

Spijt dat ik niet gelijk de enige goede richting opgereden was bovendien. Terwijl ik daar n.b. toestemming voor gekregen had!

Long story short ik ben toch nog naar huis terug gefietst! Waar de butyl me namelijk in de steek liet deed  dezelfde methode met de (laatste) 26'' Foss band WEL de truc!

Bobbelend maar toch tevreden kwam ik heelhuids thuis.

Bovendien kon ik de ander Foss in de keuken gelijk plakken en weer gebruiken. Er zat een sneetje in van bijna een centimeter. Toch wel makkelijk voor in de toekomst wat van die 'stickertjes' bij me te steken! 

 

RoetveegPiet of niet?

 Mijn werkgever kan natuurlijk niet 7 dagen per week wachten tot ik ben uitgefrutteld met de DF. 

Die vervang ik daarom meestendaags door de Optima Cheetah. 

Maar het 57 tands voorblad begon zijn grip op de ketting volledig te verliezen. Een betere ketting had ik nog liggen en ook het inmiddels aftandse verfemmerdeksel dat ik als rand gebruikte heb ik vervangen.

Als basis gebruikte ik evenwel een ouder Alligt 60 tands blad dat Leo nog had liggen van voor de kettingbladen-met-beschermrand-in-één die hij tegenwoordig verkoopt.. Daar boorde en tapte ik zelf m4 draad in. Uit kunststof plaat zette ik met de passer een nieuw beschermblad uit, decoupeerzaag...

Vrijdag zou het gaan vriezen en daarom pakte ik de Jan Eggens trike naar Aalsmeer. Daarop zet ik vandaag dezelfde pvc kettingvetbeschermer naar voorbeeld van de Cheetah. Maar dan met een plat geribd alu plaatje vanaf het boutje in de derailleur (i.p.v. de las).

Zodat het weer ''Hé Mick!'' zal zijn in plaats van '-het hulpje van'...

DrempelLOL heute

 

Vraag niet wat de Velomobiel kan doen voor u maar vraag uzelf af wat U kunt doen voor de Velomobiel! -Mick Leemans

Don't ask what the Velomobile can do for you but ask yourself what YOU can do for your Velomobile! -Mick Leemans

Op de korte afstand, andere standaard

 Bij het schoonmaken van de linker wielkast ben ik op wat meer collateral damage gestuit bovenin. Maar misschien nuttig voor de velominati-junks het eens te hebben over life in the city (-:

Door het Flevopark of de buurt pak ik namelijk vaak helemaal geen ligfiets maar een vouwfietsje (plooibaar) of zelfs, ik schreef het eerder, een autoped.

En die laatste is helemaal geen duur ding maar gewoon een vondst bij een container!

Sterker nog, dit is al mijn TWEEDE vuilnisstepje (-: De eerste heb ik, voor een klein bedrag zelfs, verkocht aan een mevrouwtje voor eigen gebruik.

Ik moest dus kiezen en heb feitelijk de minst mooie gehouden. Maar wel de laagste!

Degeen waar ik  het 'professionele' alu holkamervelgje als voorwiel gebruikte heb ik verkocht. En niet alleen omdat 2 steps teveel is.

Zoals ik al eerder ontdekte zijn holkamervelgen nog zwaarder dan enkelvoudige (stalen) velgen en dus al helemaal dan aluminium. En het laatst gevonden stepje kwam zelfs met bredere aluminium velgen wat veel beter remt dan staal. 

Een voorrem vind ik genoeg op mijn step dus gebruikte ik er daar een van op die plaats maar als achterwiel een nog bredere stalen. Ja zelfs ondanks de roest!

''Het feit doet zich voor'' namelijk, zoals onze ome John (die van de BMW Isetta) zijn betogen altijd begon, dat er voor 16'' kinderstepjes alleen laagwaardige minimaal 47 mm brede bandjes worden verkocht. 

En we weten inmiddels allemaal van Wim Schermers bandentesten dat die minimaal 25 mm (inwendig gemeten) velgen nodig hebben: zeker een windvanger als een autoped!

Nu hoef ik voor de korte afstand echt geen kwaliteitsmateriaal aan mijn ped. Maar de naven die voor kinderspeelgoed worden gebruikt zijn wel ERG belabberd. De lagers blijven loskomen.

Dus heb ik er met epoxyplamuur 22-8 mm industrielagers in gelijmd (die zijn bij de Hornbach erg goedkoop ;-) 

En goed, het zijn nooit lange afstanden maar ik rijd daarop compleet met boodschappen in de rugtas al maanden ongeschonden rond!

De as is  dunner geworden, namelijk 8mm maar wel van een betere kwaliteit staal. Mocht die ooit breken dan loop ik gewoon terug naar huis (-:

Voertuigen voor de korte afstand daar hoef je natuurlijk ook geen reserve banden en een fietspomp voor mee te zeulen!

Wel heb ik in mijn vouwfietsje voor naar de supermarkt of bakker een stokoud 6 versnellingswiel gezet. Door de achtervork wat uit te buigen en een derailleur te plaatsen.

Maar ook daarbij heb ik de 'standaard verlaagd' door een slinger in het wieltje waardoor hij tegen een remblokje aan liep er uit te trekken met tightwraps. 

De nippels zitten namelijk zo vast (en waarschijnlijk al helemaal opgedraaid) dat meer kracht gebruiken met de spakenspanner anders ongetwijfeld tot spaakbreuk zal leiden! 

En zo komt splinter, zich al verder bekwamend i.d. krachtenleer, door de winter!

Een demper voor de demper

 Amsterdam is natuurlijk geen Staphorst maar  ook hier zou de vaccinatiegraad tegen Covid 19 best wat hoger mogen (72,5 procent). Gezond verstand blijkt nauwelijks in de meerderheid...

 

In de hoofdstad bestaat geen Zondagsrust zoals in die provinciestad maar ik kan u verzekeren dat die in mijn flat toch beter wél gerespecteerd kan worden!

Ik wacht die dag daarom nog even met het uitzagen van de korte sleuf (ongeveer 2,5x7cm) in de bodem van de DF voor het neuswieltje. De plaats daarvoor heb ik bepaald uitgaande van het goed zichtbare middelpunt van de drempelinslagen. Het interieur rond die plaats van een drielaagse koolstofversterking voorzien.

Zondag kon ik aldus rustig de wielophanging terugbrengen in de originele staat bij levering. Want dat maakt minder leven dan zaag-, slijp- en vijl-geluden.

Ik wil voorkomen dat als ik straks met zelfvertrouwen en snelheid (maar vooral RECHT) over een drempel knal de veerpoten te ver uitveren en daardoor de demper en de onderkant van de wielkast beschadigen.

Maar ik ben er achter gekomen dat mijn eerdere vorm van preventie een negatief bijeffect heeft. Bij het verdraaien van het stuur neigt de binnenkant in de veerpoot boven in de wielkast mee te gaan draaien. Wat het koetswerk op die plaats  zal gaan beschadigen! 

Zelfs zonder enig spankoordje tussen de twee delen van de schokbreker is dit al moeilijk genoeg te voorkomen (niet dan door stevig aandraaien van de m8 moeren).

Ik bedenk daarom een zelfs eenvoudiger methode. 

De bodem onder de wielkast is vrij rigide. Ik plaats daarop een afgesneden stuk schuimmat en zet dat achter de uitsparingen vast met zoiets simpels als een elastiekje.

Wel plak ik wat (geel) ducktape over de randen van de uitsparingen die anders scherp kunnen zijn voor het elastiekje (-:

Zo hoop ik de (interne) veerdemper te beschermen met een externe schuimlaag. Die de arm terug moet duwen van overschrijding van een wenselijke stand.

Ashes to ashes, dust to dust!  

 

Duurzaam de drempel over

 Eigenlijk was ik van plan niet meer zo vaak het interieur van de DF af te beelden. De kleur van het carbon wordt al gauw een 'zoekplaatje'. Vooral voor wie zelf een andere velomobiel bezit!

Daniël haalt echter veel van de geroemde rompintegriteit uit de vorm van de bodem. Waarom zou ik dan niet gewoon die vormen volgen als versterking voor de ophanging van mijn Eigenfiets 4de as?

Zelfs toen de hieluitsparingen onder de pedalen nagenoeg weggesleten waren door de verkeersdrempels en ik door de scheuren door naar buiten  kijken kon is de 'middenberm' heel gebleven. Bewijs al van het slimme ontwerp!

Maar verkeersveiligheid is ook een dingetje in de grote stad. Als ik zou gaan slalommen op de hoge drempel links voor mijn deur bijvoorbeeld kom ik (uiteraard) op de verkeerde weghelft terecht. Terwijl vanuit de Karimatastraat (dit heet niet voor niets de 'Indische Buurt') verkeer van links kan komen dat mij door geparkeerde auto's pas op het allerlaatste moment schuin over de weg  zal  zien staan dan (op zijn/haar weghelft)...

En ik ben geen kamikaze piloot! Dat is openbare weg en geen afgezet circuit van Zandvoort!

Er is me dus alles aan gelegen de wegveiligheid voor mij, uzelf en anderen te verbeteren door mijn geplande neuswieltje. 

Er kan ook een totaal onvoorbereide moeder met kind op de fiets die hoek om komen. Of juist een oudere op een E-bike met minder snelle reflexen...

Ik moet het rubber van het massieve bandje door het carbon laten komen midden door een vitaal deel van de dragende bodem. Daarom moest eerst de aan de vloer vastgekleefde claxon/verlichtingskabel los. 

Die zit gelijmd met waarschijnlijk dezelfde kit als de wieldeksels. Maar het midden hiervan haalde  ik met chirurgische precisie los. En een nijptang ;-)

Daar zie je aan weerskanten de al aangebrachte voetenbakreconstructie. Door die twee delen met een smalle strook weefsel te verbinden (onder de electrakabel door) krijg ik twee overlappingen (links en rechts). Op de plekken waar de m8 bout van het skatewieltje tegen de onderkant zal gaan drukken!

Constructieve verrichtingen met een Hannibal Smith achtige doordachtzaamheid waar zelfs het A-team met zijn terreinwagens en scheurmonsters een puntje aan kan zuigen.

Maar en fin, het muziekje daarvan kunt u zich misschien zelf wel herinneren ;-)

Nu eerst het zand maar eens drogen om in een tentstokken foedraal te stoppen. Als 'aandrukslurf' bij het op druk zetten van het laminaat. 

 

3 to get ready, 4 to go!

De reactie van Wim op mijn vorige bericht heeft me toch aan het denken gezet. Ben ik niet een alternatief vergeten op de wielkasten aanpassen? Die is moeilijk terug te draaien namelijk terwijl het ook niet zalig makend zal zijn. 

Juist in de bochten kan ik altijd profiteren van het lage zwaartepunt van de DF. En zo weer uitlopen op de auto's achter me! 

Het aanbrengen van een glijlaag van iets teflon-achtigs zal me vaak niet helpen denk ik om de drempels over te komen zonder schade. Omdat de voorwielen nogal eens wegzakken in een door auto's veroorzaakte kuil net voor een drempel. 

Daarvoor zou eerder een zacht soort rubber bescherming bieden. Maar zulk rubber remt juist en verdeelt de kracht van de inslag niet over de bodem van de fiets. 

Eigenlijk zou ik een klein wieltje met een massieve rubberband moeten hebben dat de onderkant beschermt. En staat zo'n wieltje niet afgebeeld in mijn vorige bericht? 

Het zou onder het raakpunt moeten komen drempel-'voetenbakken' waar de schade door en door geworden was.

Maar hoe beïnvloedt dat het rijden? Wordt dat niet doodlink balanceren of een enorme knal geven iedere keer? Moet dat snel of juist langzaam gebeuren?

Om daar achter te komen zonder een definitieve keuze te maken probeerde ik het uit.

Door aan de neusbuis van de Jan Eggens trike een in hoogte verstelbare centrale wielpoot te boren/lassen/zagen gebaseerd op een radiator poot met vloerbevestiging. Maar dan omgekeerd ;-)

Zoals te zien hoef ik dan niet meer te proberen een stoep op te rijden (maar met die hoogte zou niemand dat doen natuurlijk).

Pas toen ik het skate-wieltje met het rubber op minder dat 4 cm afstelde kreeg ik dezelfde raakvlakken als de (ongewijzigde) DF.

En ik kan niet anders zeggen dat dat prima gaat! De 'dreun' wordt mooi afgeremd door het polymeerrubber en er is geen enkele negatieve invloed op de besturing!

Alleen als ik na de drempel op kleine steentjes beland kan ik dat voelen als een ribbeling.

Maar iedere keer heel kort; een kniesoor die daar op let!

De grootste merkbare verandering merkte ik bij het achterwaarts aan de bagagedrager naar binnen trekken van de fiets. Ineens hetzelfde effect als met de DF, de neus gaat over de stoep.

Meestal liet ik dan als door een hond gebeten de beugel dan wat zakken om niet zelf het composiet te beschadigen. Door het rolletje zou ik nu gewaarschuwd gaan worden ''dat het hoog genoeg is nu!''.

Ik zie dus alleen maar voordelen om dit te gaan toepassen op  mijn 'race'-velomobiel!

Kom ik ongetwijfeld op terug (maar dan in positieve zin hoop ik).

Wie het zelf eens wil proberen op de trike mag dat bij mij komen doen (ook leden van de NVHPV). 

Zoekplaatje

 Nee, maakt u zich geen zorgen, u hoeft niet te raden. Ook ik verveel me zelden zozeer dat  ik raden of puzzelen wil!

Deze foto is inderdaad genomen vanuit mijn velomobiel DF,- want dat is ook de enige die ik heb. 

Nadat de bodemherstel met de 'zandzak-methode' zo goed gelukt is (hoewel ik er nog wel een elektrische deken onder gelegd heb omdat het zand kennelijk toch niet helemaal droog was.). Zag ik er juist nog meer op tegen het uitzagen van de vrij omvangrijke voetensleuven (in verhouding tot de smalle neus van de DF)  namelijk.

Ik kan daar hooguit 1,5 cm hoogte mee winnen maar verruil eigenlijk alleen maar het gevaar van vernieling door een verkeersheuvel door dat van mijn eigen hakken. En dat heb ik al zien gebeuren bij zowel de FAW als de Limit!

Terwijl ik met 35mm banden voor, 42 achter ook de neusspeling al tot 8,5 cm kan optrekken. Door de veerpoten maximaal door de de wielkast te steken. Gemeten met 70 kg heavy metal in het ding!

Met latten en een skate-wieltje onder m'n fietskarretje kon ik zien dat dan de kettinggoot ruimschoots en de neus in de meeste gevallen gespaard zou gaan blijven. Zoals in mijn eigen straat, zelfs zonder te zig-zaggen. 

Gemene heuvels blijven wel een probleem aan de voorkant. Veroorzaakt door onze vriendelijke 'vrienden' in de auto. 

Remmende automobilisten vlak voor veel heuvels zorgen voor die kuilen.

Maar door verstelling van de achterveer en/of bredere voorbanden zou ik in principe nog wat hoogte winnen kunnen.

Aanpassing aan (alleen) de onderkant van de wielkasten (nodig tegen aanlopen) zal hooguit een inbreuk zijn van enige vierkante centimeters. Uitzagen van voetensleuven zeker vierkante decimeters!

Er komen dan wel de lelijke halve manen boven het wiel die je vaak bij DF's ziet met smalle banden. Maar die wil ik met dezelfde methode (polystyreenkorrels  / epoxyplamuur) wegwerken.

Want OK zal u zeggen, waar is die eerste foto nou van?

Om de verbreding mogelijk te maken heb ik polystyreen-knutselklei uit speelgoedwinkels, de Action en zelfs Pipoos gehaald ;-)

Dat past best in het kader van mijn blog vind ik. Om daar de nieuwe binnenversteviging van koolstofweefsel overheen te lamineren.

Het doet me deugd dat het opplakken van fijnere korrels (de blauwe) de grove roze niet alleen vlakken maar ook stevigte toevoegt. Zozeer zelfs dat ik overweeg de slijper op de buitenkant al te gaan hanteren nog voor het lamineren met carbon. Dat over de korrels moet komen.

Zolang ik er niet in ga zitten is alles in principe namelijk nog nagenoeg spanningsvrij.

Een aanpassing is nu nog vrij eenvoudig uit te voeren, dat wordt anders na het lamineren! 

Betuwe weekend met persoonlijke gebreken

 

Afgelopen weekend genoten van de gastvrijheid van Wilco en ega Petra. Wat wonen die mooi daar zeg! Met zo'n uitzicht op groen, water en authentieke woningen en molen van Wijk bij Duurstede. Dan  kan ik me voor het eerst voorstellen dat iemand  liever geen windturbines in het panorama er bij wil hebben!

Maar dat hoeft natuurlijk ook niet als we -net als Tata-steel over gaan op waterstofgas en zonnepanelen (op hun schuur/ voormalig atelier bijvoorbeeld).

Ook voor hoog-water hoeft Wilco niet bang te zijn want het huis staat op een dijk, kaarsrecht op de fundering. En mind you, ik herken een verzakt huis zoals we eindelijk verkopen konden in Purmerland!

Toen ik me op Ligfiets.net inschreef voor de tocht met overnachting (in mijn Quechua Hiker 2 Super Light) waren er al 10 deelnemers. Dat werden er zelfs 17!

Maar gelukkig was het groepje overnachters veel overzichtelijker. En bekender.

Niet zonder spiekbriefje: Bert (QV), Fred (DFxl) Marnix (VM) Cees (Quest) Marloes (Thys 209) George (DF), Theo (DFxl) Ik (Optima Cheetah)

De Bourgondische invloed van Petra uit Limburg verenigd met het Zaanse ondernemerschap van Wilco uitte zich goed in de copieuze edoch vegetarische keuken: heerlijk! En van alles was wel haast de dubbele hoeveelheid dan vooral ik op kon!

Een overvloed ook aan (niet-)alcoholische dranken, zoutjes, zoetjes en twee overuren draaiende Senseo machines complimenteerde het geheel. Van mijn angst voor schroeiend vlees met luidruchtige dronken mensen  om het vuur  die me de hele nacht uit de slaap zouden houden bleef gelukkig niets heel!

Zozeer kwam ik tot rust dat ik in de waan verkeerde dat 'er eigenlijk niets mis kon gaan'...en dus ook geen noodzaak zag de smartphone mee te nemen uit de tent voor de rondrit.

En ik zaterdag vergat de reserve banden uit de zijtassen in de toptas te stoppen voor de toertocht door de Provincie...

Het noodlot slaat echter toe als je het het minst verwacht want deze misstappen mijnerzijds zouden helaas streng bestraft worden.

Precies waar ik bij de Fortenroute zo voor gevreesd had kwam nu uit; ik werd de hele groep tot last door allen op te houden. 

Al aan het begin van de rit plotseling, eigenlijk midden tijdens een gesprek met een mederijder een luide pssst. En een razendsnel leeglopende band. Ter nauwernood kon een velomobielist achter me uitwijken en ikzelf het evenwicht bewaren bij het remmen.

Dit was dan ook geen Foss maar een ordinaire Btwin butyl-binnenband. Bijna hetzelfde effect als met een klapband. Erger nog dat ik dus geen reserve band vond in de toptas!

Zelfs dieper moest ik mij schamen dat ik daags het 451 voorwiel vervangen heb  door een met een bredere velg. Omdat de aerodynamische holkamervelg iets van krakende lagers heeft (of te veel speling). Maar daarop zitten één 15 mm asmoer en in één 14. En ik alleen een sleutel 15 bij me had!  

Gelukkig kon ik een baco'tje lenen van Fred om de moer alsnog te lossen. De laatste goede hulp jammer genoeg. Iemand anders kwam namelijk aan met een plakker maar ik wist eigenlijk al dat die niet zou gaan houden (zonder een uithardingstijd van minimaal 24 uur). Een bar of 4 heb ik namelijk minimaal wel nodig in een 35 mm Primo Comet.

Maar ik kan moeilijk iemand dwingen een 406 biba af te staan zodat ik die had kunnen oprekken. Als niet verenigingslid en (zelfs) niet in bezit  zijnde van een fijnstof uitblazende 3D printer thuis -maar dat terzijde.

Ook ging met de hulp nog gepaard dat ik ternauwernood voorkomen kon dat iemand aan het autoventiel ging wrikken van mijn enige voorband. En bleek het wiel na het plakken meegenomen om de buba nogmaals op ingereden ongerechtigheden te controleren. Waarbij helaas even een asmoer ergens op het asfalt was achtergebleven...

My worse nightmare came true. De voorband drukte gewoon de veel te verse plakker weer weg en er was al snel nauwelijks meer op te rijden.  Of ik de band niet te hard had opgepompt? Nou met die band was ik uit Amsterdam gekomen en op zaterdag heb ik hem geen extra druk meer gegeven.

Mijn idee was toen om terug te lopen naar Rijswijk om uit de tent de reserve banden te kunnen halen. Maar zonder de groep natuurlijk.  Daarvoor had ik niet eens de smartphone bij me om me de weg te wijzen!

Ik was dus wel blij met Wilco's advies niet rechtsomkeert te stappen maar richting  Buurmalsen en van daaruit linksaf naar Buren. Alwaar het pannenkoekenhuis als tussenstop voor de rit zou dienen zodat ik dan ''geholpen'' zou gaan worden. ..

Al lopende (er zat al gauw helemaal geen lucht meer in de band natuurlijk, dit was geen Foss, en die is ook niet verkrijgbaar in 451mm helaas) begon ik juist afkeer te voelen van dat idee opnieuw ''geholpen'' te moeten worden. Mijn eigengereidheid wordt misschien versterkt door het gesternte waaronder ik geboren ben, Leeuw, maar ik vertrouw qua sleutelen toch meer op mezelf...

Als basismateriaal zou ik toch wel een 20'' binnenband nodig hebben dus gevraagd in Buurmalsen naar een fietsenmaker (die zou dan ook de sleutel 14  wel hebben). Zou verder op zitten bij de Aldi. In Buren (van de pannekoeken) wist hij het niet een maker.

Zo werd ik eigenlijk Oostelijker richting Geldermalsen geleid, terwijl ik vernam dat er inmiddels ''geen fietsenmaker meer bij de Aldi'' zat.  Maar in het grote conglomeraat Geldermalsen maar liefst een Praxis met daarnaast nog een Tyre Centrum-voor de fiets (!)

Dat bereikte ik dan ook uiteindelijk waarna de kansen keerden. Een 1,2-1,5'' 406 biba gekocht bij de Praxis en ook een klein baco'tje. Daarmee haast in het zicht van de fietsenmannen de band tot 451 opgerekt en gemonteerd, opgepompt (ja, ik had het DF-pompje bij me!) en...

Toen raakte ik werkelijk in mijn nopjes en joviaal groette ik bij het opstappen twee toevallig uit de  Praxis stappende dames met ''Dag Geldermalse vrouwen!''

Post scriptum: Nee ik weet het Marloes, vrouwen dien je niet als etenswaar te beschouwen!

Foss als anti-lekband

 Zo niet in het diepste geheim dan toch wel in alle stilte (ik heb er niet over geblogd) heb ik onder de roets al enige tijd Foss antilek banden in gebruik. Lang genoeg gezwegen om er iets over te kunnen schrijven in elk geval.

Ik heb jaren terug mijn rechter heup gebroken na een val in de bocht met die fiets en met een heupprothese kan ik dus beter voorkomen opnieuw ten val te komen. Ik voel mij veiliger met een brede voorband en om in een hoger verzet te kunnen rijden heb ik op die fiets ook de breedste 559 26'' gemonteerd. Twee duims ongeveer. Dat is de dikte van banden waar de meeste verkrijgbare Foss binnenbanden nu precies voor bedoeld zijn.

Toen ik via de bandentesten van Wim Schermer begreep dat het ook met de rolweerstand en de prijs van vergelijkbare speciale binnenbanden wel goed zit vond ik dat dus de moeite van het proberen waard.

Een tamelijk versleten Tryker (40 mm) reed ik lek op de terugweg uit Aalsmeer. Ik had die band zeker op 6 bar staan en reed er een 2 mm brede niet in. Dat was gauw te voelen maar was zeker geen zuurkool met klapstuk!

Ik kon gemakkelijk de fiets stilhouden en trok de niet er eigenlijk gewoontegetrouw uit. Daarna pas kon ik de lucht er echt snel uit voelen stromen en omdat het ding terugstoppen me tegen stond verving ik de binnenband. Maar ondertussen ook weer vervangen  door een Foss.

Toen ik vrijdag met de roets naar het werk wilde voelde ik dat de achterband eigenlijk  veel te weinig spanning had. ''Ik ben eens met Piet Kunis dat die Foss toch wel wat vaker opgepompt moeten worden'' dacht ik nog. En pakte de grote voetpomp er bij om de Furious Fred op druk te zetten.

Als ik daar geen Foss in had zitten zou ik dat zeker niet geriskeerd hebben. Zoveel vertrouwen heb ik al in de banden. Dat zelfs als ze lek blijken te zijn het lek niet erger wordt!

Aan het eind van de werkdag bleek de druk wel grotendeels opnieuw verdwenen (hoewel je er in principe nog op zou kunnen rijden). Maar heb ik hem aan de compressor op het werk gehangen. En kon ik er opnieuw moeiteloos de 20 kilometer mee terug naar huis roetsen.

Voor mij is de Foss daarmee geslaagd om niet alleen de veiligheid en de bedrijfszekerheid te vergroten maar ook de manier om goed rollende maar minder lekbestendige buitenbanden te (blijven) gebruiken en op te rijden. 

De smalste 406 is trouwens goed om bijvoorbeeld in een Kojak te doen. Zoals bekend rollen juist oudere dus ook vaak de meest gebruikte banden het best. En zo haal je snel de prijs van zo'n blauwe Foss band er al weer uit!

Wat ik wel van fora heb begrepen is dat je de banden niet moet oprekken naar een grotere omtrek. Want anders dan butylrubber komt het materiaal dan niet meer in zijn oude vorm terug.

Ook schijnt (kijk maar op het doosje) de las net voor het ventiel vóór en niet achter dat ding geplaatst te moeten worden (gezien met het ventiel onder aan het wiel in rijrichting). 

Waarom kunnen Piet noch ik  je vertellen, is voor ons Chinees :-)

Recht zo die gaat?

 Bij de route over de Hollandse Waterlinie hoorde ik van Fred in de DF weer eens dat ik niet goed recht op het stoeltje zat. Van mijn Cheetah. Dat heb ik zelfs op mijn vorige fiets van dat model al eens gehoord van Elly.

Nu had ik natuurlijk kunnen tegenwerpen dat de DF ook niet geheel symmetrisch schijnt te zijn en dat hij met zijn dure GPS-watch vast de route nog wel eens kan over rijden zónder zich aan mij te hoeven ergeren... Maar zo ben ik niet! ;-)

Beter eindelijk eens proberen daar misschien iets aan te doen besloot ik. Want met de ronde neusbuizen zoals aan moderne ligfietsen zitten kan de trapas -en daarmee de trappers- gemakkelijk getordeerd komen te staan ten opzichte van het frame.

Nu is dat hetzelfde probleem als de CV-installatie monteur heeft om twee bochten uit te lijnen na elkaar bij zijn werk dus heb ik een oplossing.

Je zet een recht stuk metaal (bij mij toevallig een waterpas) tegen de eerste bocht in het frame. Die zette ik met een stelbindertje vast.

Daaraan een rechthoek met een klem, standaard gereedschap dunkt me!

Tegen het bracket een u-profiel, bijvoorbeeld van aluminium en je kunt een afwijking al zien of opmeten. Zowel de Cheetah als de Orion hadden ook een afwijking.

De aluminium neuspijp van de Cheetah in het roestvrij stalen frame kon ik na loshalen van de boutjes het makkelijkst bijrichten. Die van de Orion schoot dan met de hand iedere keer net even te ver door. En deed ik het door voorzichtig met een hamertje te tikken (tegen een pedaaluiteinde).

Fietst echt een aanmerkelijk stuk prettiger nu, efficiënter en beter voor de rug ook!

Zandzak in Das Fahrrad

 Ik moet een andere blogger achteraf gelijk geven: Jan Goddemaer. Met een lagere ligfiets draai je inderdaad makkelijker een bocht in!

Vooral op de Nesciobrug (over het Amsterdam-Rijnkanaal) kwam dit goed naar voren met de Orion. En da's best vreemd als je voor het eerst naar beneden fietst met een andere ligger terwijl je juist minder uitzicht hebt.

Voor de rest helaas tegenvallers met de Orion. De achtervork heeft een te hoog scharnierpunt en ik neem mezelf kwalijk dat ik niet eerder voorzien heb dat dat een negatieve invloed op de aandrijving heeft.

De vering vastzetten was zo gedaan natuurlijk voor een knutselaar als ik en het probleem leek aanvaardbaar. Zou ik nog altijd een soort 'Jester' overhouden. Wel meer lage liggers hebben geen achtervering, de wielbasis zorgt automatisch al voor wat meer comfort.

Blijkt door mijn kortere beenlengte het kettingwieltje zo dicht bij het trapstel gekomen dat de ketting niet goed soepel meer loopt (kan ik horen en voelen gewoon) . Dus dag kleinere bochten draaien!

Bij het vastzetten van de veer heb ik de achtervork voor een liggender houding laten zorgen en zo een proefritje Monnickendam gereden: blijkt mijn rug helemaal niet te kunnen appreciëren...

Maar ook tegenslag kan bij mij juist een hobbel doen nemen. 

 

 

Ik ben begonnen met de DF aan de linkerkant van een voetensleuf te voorzien. Voor het mogelijk maken van flinstonen want de handen naar buiten om reverse te gaan vind ik niet zo snel gaan. En om de raakvlakken met verkeersheuvels te verwijderen. Daar heb ik te veel last van, Slaat mijn eerder gelamineerde verstevigingen eenvoudig weer los...    

Ymte vertelde me dat ze dat bij IntercityBike ook al een keer gedaan hadden (waarbij het aan 1 kant gebleven was). Om iemand te helpen die met een kap rijdt om hem ook onder die omstandigheden achteruit te kunnen laten rijden en van voldoende ventilatie te voorzien.

Het moet nog uitharden want het lijkt me raadzaam eerst koolstofvezel aan te brengen alvorens de decoupeerzaag ter hand te nemen. Of ''wipzaag'' zoals Jan zou zeggen (-:

Weer vet lachen hier dus bij Eigenfiets .nl ook omdat ik het aandrukken van de verstevigingsdoek dit keer uitvoer met (over de Paclan-folie) een zandzak ! 😁

 

 

Opzet of niet, de werkelijke titel van dit nummer is 'Arabian Knights' !

Bobbel gladgestreken !

 Mijn sterrebeeld is Leeuw en of dat goed gaat met een ligfiets die 'Orion' heet is dus helemaal geen uitgemaakte zaak; Orion (afkorting Ori) is een opvallend sterrenbeeld aan de hemelequator (bron Wikipedia.org).

Ik weet dat u het liever bij een bekende naam als de Fujin houdt maar wie niet waagt blijft altijd Maagd!

Een fiets waarop al werkende hydraulische schijfremmen zitten en een monovork lijkt misschien kat in het bakkie. Maar op een fiets waar je niet goed bij de pedalen kunt komen door een vastzittende neuspijp zit menig verwende ligfietser niet te wachten!

En al na mijn eerste kennismaking met deze fraaie ligger wist ik dat dit niet zondermeer manueel te bereiken was. Toch deed ik de aanbetaling. Om lekker thuis een plan uit te broeden hoe dit varkentje te wassen ;-)

En zo stond ik al wachtend op de vervolgtrein in Hoorn de m6 boutjes dus maar vast vanaf de andere kant in te draaien met mijn inbussetje. Zodat die twee grote carrosserieringen naar de andere kant van het sleufje aan de onderkant zouden duwen om de neuspijp te lossen. Wat ten minste in theorie het geval  zou zijn.

De buizen bleven helaas onwrikbaar in elkaar vast zitten. Ook verdraaien door de pedalen verticaal te zetten kon ik wel op mijn buik schrijven \ en hier dus. Maar gelukkig had ik mijn gereserveerde fietskaartje -wat tegenwoordig ook nog verplicht is naast de dagkaart- in de portemonnee zitten.

Gisteren is het dan toch gelukt. Met een 1 ton sterke kettingtakel afkomstig van de NDSM scheepswerf. Verder Flamco-rail uit mijn vorig leven als verwarmingsmonteur maar ook houtschroeven en een balkje want alles wat los en vast zit mag gebruikt worden voor zo iets vind ik.

Bovendien hield ik met de maat rekening dat ik de 'trek-pers' ook omgekeerd zou kunnen gebruiken. Met de takel boven de stoel om de buis weer terug te persen.

Wat het begaf op doorbuiging was mijn sterkste plankendrager (niet de houtschroefjes!). Maar die was toch over van een andere klus. 

Het blauwe stukje dyneema aan de haak daarna rechtstreeks naar de kop van het balkje leverde een griezelig veel grotere spanning op waar ik zorgvuldig mijn gezicht bij weg hield.

Behalve de zodoende aangebrachte statische kracht in de goede richting (eerst de boosdoener er maar eens uit) was ook nog een impulsieve kracht nodig. Van de hamer in de richting van de takel tegen het bracket. Maar wel met tussenkomst van een latje tegen beschadiging van m'n lak...

And yes, it isn't yours until you  fixed it ;-) 

De buis werd niet zo zeer tegengehouden door de klemmen maar in de bocht van het frame. Ik heb de neuspijp dan ook 4 centimeter ingekort en daarna nog in verstek onder een hoek.  Operatie geslaagd, om mij te dienen!

 

L.T.E. Orion snelle ligfiets (?) -2

 Ik heb de in mijn vorige bericht aangekondigde ligracer vorige weekend opgehaald uit Alkmaar. Omdat ik geen auto meer heb deed ik dat met de trein. Vanwege werkzaamheden aan het spoor moest ik daarvoor vanaf Zaandam verder met de bus.

Even schrikken wel dat de dag voor vertrek te lezen maar eenvoudigweg een andere oplossing gevonden. Ermee naar huis fietsen leek me nog geen goed idee want ik krijg de neuspijp niet handmatig op de lengte voor mijn kortere benen. Zoals je kunt lezen op fora een veel vaker voorkomend probleem.

Met de fiets aan de hand heb ik via het spoorwegnet een rondje Noord-Holland gemaakt door via de kust (Hoorn) de trein terug naar het Zuiden te vinden, via Purmerend.

Hoewel ik nog bezig ben een technische constructie te maken om het traphuis op lengte te stellen (met een kettingtakel)  kan ik wel wat  over mijn eerste indrukken zeggen.

De fiets spoort naar mijn mening goed hoewel ik wat speling op het (1 duims) balhoofd eerst met aandraaien met de hand verhelpen moest. Dat kon ik zelfs met de nog lang niet helemaal op druk gebrachte Kojaks al wel vaststellen. De stoel heeft een sterk lumbale ondersteuning die mijn getergde rug erg prettig vindt bovendien. En die ook nog eens wat instelbaar is  in zithoek!

De kettingoverbrenging voelt wat 'sponzig' aan en het zou me niet verbazen als men daardoor eerder al tot de conclusie kwam dat dit geen al te snelle fiets is. Mijn mening is dat zeker nog niet.

De kettingloop geeft me ondanks de lagere (snellere) zithouding toch een kleinere draaicirkel dan ik met de Cheetah tot m'n beschikking heb door een net ketting geleidewieltje van het onderste kettingdeel boven het voorwiel die ik erg waarderen kan.

Jammer genoeg zit er geen zijstandaard onder, maar dat zal wel wennen of ik maak dat zelf.

Wat het sponzige pedaalgevoel verklaart is denk ik dat het trekkende deel van de ketting  over een veel te kleine rol geleid wordt met rubber o-ring (net als de Optima had). Bovendien gaat hij onder de vork ook nog eens over een n.m.m. volkomen overbodig tweede geleidewiel.  Vergelijkbare fietsen als de Fujin hebben dat immers ook niet. 

Het simpele (dus onderhoudsvrije!) veerelement heeft volgens mij precies de goede stand, verticaal...

Het overbodige geleidewiel weg laten en vervanging van de te kleine door een 25 tands Alligt rol onder de stoel. Gaat wonderen  doen naar mijn vaste overtuiging!