Beertje Redneck naar matriarchaat

Cavia's zijn zeker niet door god geschapen!
Ze bestaan namelijk niet in het wild en hebben dat ook nooit gedaan.
Ver voor de veronderstelde 'geboorte van Jezus' werd het diertje door voorouders van de Inca's gefokt uit in het wild levende cavia-achtigen. In de regio van het hedendaagse Peru.
Uit genetische tests blijkt dat dit maar 1 keer gebeurd is en daarna nooit meer herhaald. En daar komen al die wonderlijk zo veel van elkaar verschillende beestjes dus uit voort!
Nu is afgelopen jaar éen van de twee broers komen te overlijden van het duo dat ik jaren geleden van mijn moeder gekregen heb. Ze waren onafscheidelijk hoewel 'de kuif' niet altijd even vriendelijk was voor zijn broer...
De meest bazige beer is niet meer en de altijd slimste heeft hem uiteindelijk toch overleefd (kunnen we misschien een les uit trekken, het zijn bovendien 100% vegetariërs!).

Nu pas werd me duidelijk wat een probleem je dan hebt om zo'n oudere beer nog aan 'een maatje' te koppelen!
Omdat ik geen nest wil en hij al te oud is om nog te laten castreren heb ik hem proberen te koppelen aan een jong mannetje. Geen familielid dus dit keer.

Met een wifi bewakingscamera moest ik jammer genoeg constateren dat dat beslist geen 'match' werd...De oudere grotere beer probeerde het nieuwe diertje het leven alleen maar zuur te maken. Hij smeet hem door de kooi en zou hem zelfs uitgehongerd hebben als ik niet had ingegrepen...

Nu had ik met die mogelijkheid -waar vaak voor wordt gewaarschuwd- al rekening gehouden en gezorgd dat dit (jonge) beertje een gecastreerde was. Dit is al gebeurd bij de kinderboerderij waar ik hem vandaan haalde.
Daardoor heb ik 'Redneck' alsnog gelukkig kunnen maken bij de twee vrouwtjescavia's ('zeugjes') van mijn moeder in Monnickendam.
Daar bracht ik hem achter op de Optima Cheetah heen (bovenste foto).
Opnieuw ging mijn tablet en de observatiecamera mee en logeerde ik een nacht om het drietal samen te beoordelen. Wat een verschil!
Hij werd gelijk geaccepteerd en tussen de (rood-)bruine korthaar en de grotere bruin-witte dame ontstond gelijk iets dat zeker als "cavia-relatie" kan worden aangeduid. Heel vertederend om te zien!

En mijn eigen cavia? Ik ben er achter dat voor hem de vrijheid van de complete tuin waarin hij rond kan lopen de grootste peiler is van zijn levensgeluk. En dat is nu ZIJN tuin. En hij mag ook graag fourageren in gezelschap van de kat ;-) Voor de duvel niet bang.
Hij moet eenvoudig niets hebben van nachtbrakende jongelieden die hem uit de slaap houden met druk gedoe!

Een opvatting waar demograaf Malthus (1766-1834) het zeker mee eens zou zijn.

Piet Pelle op zijn Gazelle

Omdat ik vandaag eindelijk weer eens op een menselijke tijd op mag staan op een doordeweekse dag ben ik gisteren middag alvast boodschappen wezen doen. Toen ik het vouwfietsje voor de buurtsuper parkeerde merkte ik dat dat was tegenover een rijwiel dat uit een totaal andere tijd moet stammen!

Dat de herenfiets oud is blijkt wel uit de bijna verdwenen laklaag waar zoveel van is weg gecorrodeerd dat de originele kleur eigenlijk niet meer te achterhalen valt.
Wat mijn aandacht trekt is dat de lug van het traphuis voor de zadelbuis gebroken is...En toen, met een vrije afstand van maar liefst drie centimeter, terug weer vast is verbonden met het frame door stukjes vlechtijzer!

Uit wat voor tijd moet dit rijwiel wel niet stammen dat het de moeite waard was om een fiets op deze manier te repareren? Het duizelt me. Misschien wel tijdens de hongerwinter van de tweede wereldoorlog!

Het logo ' Gazelle uit Dieren' staat er nog op op het balhoofd.

Spie cranks zoals nog in mijn prille jeugd te doen gebruikelijk was om te monteren. Maar toen had Koninklijke Gazelle wel al de sierlijke dierafbeeldingen in het voortandwiel.
Zeker de meest degelijke rijwielen ooit gemaakt (en niet de lichtste) met stangetjes-bediening van de trommelremmen zodat je NOOIT een remkabeltje zou breken...en wat de mensen groot gelijk hadden om te begeren.
Maar om nog maar een gedachte te schenken aan reparatie van het gebroken diamantframe van de herenfiets in deze tijd dat je je nek breekt over achtergelaten fietsframes op straat...
Er moet oftewel een verschrikkelijke economische schaarste geheerst hebben oftewel iemand in de bocht geweest 'die het lassen niet laten kon' ;-)
Het is buitengewoon moeilijk om zulk dik massief (betonwapenings)staal aan een dunwandige buis te lassen met electrodus. Althans zonder gaten in die laatste te smelten. Ook de afstand die gehouden is tot de trapaslagers zodat die niet zouden vervormen is goed doordacht.

Daarnaast moet de lasser erg gemotiveerd zijn geweest om direct na het lassen natte lappen voor het koelen van het trapstel in te zetten!
Gazelle gebruikte vanaf het begin van de vorige eeuw framenummers waarmee je het bouwjaar kunt achterhalen volgens Wikipedia. Daarom ben ik -het is toch een vrije dag- nog even terug gefietst om die te zoeken bij de zadellug.
De fiets staat er nog dus is niet van een Lidl-klant waarschijnlijk maar van een bewoner van de Insulindeweg. Helaas kan ik op het hele frame geen framenummer ontdekken. Maar het merkplaatje lijkt me absoluut origineel.

Ik citeer: "Tijdens de Tweede Wereldoorlog had Gazelle het moeilijk, net als veel andere productiebedrijven. Veel van het materiaal en van de machines werd naar Duitsland overgebracht, en kort voor de bevrijding werden de resterende machines door een speciaal Sprengkommando vernietigd"

Aangezien er ook geen sporen zijn van een weggevijld serienummer, dus er vermoedelijk nooit een opgestaan heeft, zou dat niet juist een extra aanwijzing zijn voor de bijzondere tijd waarin het rijwiel gemaakt is?

              Van nog iets daarvoor de jaren twintig, stamt dit reklamefilmpje: